IV SA/Wa 2729/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Anna Szymańska po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniesienia zażalenia postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. z urzędu kwotę 100 zł (sto złotych) uiszczoną tytułem wpisu sądowego. Postanowieniem z dnia [...] września 2012 r. nr [...] Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska stwierdził niedopuszczalność zażalenia wniesionego przez Spółkę [...] sp. z o.o. na niezałatwienie przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. w ustawowym terminie wniosku z dnia 17 kwietnia 2012 r., złożonego na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa o zawieszenie postępowania w sprawie rekultywacji środowiska gruntowego działek o nr ew. [...], [...], [...] oraz [...] z obrębu [...], zlokalizowanych na terenie byłych [...] przy ul. [...] w W.. W uzasadnieniu postanowienia organ stwierdził, że w związku z tym, iż [...] sp. z o.o. nie jest stroną postępowania prowadzonego przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W., to tym samym wniesione przez Spółkę zażalenie, jako że pochodzi ono od podmiotu pozostającego poza kręgiem stron ustalonych przez organ I instancji, należało uznać za niedopuszczalne. Skargę na powyższe postanowienie złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Spółka [...] sp. z o.o., wnosząc o: - zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez uznanie Spółki [...] sp. z o.o. za stronę w przedmiotowym postępowaniu, - uznanie zasadności wniesionego zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie i wyznaczenie terminu załatwienia sprawy tj. rozpoznania wniosku o zawieszenie postępowania, - orzeczenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, nie znajdując podstaw do zmiany zajętego w sprawie stanowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która to kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, zwanej również "P.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1 ) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1 – 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest postanowienie organu wyższego stopnia wydane w wyniku wniesienia przez skarżącą Spółkę, w trybie art. 37 § 1 kpa, zażalenia na bezczynność organu I instancji (Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W.) w sprawie rozpatrzenia wniosku o zawieszenie postępowania w sprawie rekultywacji środowiska gruntowego działek o nr ew. [...], [...], [...] oraz [...] z obrębu [...], zlokalizowanych na terenie byłych [...] przy ul. [...] w W.. Zażalenie, o którym mowa w art. 37 § 1 kpa, jest zażaleniem odrębnym od zażalenia przewidzianego w art. 141 – 144 kpa. Nie jest ono wnoszone jako środek zaskarżenia postanowienia, lecz służy kwestionowaniu przekroczenia ustawowego maksymalnego terminu załatwienia sprawy. Zażalenie to jest szczególnym środkiem obrony strony przed bezczynnością administracji publicznej. Wyczerpanie przez stronę trybu zażaleniowego, określonego w art. 37 kpa, warunkuje wniesienie skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Oznacza to, że zażalenie, o którym mowa w art. 37 § 1 kpa, nie może być utożsamiane z zażaleniem w rozumieniu art. 141 i następnych kpa. Do zażalenia rozpatrywanego w trybie art. 37 § 1 kpa nie mają zastosowania przepisy art. 141 – 144 kpa. W wyniku jego rozpoznania organ wyższego stopnia, stosownie do art. 37 § 2 kpa, wyznacza organowi pozostającemu w bezczynności dodatkowy termin załatwienia sprawy. W przypadku natomiast, gdy organ wyższego stopnia nie stwierdza bezczynności, albo ustala istnienie innych przeszkód do wyznaczenia dodatkowego terminu dla załatwienia sprawy, wydaje rozstrzygnięcie odmawiające żądaniu strony. To rozstrzygnięcie może być jednak kwestionowane przez stronę dopiero w skardze na bezczynność organu wniesionej do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. Postanowienie wydane przez organ wyższego stopnia w wyniku rozpoznania zażalenia wniesionego w trybie art. 37 § 1 kpa nie podlega odrębnemu zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Nie mieści się ono bowiem w katalogu spraw wymienionych w cytowanym na wstępie art. 3 § 2 P.p.s.a. Nie przysługuje na nie zażalenie, gdyż w kodeksie postępowania administracyjnego brak jest przepisu o dopuszczalności zaskarżenia tego postanowienia (por. art. 141 § 1 kpa). Nie kończy ono również postępowania w sprawie ani też nie rozstrzyga sprawy co do istoty, bowiem zażalenie to nie wszczyna samodzielnego postępowania administracyjnego, a stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w wyniku jego rozpoznania ma charakter wpadkowy. Z powyższych względów, skarga na postanowienie stwierdzające niedopuszczalność zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O zwrocie wpisu (pkt. 2 sentencji) orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.