IV SA/Wa 273/18

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: - Monika Stępkowska-Bigiej po rozpoznaniu w dniu 4 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. V. i J. V. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi E. K., T. V. i J. V. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] listopada 2017 r., nr [...] w przedmiocie zobowiązania cudzoziemca do powrotu postanawia: 1) zwolnić T. V. i J. V. od kosztów sądowych, 2) ustanowić dla T. V. i J. V. radcę prawnego. E. K. działając w imieniu własnym oraz jako przedstawiciel ustawowy małoletnich T. V. i J. V. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] listopada 2017 r. w przedmiocie zobowiązania cudzoziemca do powrotu i zakazu ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen. Wraz ze skargą złożyła wniosek o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego, który to wniosek został uwzględniony postanowieniem starszego referendarza sądowego z dnia 6 marca 2018 r. W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu skierowane do T. V. i J. V., złożyli oni wnioski o przyznanie im prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego. Z wniosku oraz informacji zawartych w piśmie z dnia 9 maja 2018 r. wynika, że skarżący obecnie przebywają wraz z rodziną (rodzicami, i małoletnim bratem ojca) w ośrodku dla cudzoziemców, nie posiadają oszczędności, majątku, otrzymują pomoc socjalną udzielaną dla osób znajdujących się w procedurze uchodźczej. Rozpoznając wniosek należy stwierdzić, że zasługuje on na uwzględnienie. Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest, stosownie do art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) ponoszenie przez stronę kosztów sądowych związanych ze swym udziałem w sprawie. Tak więc podmiot wnoszący skargę do sądu administracyjnego powinien partycypować w kosztach związanych z prowadzeniem postępowania. Instytucja prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest przyznawana osobom charakteryzującym się trudną sytuacją materialną. Do osób tych zaliczyć można bezrobotnych, którzy nie pobierają zasiłku lub osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspakajają tylko podstawowe potrzeby. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 cytowanej powyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Oceniając sytuację materialną skarżących wzięto pod uwagę dane zawarte we wniosku sporządzonym na urzędowych formularzach PPF oraz w piśmie z dnia 9 maja 2018 r. Sytuacja ta uzasadnia przyznanie im prawa pomocy w zakresie całkowitym, gdyż wykazali, że nie są w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego. Skarżący nie posiadają żadnego majątku, przebywają wraz z rodziną w ośrodku dla cudzoziemców, pozostają na utrzymaniu państwa polskiego. Należy zatem uznać, że nie posiadają środków na poniesienie kosztów sądowych oraz kosztów ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika. Z tych względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w sentencji postanowienia.