IV SA/Wa 2731/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Wykowski, Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka (spr.), sędzia WSA Anita Wielopolska, Protokolant st. sekr. sąd. Paweł Konopelski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lutego 2018 r. sprawy ze skargi [...] w W. Sp. z o o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej oddala skargę Główny Inspektor Ochrony Środowiska decyzją z [...] sierpnia 2017 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257), zwanej dalej "k.p.a.", po rozpatrzeniu odwołania Miejskiego Przedsiębiorstwa Oczyszczania w [...] Sp. z o.o., ul. [...], [...] od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] października 2015 r. znak: [...] wymierzającej administracyjną karę pieniężną w wysokości 50.000 zł za gospodarowanie odpadami niezgodnie z posiadanym zezwoleniem na przetwarzanie odpadów, stwierdzone podczas kontroli przeprowadzonych w okresie od 16 lipca 2014 r. do 14 sierpnia 2014 r. oraz w okresie od 28 stycznia 2015 r. do 20 lutego 2015 r., uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej ustalenia wysokości kary pieniężnej i i orzekł o wymierzeniu Miejskiemu Przedsiębiorstwu Oczyszczania w [...] Sp. z o.o., ul. [...], [...] administracyjną karę pieniężną w wysokości 5.000 zł (słownie: pięć tysięcy złotych) za gospodarowanie odpadami niezgodnie z posiadanym zezwoleniem na przetwarzanie odpadów, stwierdzone podczas kontroli przeprowadzonych w okresie od 16 lipca 2014 r. do 14 sierpnia 2014 r. oraz w okresie od 28 stycznia 2015 r. do 20 lutego 2015 r. Decyzja została wydana w następującym stanie sprawy. [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska decyzją z [...] października 2015 r. znak: [...], wydaną na podstawie przepisów art. 194 ust. 1 pkt 4 i ust. 3, art. 196, art. 197 pkt 1, art. 198, art. 199 i art. 201 ust. 1 i art. 202 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2016 r., poz. 1987, z późn. zm.), zwanej dalej "ustawą o odpadach", wymierzył Miejskiemu Przedsiębiorstwu Oczyszczania w [...] Sp. z o.o., ul. [...] , [...] administracyjną karę pieniężną w wysokości 50.000 zł za gospodarowanie odpadami niezgodnie z posiadanym zezwoleniem na przetwarzanie odpadów, stwierdzone podczas kontroli przeprowadzonych w okresie od 16 lipca do 14 sierpnia 2014 r. oraz w okresie od 28 stycznia do 20 lutego 2015 r. Miejskie Przedsiębiorstwo Oczyszczania w [...] Sp. z o.o., odwołała się od powyższej decyzji. Organ odwoławczy ustalił, że w dniach od 16 lipca do 14 sierpnia 2014 r. [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska przeprowadził kontrolę w Miejskim Przedsiębiorstwie Oczyszczania w [...] Sp. z o.o., ul. [...] , [...] dotyczącą gospodarki odpadami w Zakładzie Unieszkodliwiania Odpadów "[...]" [...] przy ul. [...] w [...]. W trakcie kontroli ustalono, że prowadzony przez spółkę odzysk odpadów przebiega w następujący sposób: przyjęcie i wyładunek surowych odpadów w hali, dostarczenie odpadów do mobilnego urządzenia rozdrabniającego, rozdział odpadów w sitach obrotowych na frakcję podsitową i nadsitową, przekazanie frakcji nadsitowej bezpośrednio do odzysku energetycznego lub podmiotom produkującym paliwo alternatywne, dostarczenie frakcji podsitowej do bunkrów zasypowych i dalej do biostabilizatorów, przejście frakcji podsitowej przez biostabilizatory, wydzielenie metali z odpadów po wyjściu z biostabilizatora, dojrzewanie odpadów w pryzmach na placach składowych pod półprzepuszczalną membraną z aktywnym napowietrzaniem i przerzucaniem, uszlachetnienie ustabilizowanych odpadów lub skierowanie ich na składowisko. W posiadanej przez spółkę decyzji Prezydenta [...] nr [...] z [...] lipca 2004 r. z późniejszymi zmianami (w szczególności zmianą wprowadzoną decyzją nr [...] z [...] listopada 2012 r.) zezwalającej na odzysk odpadów innych niż niebezpieczne, w punkcie Nr I lit. AA pkt 2 ppkt 7 ustalono obowiązek rozdzielenia masy odpadów po wyjściu z biostabilizatora na dwie frakcje: frakcję > 65 mm - odpady balastowe, w tym odpady nadające się do wykorzystania materiałowo lub energetycznie (które zgodnie z ppkt 8 mają być przekazywane do firm zewnętrznych celem dalszego zagospodarowania lub na własne składowisko); frakcję < 65 mm (która zgodnie z kolejnymi podpunktami, po wydzieleniu z niej metali, ma podlegać dalszej stabilizacji). Ustalenia dotyczące braku stosowania przez stronę przesiewacza o średnicy oczek 65 mm po przejściu odpadów przez biostabilizatory i kierowanie całej masy odpadowej pod separatory elektromagnetyczne, a po wydzieleniu metali do dalszego procesu stabilizacji na pola pryzmowe zostały zawarte w protokole kontroli nr [...] z [...] sierpnia 2014 r., sygn. [...], który został bez zastrzeżeń podpisany przez uprawnionych przedstawicieli kontrolowanej spółki. Z kolei w dniach od 28 stycznia do 20 lutego 2015 r. Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w [...] przeprowadził kolejną kontrolę w Miejskim Przedsiębiorstwie Oczyszczania w [...] Sp. z o.o., ul. [...] , [...] dotyczącą gospodarki odpadami w Zakładzie Unieszkodliwiania Odpadów "[...] " [...] przy ul. [...] w [...] , która wykazała, że prowadzony proces odzysku odpadów, z uwagi na brak rozdzielania odpadów po wyjściu z biostabilizatora na dwie frakcje, nadal przebiega z naruszeniem warunków decyzji Prezydenta [...] nr [...] z [...] lipca 2004 r. z późniejszymi zmianami - w szczególności zmianą wprowadzoną decyzją nr [...] z [...] listopada 2012 r. Kontrola ta została udokumentowana protokołem kontroli nr [...] z 20 lutego 2015 r., sygn. [...], który został bez zastrzeżeń podpisany przez kontrolowanego. W oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, organ odwoławczy stwierdził, że strona prowadząc przetwarzanie odpadów naruszyła warunki obowiązującej w czasie kontroli decyzji Prezydenta [...] nr [...] z [...] listopada 2012 r. z późniejszymi zmianami, zmieniającej decyzję nr [...] z [...] lipca 2004 r. zezwalającej Miejskiemu Przedsiębiorstwu Oczyszczania w [...] Sp. z o.o. na odzysk odpadów innych niż niebezpieczne (która zgodnie z art. 232 ust. 1 ustawy o odpadach stała się decyzją na przetwarzanie odpadów). Decyzja ta nakazywała (w punkcie Nr I lit. AA pkt 2 ppkt 7) rozdzielenie masy odpadów po wyjściu z biostabilizatora na frakcję powyżej 65 mm czyli odpady balastowe (które zgodnie z ppkt 8 miały być przekazywane do firm zewnętrznych celem dalszego zagospodarowania lub na własne składowisko) oraz na frakcję poniżej 65 mm (która zgodnie z kolejnymi podpunktami, po wydzieleniu z niej metali, miała podlegać dalszej stabilizacji), natomiast strona postanowiła zrezygnować z używania przesiewacza wibracyjnego o prześwicie oczek 65 mm po przejściu odpadów przez biostabilizatory i przekazywać cały strumień odpadów pod separatory elektromagnetyczne, a po wydzieleniu metali do dalszego procesu stabilizacji na pola pryzmowe. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 194 ust. 1 pkt 4 ustawy o odpadach za zbieranie odpadów lub przetwarzanie odpadów bez wymaganego zezwolenia lub gospodarowanie odpadami niezgodnie z posiadanym zezwoleniem na zbieranie odpadów, zezwoleniem na przetwarzanie odpadów lub zezwoleniem na zbieranie i przetwarzanie odpadów wojewódzki inspektor ochrony środowiska wymierza administracyjną karę pieniężną, której wysokość, zgodnie z art. 194 ust. 3 tej ustawy, wynosi nie mniej niż 1 000 zł i nie może przekroczyć 1 000 000 zł. Mając na uwadze wyniki kontroli należy wskazać, że organ I instancji zobowiązany był do wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej za stwierdzone naruszenie. Organ odwoławczy uznał jednak, że ustalona znaczna wysokość kary tj. 50 000 zł nie znajduje uzasadnienia. Zgodnie z art. 199 ustawy o odpadach przy ustalaniu wysokości administracyjnej kary pieniężnej wojewódzki inspektor ochrony środowiska uwzględnia rodzaj naruszenia i jego wpływ na życie i zdrowie ludzi oraz środowisko, okres trwania naruszenia i rozmiary prowadzonej działalności oraz bierze pod uwagę skutki tych naruszeń i wielkość zagrożenia. Jak wynika z treści ww. art. 199 pierwszym z kryteriów, który należy zastosować określając wysokość nałożonej kary jest rodzaj naruszenia i jego wpływ na życie i zdrowie ludzi oraz środowisko. Organ odwoławczy stwierdził, że naruszenie warunków zezwolenia na przetwarzanie odpadów polegało na braku przesiewacza wibracyjnego Liwella o prześwicie oczek 65 mm w ciągu instalacji MBP. Prowadzony przez spółkę proces przetwarzania odpadów pomimo jego niezgodności z decyzją niewątpliwie powoduje mniejszą uciążliwość, aniżeli proces, który prowadzony byłby zgodnie z warunkami zezwolenia (dodatkowy rozdział przetwarzanych odpadów na dwie frakcje). Jednakże podmiot, który zamierza wprowadzić zmiany w funkcjonowaniu instalacji zobowiązany jest do wcześniejszej zmiany posiadanego przez siebie zezwolenia na prowadzenie działalności związanej z eksploatacją tej instalacji. Wejście w życie ustawy o odpadach w dniu 23 stycznia 2013 r. spowodowało brak możliwości zmiany posiadanych decyzji i powstanie obowiązku uzyskania nowego zezwolenia na przetwarzanie odpadów. Jak wynika z akt sprawy strona dwukrotnie, tj. 9 stycznia 2014 r. oraz, po korekcie wniosku 16 czerwca 2014 r. występowała do Marszałka Województwa [...] o wydanie zezwolenia na przetwarzanie odpadów w instalacji MBP przy ul. [...] w [...]. Marszałek Województwa [...] decyzjami z [...] maja 2014 r. oraz z [...] września 2014 r. odmówił wydania zezwolenia na przetwarzanie odpadów ze wskazaniem w uzasadnieniu, że eksploatacja instalacji mechaniczno-biologicznego przetwarzania odpadów wymaga uzyskania pozwolenia zintegrowanego. Wprawdzie w dniu 5 stycznia 2015 r. spółka złożyła wniosek o wydanie pozwolenia zintegrowanego, lecz jak dotąd postępowanie administracyjne w tej sprawie nie zostało zakończone. Tak więc należy uznać, że strona dołożyła należnych starań, aby uniknąć naruszania warunków zezwolenia i dostosować posiadaną decyzję do wymogów obowiązującego prawa, a okoliczność ta, zdaniem organu II instancji, również powinna zostać uwzględniona przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej. Wskazane powyżej okoliczności sprawy przemawiają za uznaniem, że ustalenie przez organ I instancji kary pieniężnej w wysokości 50 000 zł, ze wskazaniem w zaskarżonej decyzji, że uzasadnieniem dla takiej kary jest czas trwania naruszenia i rozmiary prowadzonej przez spółkę działalności, kłóci się z wyrażoną w art. 8 k.p.a. zasadą prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej. Zasadnicze znaczenie w przedmiotowej sprawie ma fakt, że wprowadzona zmiana w funkcjonowaniu instalacji zmniejsza jej negatywne oddziaływanie na środowisko, a tym samym jest spójna z pierwszorzędnym celem ustawy o odpadach czyli ochroną środowiska i zapobieganiem oraz zmniejszaniem negatywnego wpływu na środowisko oraz na życie i zdrowie ludzi wynikającego z wytwarzania odpadów i gospodarowania nimi. W związku z powyższym organ odwoławczy postanowił uchylić zaskarżoną decyzję w części dotyczącej wysokości wymierzonej kary i kierując się wymaganiami zawartymi w art. 199 ustawy o odpadach, czyli z jednej strony rodzajem naruszenia i jego wpływem na życie i zdrowie ludzi oraz środowisko, a z drugiej strony okresem trwania naruszenia i rozmiarami prowadzonej działalności, ustalić wysokość kary w kwocie 5000 zł, czyli bliską dolnej dopuszczonej prawem granicy. Z kolei odnosząc się do argumentu strony, że w związku z wygaśnięciem w dniu 1 lipca 2015 r. przedmiotowego zezwolenia na przetwarzanie odpadów postępowanie w sprawie wymierzenia kary za naruszenie jego warunków stało się bezprzedmiotowe organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art.198 ust. 1 ustawy o odpadach w decyzji wymierzającej kare pieniężną określa się w szczególności rodzaj naruszenia i dzień stwierdzenia naruszenia, co oznacza, że wojewódzki inspektor ochrony środowiska prowadzi postępowanie w oparciu o stan faktyczny istniejący w czasie przeprowadzonej kontroli i jeżeli w czasie kontroli stwierdzi naruszenie warunków zezwolenia to zobowiązany jest do wymierzenia kary pieniężnej. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] sierpnia 2017 r. wniosło Miejskie Przedsiębiorstwo Oczyszczania w [...] Sp. z o.o., ul. [...], [...]. Skarżąca Spółka zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1. art. 7 i art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2016 r. poz. 23 t.j. w brzmieniu sprzed 1 czerwca 2017 r.), poprzez nałożenie kary za prowadzenie działalności zgodnej z wymogami obowiązującego rozporządzenia i w trosce o środowisko, gdy jedyną winą było posiadanie wadliwej decyzji, której wobec zmienionych przepisów nie można było zmienić, 2. art. 7, art. 8 i art. 11 k.p.a. w zw. z art. 194 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach poprzez nałożenie kary pieniężnej znacznej wysokości za delikt, którego popełnienie nie spowodowało nawet najmniejszej szkody dla środowiska, a wręcz było warunkiem zgodności gospodarowania odpadami z wymogami ochrony środowiska, 3. art. 199 ustawy o odpadach poprzez nieuwzględnienie wszystkich elementów miarkujących wysokość kary pieniężnej. Wobec powyższych zarzutów, skarżąca Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania, w przypadku nieuchylenia zaskarżonej decyzji i braku umorzenia postępowania wniosła o nałożenie najniższej dopuszczonej prawem kary administracyjnej. Główny Inspektor Ochrony Środowiska w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Na wstępie zauważyć należy, że sądy administracyjne stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) - sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z art.134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - dalej p.p.s.a.) sąd ten rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany żądaniami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z ustaleń organów wynika, że skarżąca posiada decyzję Prezydenta [...] nr [...] z [...] lipca 2004 r. z późniejszymi zmianami (w szczególności zmianą wprowadzoną decyzją nr [...] z [...] listopada 2012 r.) zezwalającą na odzysk odpadów innych niż niebezpieczne. Decyzja z [...] listopada 2012 r. została wydana w oparciu o ustawę z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (t.j. Dz. U. z 2010 r., nr 185, poz. 1243, ze zm.). W dniu 23 stycznia 2013 r. weszła w życie ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 1987, ze zm.), która w art. 232 ust. 1 i 2 stanowi, że : 1. zezwolenia na zbieranie odpadów oraz zezwolenia na odzysk lub unieszkodliwianie odpadów wydane na podstawie przepisów dotychczasowych stają się odpowiednio zezwoleniami na zbieranie odpadów i zezwoleniami na przetwarzanie odpadów, w rozumieniu przepisów niniejszej ustawy, 2. zezwolenia na zbieranie odpadów oraz zezwolenia na odzysk lub unieszkodliwianie odpadów, wydane na podstawie przepisów dotychczasowych, zachowują ważność na czas, na jaki zostały wydane, nie dłużej jednak niż przez trzy lata od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. Z powyższego wynika, że z dniem 23 stycznia 2013 r., na podstawie art. 232 ust. 1 i 2 ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach, pozwolenie na odzysk odpadów innych niż niebezpieczne uzyskane decyzją Prezydenta [...] nr [...] z [...] lipca 2004 r. z późniejszymi zmianami (w szczególności zmianą wprowadzoną decyzją nr [...] z [...] listopada 2012 r.), stało się zezwoleniami na przetwarzanie odpadów, w rozumieniu przepisów ustawy o odpadach z 14 grudnia 2012 r. Art. 41 ust. 1 ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach stanowi, że prowadzenie zbierania odpadów i prowadzenie przetwarzania odpadów wymaga uzyskania zezwolenia. Pojęcie przetwarzania definiuje art. 3 ust. 1 pkt 21 ww. ustawy jako proces odzysku lub unieszkodliwiania, w tym przygotowanie poprzedzające odzysk lub unieszkodliwianie. Stan faktyczny ustalony w sprawie przez orzekające organy, w zakresie naruszenia przez skarżącą warunków obowiązującej w czasie kontroli decyzji Prezydenta [...] nr [...] z [...] listopada 2012 r., zmieniającej decyzję nr [...] z [...] lipca 2004 r., zezwalającej Miejskiemu Przedsiębiorstwu Oczyszczania w [...] Sp. z o.o. na przetwarzanie odpadów innych niż niebezpieczne jest bezsporny w sprawie. Organy stwierdziły, że naruszenie warunków zezwolenia na przetwarzanie odpadów polegało na braku przesiewacza wibracyjnego Liwella o prześwicie oczek 65 mm w ciągu instalacji MBP. Zgodzić się należy ze stanowiskiem organu, że powyższe oznacza, że skarżąca prowadząc przetwarzanie odpadów naruszyła warunki posiadanego w czasie kontroli zezwolenia. W tym miejscu należy wskazać, że zezwolenie jest decyzją administracyjną, której przedmiotem jest udzielenie uprawnień publicznoprawnych, regulowanych przepisami prawa publicznego, ukierunkowanymi na ochronę interesu publicznego w tym m.in. ochrony zdrowia, życia, bezpieczeństwa, porządku publicznego. Udzielone uprawnienia muszą być wprost zapisane w treści zezwolenia, uprawnień tych nie można, tak jak uczyniła to skarżąca zmieniać, bez zmiany samego zezwolenia. Administracyjna kara pieniężna w przedmiotowej sprawie została wymierzona na podstawie art. 194 ust. 1 pkt 4 ustawy o odpadach za gospodarowanie odpadami niezgodnie z posiadanym zezwoleniem na przetwarzanie odpadów. Przesłanką wymierzenia tego rodzaju administracyjnej kary pieniężnej jest naruszenie warunków gospodarowania odpadami określonych w stosownej decyzji (w tym przypadku w decyzji Prezydenta [...] nr [...] z [...] lipca 2004 r. z późniejszymi zmianami (w szczególności zmianą wprowadzoną decyzją nr [...] z [...] listopada 2012 r.), a nie stworzenie zagrożenia dla środowiska czy też życia lub zdrowia ludzi. W niniejszej sprawie przeprowadzona w Zakładzie Unieszkodliwiania Odpadów "[...] " [...] ul. [...] w [...] kontrola wykazała, że zakład ten narusza warunki posiadanego zezwolenia na przetwarzanie odpadów poprzez brak przesiewacza wibracyjnego Liwella o prześwicie oczek 65 mm w ciągu instalacji mechaniczno-biologicznego przetwarzania odpadów. Okoliczności tej skarżąca Spółka nie kwestionowała. Zasada trwałości decyzji, o której mowa w art. 16 § 1 k.p.a. oznacza, że trwałość rozstrzygnięcia wynikająca z decyzji ostatecznej, ma charakter erga omnes. Odnosi się do organów administracyjnych, stron i pozostałych uczestników postępowania oraz innych podmiotów obrotu prawnego. Dopóki określony w decyzji Prezydenta [...] nr [...] z [...] listopada 2012 r. sposób przetwarzania odpadów nie został zmieniony obowiązuje on skarżącą. Skoro skarżąca podnosi, że zapisy tej decyzji są niezgodne z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 11 września 2012 r. w sprawie mechaniczno-biologicznego przetwarzania zmieszanych odpadów komunalnych (Dz. U. z 2012 r., poz. 1052), które weszło w życie w dniu 9 października 2012 r., a zatem przed wydaniem decyzji Prezydenta [...] nr [...] z [...] listopada 2012 r., to mogła wystąpić o częściowe stwierdzenie nieważności ww. decyzji. Natomiast samodzielne zmienianie funkcjonowania instalacji, niezgodnie z posiadanym zezwoleniem jest niedopuszczalne. Ta okoliczność przesądza o braku podstaw do odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej. Argumentacja skarżącej, że jej działanie nie spowodowało żadnej szkody dla zdrowi i życia ludzi oraz środowiska może być wzięta pod uwagę jedynie przy ustalaniu wysokości administracyjnej kary pieniężnej, gdyż do tego rodzaju przesłanej odwołuje się art. 199 ustawy o odpadach. Zgodnie z tym przepisem przy ustalaniu wysokości administracyjnej kary pieniężnej wojewódzki inspektor ochrony środowiska uwzględnia rodzaj naruszenia i jego wpływ na życie i zdrowie ludzi oraz środowisko, okres trwania naruszenia i rozmiary prowadzonej działalności oraz bierze pod uwagę skutki tych naruszeń i wielkość zagrożenia. Zgodzić się należy z organem odwoławczym, że w okolicznościach przedmiotowej sprawy, zaistniały podstawy do obniżenia wymierzonej przez organ I instancji kary pieniężnej. Natomiast brak jest podstaw do umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego, gdyż w sprawie faktycznie zaistniały przesłanki z art. 194 ust. 1 pkt 4 ustawy o odpadach uzasadniające wymierzenie administracyjnej kary pieniężnej. Wobec powyższego w ocenie Sądu brak jest podstaw do uznania zasadności zarzutów podniesionych przez skarżącą w skardze. Z tych wszystkich względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.