IV SA/Wa 2731/19

Warszawa, 20 sierpnia 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Sękowska Sędzia WSA Kaja Angerman (spr.) Sędzia WSA Grzegorz Rząsa po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym 20 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi W. D. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę. IV SA/Wa 2731/19 UZASADNIENIE Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z [...] września 2019 r. po rozpatrzeniu wniosku W. D. o ponowne rozpatrzenie sprawy utrzymał w mocy decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...]czerwca 2019 r. Decyzja była wynikiem następujących ustaleń faktycznych i oceny prawnej. Decyzją z [...] października 1976 r. znak [...], po rozpatrzeniu wniosków H. i B. małż. D. (vel D.), Naczelnik Miasta i Gminy w [...] orzekł o przejęciu na rzecz Państwa za rentę gospodarstwa rolnego o pow. 11,58 ha, obejmującego działki nr [...] o pow. 2,16 ha, [...] o pow. 8,79 ha, [...] o pow. 0,59 ha i [...] o pow. 0,04 ha, położone we wsi [...]. Z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji z [...] października 1976 r. wystąpił spadkobierca H. D. i B. D. – W. D.. Decyzją z [...] czerwca 2019 r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi odmówił stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] października 1976 r. W. D. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. We wniosku podniósł, że; badana nieruchomość nie stanowiła własności Rolniczej Spółdzielni Produkcyjnej w [...], obecnie nieruchomość tę dzierżawi od Skarbu Państwa, a ponadto, że jego ojciec nie pobierał renty z tytułu przekazania gospodarstwa, ponieważ otrzymywał emeryturę wojskową. Organ w uzasadnieniu decyzji wyjaśnił, że stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej jest wyjątkiem od ogólnej zasady stabilności decyzji administracyjnych, wynikającej z art. 16 K.p.a. Może to mieć zatem miejsce jedynie wtedy, gdy decyzja lub postanowienie dotknięte są w sposób niewątpliwy jedną z wad wymienionych wyczerpująco w art. 156 § 1 K.p.a. Wskazał, że decyzja z [...] października 1976 r. została wydana na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy z 29 maja 1974 r. o przekazywaniu gospodarstw rolnych na własność Państwa za rentę i spłaty pieniężne (Dz. U. Nr 21, poz. 118). Zgodnie z tym przepisem Państwo przejmowało gospodarstwo rolne za rentę, gdy; 1) rolnik złożył wniosek; 2) właściciel gospodarstwa rolnego osiągnął określony wiek wynoszący w przypadku mężczyzn 65 lat, a w przypadku kobiet 60 lat, albo zaliczony został do jednej z grup inwalidów, w myśl przepisów o powszechnym zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin, 3) przekazał on wszystkie nieruchomości wchodzące w skład tego gospodarstwa, obejmujące co najmniej 2 ha gruntów rolnych i leśnych. Organ ustalił, że decyzją z [...] października 1976 r. Naczelnik przejął gospodarstwo rolne o pow. 11,58 ha, obejmujące działki nr [...],[...],[...] i [...]. Akta sprawy wskazują, że właścicielem działek nr [...],[...] i [...] o łącznej pow. 9,42 ha był B. D. (por. wyciąg z księgi wieczystej KW nr [...] z [...] września 1976 r. i pismo Sądu Rejonowego w [...] z [...] marca 2019 r.). Natomiast dla działki nr [...] o pow. 2,16 ha w obrocie prawnym równolegle funkcjonowały dwa różne tytuły prawne. Z wyciągu z księgi wieczystej KW nr [...] z dnia [...] września 1976 r. wynika, że właścicielem działki nr [...] była M. R. (na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w [...]z [...] stycznia 1962 r. o zniesieniu współwłasności i podziale nieruchomości sygn. akt [...]), zaś z aktu własności ziemi z [...] listopada 1972 r. znak [...], że właścicielami tej działki byli H. i B. małż. D.. W piśmie z [...] marca 2019 r. Sąd Rejonowy w [...] poinformował, że akt własności ziemi z [...] listopada 1972 r. został złożony do akt księgi wieczystej KW nr [...], ale prawo własności wynikające z tego aktu nie zostało wpisane. Z dwóch funkcjonujących w obrocie prawnym tytułów prawnych do działki nr [...], Naczelnik Miasta i Gminy w [...] oparł się na akcie własności ziemi z [...] listopada 1972 r. Zdaniem organu przyjęcie przez Naczelnika Miasta i Gminy w [...] rzeczywistego stanu prawnego wynikającego z aktu własności ziemi z [...] listopada 1972 r., a nie nieaktualnego, ale korzystającego z domniemania zgodności treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym, stanu ujawnionego w księdze wieczystej, nie może być uznane za rażące naruszenie prawa. Za takim stanowiskiem przemawiało dodatkowo faktyczne zagospodarowanie działki nr [...] przez małżonków D. (por. pismo B. D. z [...] października 1972 r. i protokół z [...] października 1972 r.). Wnioskiem z [...] czerwca 1976 r. H. i B. małż. D. wystąpili o przejęcie gospodarstwa na własność Państwa w zamian za rentę. Tym samym spełniona została ustawowa przesłanka nr 1. B. D. urodził się [...] stycznia 1909 r. (miał 67 lat), zaś H. D. [...] marca 1914 r. (miała 62 lata) (zob. odpis zupełny aktu małżeństwa z [...] października 1975 r.). W dacie wydania decyzji z [...] października 1976 r. B. D. osiągnął zatem wiek wynoszący w przypadku mężczyzn 65 lat, a H. D. osiągnęła wiek wynoszący w przypadku kobiet 60 lat. Oznacza to, że przesłanka nr 2 również została spełniona. Przejęte gospodarstwo o pow. 11,58 ha składało się z gruntów rolnych o pow. 11,39 ha i nieużytku o pow. 0,19 ha (por. wypis z rejestru gruntów z [...] lipca 1976 r.). Jednocześnie były to wszystkie nieruchomości wchodzące w skład gospodarstwa. Przesłanka nr 3 została zatem spełniona. Odnosząc się do zarzutów wnioskodawcy, że badana nieruchomość nie stanowiła własności Rolniczej Spółdzielni Produkcyjnej w [...] oraz że od wielu lat wnioskodawca dzierżawi badaną nieruchomość od Skarbu Państwa organ stwierdził, że kwestie te nie mają wpływu na rozstrzygnięcie. Podobnie jak zarzut, że B. D. nie pobierał emerytury z tytułu przekazania gospodarstwa. Emerytura została przyznana H. i B. małż. D. decyzją Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w [...] z [...] grudnia 1976 r. znak [...]. W badanej sprawie nie ma znaczenia, czy B. D. korzystał z przyznanego mu uprawnienia. Organ stwierdził również, że obecne rozstrzygnięcie (tj. utrzymanie w mocy decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji z [...] października 1976 r.) nie odnosi skutku względem sytuacji faktycznej i prawnej aktualnych właścicieli badanej nieruchomości. Z tego względu zdaniem organu zasadne jest więc odstąpienie od doręczenia im decyzji. W. D. wniósł skargę na decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wydane rozstrzygnięcie, tj.: 1) art. 7, art. 77 i art. 80 kpa - poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego oraz błędne rozpatrzenie całości zebranego materiału dowodowego, na skutek czego wydano decyzję administracyjną naruszającą interes strony, 2) art. 8, art. 9 i art. 11 kpa - poprzez nieprzyczynienie się przez Organ do starannego i zgodnego z przepisami prawa prowadzenia postępowania mającego zagwarantować równość wobec prawa oraz podważenie zasady dotyczącej pogłębiania zaufania obywatela do organów państwa oraz niewyjaśnienie Stronie zasadności przesłanek, z uwagi na które Organ wydał zaskarżoną decyzję, 3) art 107 § 3 kpa - poprzez niewyjaśnienie w uzasadnieniu w sposób dostateczny przyczyn podjętego rozstrzygnięcia; 4) art. 107 § 1 pkt 4 kpa -poprzez niewskazanie w sentencji decyzji podstawy prawnej na podstawie, której powzięte zostały ustalenia skutkujące wydaniem decyzji negatywnej dla strony; 5) art. 156 § 1 kpa - poprzez uznanie, że Naczelnik Miasta i Gminy w [...] wydając października 1976 r. decyzję znak: [...] nie dopuścił się rażącego naruszenia prawa. oraz przepisów prawa materialnego, tj.: 1) art. 9 ust. 1 ustawy z 29 maja 1974 r. o przekazywaniu gospodarstw rolnych na własność Państwa za rentę i spłaty pieniężne poprzez bezpodstawne przyjęcie, iż przekazanie nieruchomości rolnych na rzecz Skarbu Państwa przez H. i B. D. nastąpiło za rentę na rzecz B. D., gdy tymczasem nigdy on nie pobierał renty rolniczej, 2) art 1 ustawy o przekazaniu gospodarstw rolnych (...) - poprzez bezpodstawne przyjęcie, iż należąca w dniu wydania decyzji do M. R. działka o numerze ewidencyjnym [...] i powierzchni 2,16 ha, mogła być przedmiotem tejże decyzji. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że wydając zaskarżoną decyzję Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi naruszył szereg przepisów postępowania administracyjnego (wskazanych i opisanych w zarzutach), co skutkowało: • niewyjaśnieniem bądź niepełnym wyjaśnieniem stanu faktycznego sprawy, w tym statusu działek, którymi zostało objęte postępowanie - jako trwałe użytki zielone wrażliwe pod względem środowiskowym, • zaniechaniem rozpatrzenia całości zgromadzonego materiału dowodowego, • dokonaniem oceny zgromadzonego materiału dowodowego z pominięciem zarzutów podnoszonych przez Stronę w toku postępowania i w odwołaniu. Co więcej, w podstawie prawnej wydanej decyzji nie wskazano przepisów prawa na podstawie, których wydano rzeczone rozstrzygnięcie. Zdaniem skarżącego złożenie przez B. i H. D. wniosku o wydanie decyzji przez Naczelnika Miasta i Gminy w [...], było na nich de facto wymuszone. Potwierdza to fakt, że B. D. posiadał prawo do emerytury wojskowej, którą pobierał. Nie pobierał natomiast świadczenia przyznanego przez ZUS. Co więcej, intencją B. i H. D. było przekazanie nieruchomości na rzecz syna W. D.. H. i B. D. nie posiadali prawa do przekazania nieruchomości oznaczonej nr [...], gdyż przed 1976 r. nieruchomość przekazali na rzecz córki – M. R.. Potwierdza to wyciąg z Księgi Wieczystej nr [...] z dnia [...] września 1976 r. Oczywistym jest, że w przypadku dwóch równolegle obowiązujących tytułów prawnych, to tytuł nowszy wskazuje aktualny stan faktyczny dotyczący własności nieruchomości. Z tego względu Organ wydając decyzję z dnia [...] października 1976 r. nie powinien orzekać o przekazaniu na rzecz Państwa działki nr [...]. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] września 2019 r. nie narusza przepisów prawa. Zaskarżona decyzja została wydana w nadzwyczajnym postępowaniu administracyjnym, służącym weryfikacji ostatecznej decyzji, pod kątem tego czy jest ona dotknięta jedną z wad o charakterze kwalifikowanym, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a. oraz czy nie występują przesłanki negatywne, wymienione w art. 156 § 2 k.p.a. Mając na uwadze stanowisko skarżącego prezentowane w postępowaniu nadzorczym, należało uznać, że istota sporu dotyczy tego, czy decyzja Naczelnika Miasta i Gminy w [...] z [...] października 1976 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Instytucja stwierdzenia nieważności decyzji stanowi odstępstwo od zasady stabilności prawomocnych orzeczeń. Katalog przesłanek warunkujących stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej zakreśla ramy powierzonej sądowi kontroli legalności decyzji wydanej przez organ odwoławczy w postępowaniu nadzwyczajnym. W tego rodzaju postępowaniu nie następuje ponowne merytoryczne rozpatrzenie sprawy, a zatem organ administracji publicznej uprawniony jest wyłącznie do kontroli kwestionowanej decyzji w zakresie istnienia ściśle określonych jej wad. O tym, czy miało miejsce rażące naruszenie prawa, zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., decydują trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony, oraz skutki, które wywołuje kwestionowana decyzja (zob. szerzej M. Jaśkowska, komentarz do art. 156, [w:] M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, LEX 2018). Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności między treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności, tj. gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa (por. np. wyrok Sądu Najwyższego z 8 kwietnia 1994 r., III ARN 13/94, OSN 1994, nr 3, poz. 36; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 lipca 1994 r., V SA 535/94, ONSA 1995, nr 2, poz. 91). Skoro istotą postępowania nieważnościowego jest ocena ewentualnych wad kwalifikowanych decyzji wydanej w postępowaniu zwyczajnym, to niewątpliwie ocena czy doszło do rażącego naruszenia prawa również powinna dotyczyć wad samej decyzji, nie zaś postępowania, które doprowadziło do jej wydania. Obowiązkiem organu nadzoru w odniesieniu do kwalifikowanej wady rażącego naruszenia prawa, którą zarzucił skarżący było zbadanie, czy poddana kontroli ostateczna decyzja administracyjna narusza konkretny przepis prawa obowiązujący w dacie jej wydania, przy istniejącym w tym dniu stanie faktycznym sprawy i czy naruszenie to miało charakter rażący. W przedmiotowej sprawie nie zaistniała sytuacja, w której przepisy prawa materialnego zostałyby zastosowane w nieprawidłowy sposób. Rozstrzygnięcie nie pozostaje z nimi w jednoznacznej sprzeczności, a tym samym decyzja prawidłowo ukształtowała stosunek prawny. Podstawę materialnoprawną tego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z 29 maja 1974 r. o przekazywaniu gospodarstw rolnych na własność Państwa za rentę i spłaty pieniężne (Dz.U. Nr 21, poz. 118). Stosownie do treści art. 9 ust. 1 tej ustawy Państwo przejmowało na własność gospodarstwo rolne za rentę, jeżeli rolnik złożył wniosek o przejęcie gospodarstwa, przekazanie dotyczyło wszystkich nieruchomości wchodzących w skład tego gospodarstwa, które obejmowało co najmniej 2 ha gruntów rolnych i leśnych, a ponadto rolnik osiągnął określony wiek (mężczyzna 65 lat, a kobieta 60 lat) albo zaliczony został do jednej z grup inwalidów, w myśl przepisów o powszechnym zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin. Warunkiem przejęcia przez Państwo gospodarstwa rolnego było więc, obok wniosku rolnika, spełnienie kilku innych przesłanek. Kontrolowana decyzja Naczelnika Miasta i Gminy w [...] z [...] października 1976 r. orzekająca o przejęciu gospodarstwa rolnego na własność Państwa w zamian za rentę, niewątpliwie została wydana w związku ze złożonym w tej sprawie przez małżonków H. i B. D. wnioskiem i w pełni spełniała żądanie tego wniosku. Decyzją zostało przejęte wszystkie nieruchomości wchodzące w skład gospodarstwa rolnego o powierzchni 11,58 ha (w tym 11,39 ha gruntów rolnych i 0,19 ha nieużytków), a więc stanowiące powierzchnię o wiele większą niż wymagana minimalna powierzchnia 2 ha gruntów rolnych i leśnych. Oboje małżonkowie w dacie wydania decyzji spełniali kryterium wieku 65 lat dla mężczyzny, 60 lat dla kobiety. Właścicielem działek nr [...],[...] i [...] o pow. 9,42 ha był B. D., a właścicielami działki nr [...] o powierzchni 2,16 ha małżonkowie D.. Taki układ własnościowy nie stanowił, ani przeszkody do przejęcia gospodarstwa na własność Państwa, ani do przyznania renty tym rolnikom. Według art. 17 ust. 1 ustawy jeżeli gospodarstwo rolne stanowiło współwłasność małżonków, objęte było wspólnością ustawową lub stanowiło odrębną własność jednego z małżonków, renta w zamian za gospodarstwo rolne przysługiwała łącznie obydwu małżonkom, choćby warunki do renty spełniał tylko jeden z nich. Materiał dowodowy wskazuje, że dla działki nr [...] o powierzchni 2,16 ha w obrocie prawnym występowały 2 różne tytuły prawne. Pierwszym tytułem zgodnie z informacją pochodzącą z księgi wieczystej KW nr [...] z [...] września 1976 r. było postanowienie Sądu Rejonowego w [...] z [...] stycznia 1962 r. o zniesieniu współwłasności i podziale nieruchomości, które stanowiło podstawę wpisu w księdze wieczystej prawa własności na rzecz M. R., drugim był akt własności ziemi z [...] listopada 1972 r. wskazujący, że właścicielami działki są H. i B. D.. Zasadna jest więc ocena organu nadzoru, że ustalenie dokonane przez organ wydający decyzję co do właściciela tej działki w oparciu o późniejszy tytuł własności było prawidłowe, ponieważ dokument ten pozwolił na obalenie domniemania wynikającego z wpisu w księdze wieczystej. Organ wydający kontrolowaną decyzję dokonał więc ustaleń co do stanu prawnego tej działki nie na podstawie domniemania wynikającego z jej posiadania, ale na podstawie funkcjonującego w obrocie prawnym rozstrzygnięcia organu administracji publicznej. Znajdujący się w aktach sprawy wniosek został podpisany przez oboje małżonków i wyrażał wprost wolę przekazania na rzecz Państwa gospodarstwa o powierzchni 11,58 ha. Jednocześnie zainteresowani przekazaniem gospodarstwa na rzecz Państwa zaznaczyli, że chcą zachować prawo własności do budynków, a przyszłości przenieść to prawo na syna, a także wyrazili wolę użytkowania do śmierci gruntów o powierzchni 0,5 ha. Takie rozwiązanie było prawnie możliwe na podstawie art. 11 ust. 1 i 3 oraz art. 12 ust. 1 i 2 ustawy. Oznacza to, że małżonkowie byli zorientowani co do uprawnień wynikających z ustawy związanych z przekazaniem gospodarstwa rolnego na rzecz Państwa. Potwierdzeniem tego jest również znajdująca się w aktach sprawy umowa darowizny sporządzona w formie aktu notarialnego z [...] grudnia 1976 r. Rep. [...] na podstawie której przenieśli na rzecz syna prawo własności do budynków stanowiących od gruntu przedmiot odrębnej własności. Umowa ta została zawarta zaledwie 2 miesiące po wydaniu kontrolowanej decyzji i odzwierciedla plany jakie od początku mieli małżonkowie wobec swojego gospodarstwa rolnego i w jaki sposób chcieli zabezpieczyć przyszłość swoją i swojego syna. Nie jest więc zasadne twierdzenie skarżącego, że nie mieli rzeczywistej woli przekazania gospodarstwa rolnego na rzecz Państwa w zamian za przyznanie renty. Spełnione zostały wszystkie konieczne warunki do wydania decyzji o przejęciu gospodarstwa rolnego na rzecz Państwa, a wnioskujący o to rolnicy uzyskali wszelkie wynikające z ustawy uprawnienia. W decyzji określono, że wyłączone z gospodarstwa budynki będą stanowić odrębny przedmiot własności, że małżonkom przysługuje prawo do bezpłatnego dożywotniego użytkowania działki o powierzchni do 0,5 ha, jak też, że wykonanie decyzji nastąpi z chwilą uprawomocnienia się decyzji w sprawie renty. Wnioskodawcom renta została przyznana decyzją ZUS w [...] z [...] grudnia 1976 r. Dla oceny dotyczącej prawidłowości kontrolowanej decyzji Naczelnika Miasta i Gminy w [...] z [...] października 1976 r. nie ma znaczenia kwestia wykonania decyzji w sprawie renty. Istotne jest, że decyzja o przyznaniu wnioskodawcom renty została wydana. Należy także przypomnieć, że według art. 36 ust. 1 ustawy możliwy był zbieg prawa do świadczeń rentowych określonych ustawą ze świadczeniami o charakterze rentowym przysługującymi na podstawie innych przepisów. W takim stanie faktycznym rolnikowi wypłacane było w całości wybrane przez niego świadczenie powiększone o połowę drugiego świadczenia. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że jak słusznie ocenił organ nadzoru kontrolowana decyzja odpowiadała obowiązującym w dacie jej wydania przepisom prawa. Podniesione w skardze zarzuty naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 1 i art. 9 ust. 1 ustawy o przekazywaniu gospodarstw rolnych na własność Państwa za rentę i spłaty pieniężne nie są zasadne. Nie doszło także do naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa procesowego w stopniu, który miał wpływ na wynik sprawy. Organ zgromadził wystarczający materiał dowodowy do wydania rozstrzygnięcia i dokonał jego wszechstronnej oceny, przedstawiając z niej wnioski w uzasadnieniu w sposób logiczny i rzeczowy. Stosując art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. organ utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji, uznając je za prawidłowe także w zakresie wskazanej podstawy prawnej. Organ nie powinien jednak oceniać potrzeby udziału stron w toczącym się postępowaniu przez pryzmat wydawanego rozstrzygnięcia. W ocenie sądu nie jest więc prawidłowe stanowisko organu, z którego wynika, że ponieważ w postępowaniu nieważnościowym jego wynik jest negatywny, to nie jest konieczny udział stron poza wnioskodawcami. Jednak jeżeli strona, która została pozbawiona udziału w postępowaniu administracyjnym nie wniesie skargi, nie można uznać, że zaistniała w sprawie okoliczność uzasadniająca wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i w związku z tym zachodzą okoliczności uzasadniające uchylenie zaskarżonej decyzji z przyczyny wskazanej w art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Mając powyższe na uwadze sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a orzekł o oddaleniu skargi.