IV SA/Wa 2733/16
PostanowienieWSA w Warszawie2017-05-04
Skład orzekający: Grzegorz Rząsa
Analiza orzeczenia
Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.
Zagadnienie prawne
Czy sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego o odmowie przyznania prawa pomocy, wniesiony po terminie i z brakami formalnymi (nieprawidłowo poświadczone pełnomocnictwo), podlega odrzuceniu?Ratio decidendi
Sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego o odmowie przyznania prawa pomocy, wniesiony po upływie ustawowego terminu oraz z brakami formalnymi w postaci nieprawidłowo poświadczonego pełnomocnictwa, które nie zostały uzupełnione pomimo wezwania, podlega odrzuceniu na podstawie art. 259 § 2 PPSA.Stan faktyczny
Skarżący wnieśli sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego o odmowie przyznania im prawa pomocy. Sprzeciw został wniesiony przez córkę skarżących, która działała jako pełnomocnik. Pełnomocnictwo zostało poświadczone przez osobę nieuprawnioną. Sąd wezwał pełnomocnika do uzupełnienia braków formalnych poprzez nadesłanie oryginału lub prawidłowo poświadczonego pełnomocnictwa, jednak braki te nie zostały uzupełnione.Rozstrzygnięcie
Odrzucono sprzeciw.Pełny tekst orzeczenia
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Rząsa, , po rozpoznaniu w dniu 4 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy sprzeciwu M. P. i J. P. od postanowienia referendarza sądowego dnia z 16 stycznia 2017 r. o odmowie przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi M. P. i J. P. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] września 2016 r. znak: [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowych postanawia odrzucić sprzeciw
Postanowieniem z 16 stycznia 2017 r., referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odmówił M. P. i J. P. (dalej "skarżący") przyznania prawa pomocy.
Odpis powyższego postanowienia wraz z pouczeniem o przysługującym środku zaskarżenia oraz o terminie i sposobie jego wniesienia, został doręczony skarżącym w 8 lutego 2017 r.
Pismem datowanym na 14 lutego 2017 r., nadanym 17 lutego 2017 r. pełnomocnik skarżących – córka K. P.złożyła sprzeciw na postanowienie z 16 stycznia 2017 r. Z uwagi na poświadczenie pełnomocnictwa przez pełnomocnika skarżących – córkę K. P. przez osobę nieuprawnioną – A. D. (k. 81), pismami z 1 marca 2017 r. i 7 marca 2017 r. wezwano pełnomocnika skarżących do nadesłania oryginału lub prawidłowo poświadczonego pełnomocnictwa. Drugie z wezwań zostało odebrane pod adresem wskazanym w sprzeciwie jako adres do doręczeń 10 marca 2017 r. Do dnia wydania niniejszego postanowienia brak sprzeciwu nie został prawidłowo uzupełniony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."), od postanowień, m.in. co do przyznania lub odmowy przyznania prawa pomocy, strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia. Sprzeciw wniesiony po terminie oraz sprzeciw, którego braki formalne nie zostały uzupełnione, a także sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego, niezawierający uzasadnienia, sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym (art. 259 § 2 p.p.s.a.).
Postanowienie referendarza sądowego z 16 stycznia 2016 r. zostało doręczone skarżącym 8 lutego 2017 r., a zatem 7 dniowy termin na złożenie sprzeciwu od ww. orzeczenia rozpoczął bieg 9 lutego 2017 r. i upłynął z dniem 15 lutego 2017 r.
Sprzeciw wniesiony przez pełnomocnik skarżących - córkę K. P. został nadany 17 lutego 2016 r., zatem z uchybieniem terminu o którym mowa w art. 259 § 1 p.p.s.a.
Jednocześnie należy zauważyć, że sprzeciw wniesiony przez pełnomocnika skarżących - córkę K. P. – podlega odrzuceniu również z tego powodu, że jest obarczony brakiem formalnym, który uniemożliwia nadanie prawidłowego biegu sprawie w postaci niedołączenia oryginału lub urzędowo poświadczonego pełnomocnictwa dla K. P. (art. 46 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 37 p.p.s.a.). Braki te pomimo wezwania, nie zostały uzupełnione w terminie. Uzupełnieniem takiego braku nie jest w szczególności odwołanie się do złożenia pełnomocnictwa w innej sprawie sądowoadministracyjnej wraz żądaniem sporządzenia kopii tego dokumentu przez sekretariat Sądu (por. np. postanowienie NSA z dnia 20 marca 2013 r., I OSK 503/13, CBOSA). Należy podkreślić, że nieprawidłowe umocowanie pełnomocnika może stanowić podstawę nieważności postępowania (art. 183 § 2 pkt 2 in fine p.p.s.a.) i Sąd nie może odstąpić od stosowania przepisów regulujących wymagania formalne związane z działaniem przez pełnomocnika w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. np. wyrok NSA z dnia 9 czerwca 2016 r., II GSK 241/15, CBOSA).
W związku z powyższym, na podstawie art. 259 § 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.
Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 28.07.2026. · Źródło