IV SA/Wa 2744/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Szymańska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, Sędzia WSA Jakub Linkowski, Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi L. K. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy 1. oddala skargę; 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego M. B. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych oraz kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych stanowiącą 23 % podatku od towarów i usług tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Decyzją z [...] września 2012 r. nr [...] Rada do Spraw Uchodźców utrzymała w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] września 2011r. o odmowie nadania statusu uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej, o odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej i o wydaleniu cudzoziemca z terytorium RP wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany. Stan sprawy przedstawia się następująco: L.K., obywatelka [...], deklarująca narodowość [...], w dniu [..] września 2010 r. złożyła do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniosek o nadanie jej statusu uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej. Wnioskiem tym objęła również swego małoletniego syna, Z.D., urodzonego [...] grudnia 2002 r. Jako motyw wyjazdu z kraju pochodzenia i ubiegania się o status uchodźcy Wnioskodawczyni podała doznawane prześladowania ze strony władz: została zabrana, gwałcona i bita oraz grożono jej śmiercią, jeśli nie powie prawdy w sytuacji, gdy niczego nie wiedziała. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego decyzją z dnia [...] września 2011 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców postanowił odmówić nadania Wnioskodawczyni statusu uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu Konwencji o statusie uchodźców, sporządzonej w Genewie dnia 28.07.1951 r., oraz Protokołu dot. statusu uchodźców, sporządzonego w Nowym Jorku dnia 31.01.1967 r. (Dz. U. z 1991 r., Nr 119, poz. 515 i 517), dalej odmówił udzielenia ochrony uzupełniającej i postanowił wydalić z terytorium RP wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany. W uzasadnieniu stwierdzono, że Strona nie podała żadnych przyczyn uzasadniających obawę przed prześladowaniami, o których mówi Konwencja Genewska. Nie stwierdzono również, aby w przypadku Skarżącej istniało ryzyko doznania poważnej krzywdy w rozumieniu art. 15 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP (tekst jednolity Dz. U. z 2009r., Nr 189, poz. 1472). Ponadto organ I instancji stwierdził, że Wnioskodawczyni nie wykazała, że może być narażona na naruszenie praw wymienionych w Europejskiej Konwencji Praw Człowieka (art. 2-7), a zatem nie ma podstaw do wyrażenia zgody na pobyt tolerowany. W dniu [...] września 2010r. pełnomocnik Wnioskodawczyni złożyła odwołanie, w którym zaskarżyła przywołaną wyżej decyzję, wniosła o jej uchylenie w całości oraz udzielenie Mocodawczyni oraz jej małoletniemu synowi ochrony międzynarodowej na terytorium RP. Decyzji zarzuciła naruszenie szeregu przepisów prawa materialnego i postępowania administracyjnego, to jest art. 13 ust. 1, art. 14 ust. 3, art.15, art. 16 ust. 2 oraz art. 97 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP i przepisów postępowania, to jest art.7, art.77 Kpa z powodu nieuwzględnienia prawa wynikającego z Koranu w kwestii zgwałcenia oraz art. 80 Kpa. Szeroko rozwinęła postawioną przez siebie tezę o przynależności jej Mocodawczyni do specjalnej grupy społecznej ze względu na płeć oraz doznaną przemoc. W dniu [...] grudnia 2011 r. Rada do Spraw Uchodźców po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego utrzymała w całości zaskarżoną decyzję W dniu [...] grudnia 2011 r. pełnomocnik Strony skierował do Rady wniosek dowodowy w postaci podania adresu internetowego, pod którym został opublikowany raport Human Rights Watch-Rosja 2010 i cytując w niniejszym piśmie jego fragment dotyczący atakowania w Czeczenii kobiet nie zakrywających głowy. Cudzoziemka skierowała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na wspomnianą decyzję Rady z dnia [....] grudnia 2011 r. oraz na poprzedzającą ją decyzję organu I instancji z dnia [...] września 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 22 czerwca 2012 r. (syg. akt. V SA/Wa 249/12) uchylił zaskarżoną decyzję organu II instancji stwierdzając, że w postępowaniu administracyjnym prowadzonym przez Radę wystąpiły uchybienia procesowe. W uzasadnieniu stwierdzono, że Rada nie odniosła się do wszystkich zarzutów podniesionych przez Stronę w odwołaniu od rozstrzygnięcia organu I instancji oraz nie podniosła własnych argumentów w kwestii odmowy udzielenia Stronie ochrony uzupełniającej. Ponadto nie odniosła się do sytuacji faktyczno-prawnej małoletniego dziecka Wnioskodawczyni. Rada do Spraw Uchodźców po przeprowadzeniu ponownego postępowania odwoławczego w dniu [...] września 2012 r. wydała decyzję utrzymującą w mocy w całości zaskarżoną przez stronę decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [....] września 2011 roku. W dniu [...] października 2012r. Cudzoziemka skierowała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę. Skarga, poza wnioskami dotyczącymi uprzednio wydanych decyzji wnosi o uchylenie drugiej decyzji Rady z dnia [...] września 2012 roku. Do tekstu skargi dołączyła pismo podpisane przez jej sąsiadów ze wsi O. oraz zaświadczenie ze szkoły dotyczące małoletniego syna. Skarżąca zarzuciła decyzji Rady naruszenie następujących przepisów: - art.13 ust.1, art.15, art.97 ust.1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP poprzez ich błędną wykładnię i stwierdzenie, że nie spełnia przesłanek do objęcia jej jedną z form ochrony przewidzianej w ustawie, - art.14 ust. 3 cytowanej ustawy poprzez jego nieuwzględnienie, - art. 16 ust.1 pkt 3 w zw. z art. 16 ust. 2 cytowanej ustawy poprzez niezastosowanie go, - art. 80 Kpa poprzez naruszenie granic swobodnej oceny dowodów, - art. 7 i 77 K.p.a. poprzez niewłaściwe przeprowadzenie postępowania dowodowego, w szczególności nie uwzględnienie prawa wynikającego z Koranu w kwestii zgwałcenia, - art.107 § 3 K.p.a. poprzez brak odniesienia się w decyzji do argumentów zawartych w odwołaniu od decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, - art.138 § 1 pkt 1) K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy błędnej decyzji. W obszernym uzasadnieniu skargi Strona stwierdza, że w trakcie postępowania, w tym przeprowadzonego w dniu [...] września 2010 r. Przesłuchania wyjaśniła, że jako zasadniczy powód wyjazdu z [...] i wszczęcia procedury uchodźczej w RP podała, że pod koniec sierpnia 2010 r. została zatrzymana przez ludzi w mundurach wojskowych, którzy wypytywali ją o jej zaginionego męża, twierdząc, że podejrzewali go o związki z bojownikami. W czasie zatrzymania została pobita, padła ofiarą masowego gwałtu i grożono jej śmiercią. W trakcie owego zatrzymania przeszukano jej mieszkanie, czego świadkiem miał być wówczas [...]-letni syn i okradziono ją. Strona twierdzi, że oprawcy zagrozili, że przyjdą po 3 dniach i jeśli nie będzie męża, to zabiją zarówno ją jak i syna. Strona nie miała kontaktu z mężem i w obawie przed ludźmi w mundurach oraz przed rodziną, która z powodu gwałtu uważanego za hańbę dla honoru rodzinnego, mogła ją zabić – musiała uciekać. Skarżąca stwierdza, że Szef Urzędu uznał ją za obywatelkę [...] oraz za uprawdopodobnione, że została zatrzymana (uprowadzona) przez ludzi w mundurach, dokonano grabieży domu oraz gwałtu. Następnie Skarżąca stwierdza, że organ odwoławczy nie zebrał materiałów na temat aktualnej sytuacji w kraju jej pochodzenia i ograniczył się do kilkustronicowej oceny i odwołania się do raportów zebranych przez organ pierwszej instancji. Zarzuca też obydwu organom, że nie odniosły się do sygnalizowanej przez nią oraz we wspomnianych raportach szariatyzacji życia, pomijając tę kwestię milczeniem. Widzi w tym nie zastosowanie się do zaleceń WSA oraz naruszenie art.14 ust.3 i art.16 ust. 1 pkt.3 w zw. z art.16 ust. 2 ustawy o ochronie. Strona twierdzi, że przedstawione przez nią okoliczności korespondują z raportem dostarczonym Stronie przez pracowników Fundacji Instytut na Rzecz Państwa Prawa i zawartym w piśmie procesowym z dnia [...] kwietnia 2012 r. jego fragmentem dotyczącym "szczególnej podatności kobiet czeczeńskich na przemoc i wykorzystanie seksualne podczas tak zwanych czystek domów prywatnych". Uważa też, że skoro zbiorowy gwałt dokonany ze szczególnym okrucieństwem jest zagrożony w polskim kodeksie karnym odpowiedzialnością od 5 do 15 lat pozbawienia wolności, to akt ten w rozumieniu art. 15 ustawy o ochronie należy uznać za traktowanie nieludzkie, co jej zdaniem przemawia za objęciem jej ochroną uzupełniającą. Dodatkowy argument widzi w stanowisku Urzędu Wysokiego Komisarza ONZ do Spraw Uchodźców twierdzącym, że w kategorii prześladowań ze względu na przynależność do określonej grupy społecznej mieszczą się przypadki prześladowania kobiet ze względu na płeć. Skarżąca polemizuje też z odmową organu II instancji uznania jej za osobę przynależną do określonej grupy społecznej, a mianowicie osób podejrzewanych o pomoc bojownikom. Twierdzi, że potwierdzeniem tego są oceny zawarte w punkcie 5 opracowania [...]. Skarżąca polemizuje ze stanowiskiem organu o uznaniu jej stwierdzenia "ludzie w mundurach wojskowych" za zbyt ogólnikowe i nie uznanie za zasadny jej zarzutu nie zastosowania art.16 ust.1 pkt.3 w zw. z art. 16 ust.2 ustawy o ochronie. Dokonując subiektywnej interpretacji wspomnianych przepisów posuwa się do stwierdzenia, że bez znaczenia jest fakt, kto dopuścił się przemocy, gdyż w jej ocenie rozstrzygające dla uznania danej osoby za uchodźcę jest istnienie lub brak skutecznego państwowego systemu ochrony przed prześladowaniami. Powołując się ponownie na wspomniane wcześniej opracowanie OSW twierdzi, że funkcjonariusze policji odmawiają przyjmowania zgłoszeń dotyczących gwałtu i brak jest dostatecznej reakcji ze strony organów bezpieczeństwa. Nie zgadza się też ze stanowiskiem obydwu organów uznających akt gwałtu za incydentalny czyn kryminalny, gdyż jej zdaniem stanowi on sferę życia publicznego. Za pozbawione sensu uznaje stanowisko Rady, że skoro nie zwracała się o ochronę, to nie może twierdzić, że jej nie uzyskała. Strona zarzuca organowi odwoławczemu, że nie ustalił sytuacji faktyczno-prawnej jej syna, nie przesłuchał ani jej, ani też jego na tę okoliczność, jak też nie ustalił, że syn już trzeci rok chodzi do polskiej szkoły. Podnosi również jako argument przemawiający za udzielaniem jej ochrony fakt adaptacji się do życia w Polsce, nawiązanie stosunków dobrosąsiedzkich, braku bliskich członków rodziny w [...]. Twierdzi, że jeśli jej dalsi krewni dowiedzą się, że padła ofiarą gwałtu nie będzie mogła liczyć na ich pomoc, gdyż będzie to oceniane jako sprowadzenie hańby na rodzinę. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, zajmując stanowisko jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012r, poz. 270 z późn. zm.), dalej ustawy p.p.s.a., koncentrują się na kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia. Jednocześnie jednak w niniejszej sprawie zaskarżona decyzja została wydana wskutek poprzedniego uchylenia rozstrzygnięcia tego rodzaju przez sąd administracyjny. Mianowicie WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 22 czerwca 2012 r. (syg. akt. V SA/Wa 249/12) uchylił poprzednio wydaną przez Radę decyzję stwierdzając, że w postępowaniu administracyjnym prowadzonym przez Radę wystąpiły uchybienia procesowe. Mianowicie Rada nie odniosła się do wszystkich zarzutów podniesionych przez Stronę w odwołaniu od rozstrzygnięcia organu I instancji oraz nie podniosła własnych argumentów w kwestii odmowy udzielenia Stronie ochrony uzupełniającej. Ponadto nie odniosła się do sytuacji faktyczno-prawnej małoletniego dziecka Wnioskodawczyni. Zgodnie z treścią art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiąże w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. W pojęciu "ocena prawna" mieści się przede wszystkim wykładnia przepisów prawa materialnego i procesowego. Wykładnia w tym sensie zmierza do wyjaśnienia istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku w związku z rozpoznawaną sprawą. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencję oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych. Zatem wskazówkami co do dalszego postępowania zawartymi w wyroku WSA w Warszawie z dnia 22 czerwca 2012r. związany był zarówno organ administracji, jak i związany jest obecnie sąd administracyjny rozpoznając niniejszą skargę. W pierwszej kolejności obowiązkiem sądu było zbadanie czy wskazówki co do kierunku postępowania zawarte w przywołanym wyroku zostały wykonane przez Radę do Spraw Uchodźców, czy też nie. Badając pod tym kątem zaskarżoną decyzję Sąd doszedł do wniosku, że Rada przeprowadziła postępowanie odwoławcze w sposób realizujący wytyczne sformułowane w wyroku sądowym. Zaskarżona decyzja zawiera odniesienie do zarzutów odwołania poprzez ocenę twierdzeń skarżącej, że ze względu na przynależność do określonej grupy społecznej tj. "rodzin osób podejrzewanych o pomoc bojownikom" była przedmiotem prześladowań w postaci dokonanego na niej gwałtu w celu uzyskania informacji. Organ analizując zeznania skarżącej przy zastosowaniu reguły logicznego rozumowania doszedł do wniosku, że nie wykazała, aby należała do określonej grupy społecznej, do której przynależność uzasadniać mogłaby ewentualne prześladowania. Tym samym – idąc dalej - nie mogła być przedmiotem przemocy z tego właśnie powodu. Organ nie zanegował wyraźnie faktu, że skarżąca mogła być ofiarą gwałtu w kraju pochodzenia, jednakże nie znalazł podstaw, aby powiązać ten fakt z przynależnością do jakiejkolwiek grupy charakteryzującej się określoną istotną wspólną cechą i upatrywać przyczyn tego traumatycznego zdarzenia właśnie w przynależności do takiej grupy. Organ dalej wyjaśnił, że skarżąca nie skorzystała ze swoich uprawnień i nie złożyła skargi do organów ścigania, które mogłyby potwierdzić, że zachowanie osób wyrządzających jej krzywdę jest akceptowane przez przedstawicieli aparatu władzy. W tym miejscu należy podkreślić, że argument ten może służyć wyłącznie pomocniczo przy odmowie przyznania statusu uchodźcy. Zwrócił uwagę na to zagadnienie NSA w wyroku z dnia 8 maja 2008r (sygn. akt II OSK 237/07). Mianowicie "nie jest trafne stanowisko, że wnioskodawca zawsze powinien wykazać, że w kraju pochodzenia wyczerpał wszystkie dostępne środki ochrony. Należy stwierdzić, że warunek braku ochrony ze strony państwa nie może być w każdym przypadku rozumiany jako bezwzględny obowiązek wyczerpania dostępnych w kraju procedur ochronnych osobiście. Okoliczność, że skarżąca nie zwróciła się do organów państwa o pomoc nie może mieć decydującego znaczenia dla uzasadnienia odmowy nadania statusu uchodźcy.". W dalszej części uzasadnienia organ odniósł się do kwestii ochrony uzupełniającej i dokładnie przeanalizował kolejno wskazane w art. 15 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 680) przesłanki udzielenia tego rodzaju formy ochrony prawnej. W ocenie Sądu wywody w tym zakresie są wyczerpujące i mogły stanowić podstawę podjęcia rozstrzygnięcia. Na zakończenie, acz w krótkim akapicie, organ zawarł rozważania odnośnie sytuacji dziecka skarżącej i doszedł do wniosku, że sytuacja małoletniego dziecka skarżącej jest identyczna jak jego matki. W tym zakresie wypowiedź organu jest nieprecyzyjna, gdyż sytuacja faktyczna małoletniego odbiega od sytuacji jego matki. Nie był bowiem ofiarą przemocy w postaci gwałtu, stąd też trudno mówić o identyczności obydwu stanów faktycznych odnoszących się do matki i dziecka. Nie mniej jednak w pozostałym zakresie losy małoletniego powiązane są z losami jego matki i stanowią ich pochodną. Dotyczy to także jego sytuacji prawnej i tym samym zarówno wywody w zakresie statusu uchodźcy jak i ochrony uzupełniającej odnoszące się do matki należy przyjąć również w stosunku do dziecka pozostającego pod jej opieką. Organ odrębnie poddał krótkiej analizie kwestię naruszenia prawa małoletniego do życia rodzinnego. W ocenie Sądu – analizując uzasadnienie zaskarżonej w powiązaniu ze wskazówkami wyroku WSA w Warszawie z dnia 20 czerwca 2012r. – zalecenia tamże zawarte zostały wykonane, a wadliwości procesowe poprzedniego postępowania zakończonego wydaniem decyzji z dnia [...] grudnia 2011r. - konwalidowane. Obecnie zatem Sąd rozpoznający skargę w niniejszej sprawie ma obowiązek zbadania, czy przy prawidłowym zastosowaniu przepisów procesowych nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego. W myśl art. 13 ust. 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony cudzoziemcowi nadaje się status uchodźcy, jeżeli na skutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniem w kraju pochodzenia z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej nie może lub nie chce korzystać z ochrony tego kraju. Wymienione przesłanki uznania Cudzoziemca za uchodźcę nie zachodzą w sprawie niniejszej. Skarżąca nie wykazała w swoich zeznaniach i oświadczeniach, aby była prześladowana z powodów określonych w ustawie lub aby mogła się obawiać takich prześladowań i aby z powodu żywionych obaw przed takimi właśnie prześladowaniami zmuszona była opuścić kraj pochodzenia. W szczególności nie wynika z materiału dowodowego, aby zdarzenie w postaci gwałtu, a tę okoliczność wskazywała skarżąca jako źródło swojej obawy było skutkiem czy to rasy, którą reprezentuje, religii wyznawanej przez skarżącą, jej narodowości, przekonań politycznych czy przynależności do określonej grupy społecznej. Analizując pod tym kątem całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, Sąd stwierdza, że ustalenia faktyczne dokonane w sprawie są prawidłowe. Organy działające w sprawie należycie przeanalizowały tenże materiał faktyczny, wyciągnęły logiczne wnioski i orzekły zgodnie z obowiązującym prawem. Na materiał dowodowy w sprawie składają się przede wszystkim wypowiedzi skarżącej, a uzupełnieniem tych wypowiedzi są materiały dotyczące kraju pochodzenia oraz sytuacji w Czeczenii szczegółowo wymienione w uzasadnieniu decyzji pierwszej instancji, przyjęte do rozstrzygnięcia drugoinstancyjnego akceptującego i potwierdzającego ustalenie pierwszego postępowania. Z informacji zawartych we wniosku o nadanie statusu uchodźcy oraz przekazanych w trakcie przesłuchania statusowego wynika, że jedyną przyczynę opuszczenia przez skarżącą kraju pochodzenia stanowił gwałt dokonany na jej osobie w związku z domniemaną pomocą udzielaną bojownikom przez jej męża. Rozważając tę okoliczność jako źródło domagania się ochrony prawnej Sąd stwierdza, że trafnie przyjęły organy orzekające, iż prawdopodobny gwałt w sierpniu 2010r. nie daje podstaw do przyjęcia, że w sprawie zaistniały przesłanki uzasadniające nadanie skarżącej statusu uchodźcy. Wskazany przez nią przypadek bezprawnego działania osób bez indywidualizacji – ludzie w maskach, nie wiązał się z indywidualnym prześladowaniem skarżącej, lecz miał charakter kryminalny i optymalną drogą ochrony jej praw byłaby droga ścigania przez organy zwalczające przestępczość obyczajową w kraju pochodzenia. Skarżąca twierdzi, że nie zgłaszała tego zdarzenia organom ścigania bowiem z góry przyjęła założenie, iż wniosek ten nie zostanie uwzględniony. Tymczasem taka postawa skarżącej jest przedwczesna i nie poparta żadną racjonalną argumentacją. Nie można bowiem wykluczyć, iż korzystając z regulacji prawnych w kraju pochodzenia oraz istniejącego tam systemu ścigania wyrządzony jej czyn zostałby adekwatnie ukarany i nie musiałaby poszukiwać ochrony prawnej w obcym państwie. Sąd podziela stanowisko organu, że podniesiony zarzut nie zbadania kwestii prawnych wynikających z Koranu w sprawie gwałtu, a wiec naruszenie przepisu art.7 i 77 Kpa jest bezpodstawny. Po pierwsze, Cudzoziemka jest obywatelką [...] i podlega prawu federalnemu. Po drugie organ I instancji dokonał wnikliwej analizy tego zagadnienia przedstawiając w dołączonym do akt sprawy opracowaniu [...] zarówno rozwiązania prawne zawarte kodeksie karnym Federacji Rosyjskiej, praktyce sądowniczej oraz stanowisko Sądu Najwyższego Federacji, jak i wyczerpująco omówił kwestię adatu, czyli prawa zwyczajowego. Ponadto organ zawarł analizę tej kwestii w tekście decyzji, a Rada odniosła się do niej, uznając ją za wyczerpującą i trafną. Mając powyższe na uwadze Sąd skargę oddalił na zasadzie art. 151 P.p.s.a.