IV SA/Wa 275/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki po rozpoznaniu 19 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku [...] sp. z o.o. w W. i [...] sp. z o.o. w W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji - Skarżące Spółki w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na wskazaną w sentencji decyzję SKO w W. zawarły także wniosek o wstrzymanie jej wykonania. W uzasadnieniu wskazano, że w związku z wydaniem przedmiotowej decyzji nieuniknione jest spowodowanie wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków, albowiem w oparciu o tą decyzję możliwe będzie złożenie przez inwestora zgłoszenia dotyczącego rozpoczęcia realizacji inwestycji polegającej na budowie sieci cieplnych. Skarżący nie mają w tej procedurze udziału, zatem pozbawieni będą możliwości podnoszenia zarzutów wobec zgłoszenia. Zdaniem Spółek, może to doprowadzić do rozpoczęcia realizacji inwestycji w oparciu o wadliwą decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu. Jednakże art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu, o którym mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Rozpoznając kwestię zaistnienia przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. należy zauważyć, że instytucję wstrzymania wykonania aktu lub czynności można zastosować tylko wówczas, gdy dany akt lub czynność posiada atrybut wykonalności. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie. Nie każdy bowiem akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. W przedmiotowej sprawie żądaniem wstrzymania wykonania została objęta decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. utrzymująca w mocy decyzję Zarządu Dzielnicy [...] W. z [...] sierpnia 2016 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Objęte wnioskiem o wstrzymanie rozstrzygnięcie nie wymaga, a wręcz nie nadaje się do wykonania. Decyzja taka nie skutkuje bowiem dla stron obowiązkiem działania, zaniechania, czy też nakazem znoszenia zachowania innych podmiotów. Organy zaś nie mają możliwości użycia środka przymusu do doprowadzenia do stanu zgodnego z treścią zaskarżonej decyzji. Decyzja o ustaleniu lokalizacji celu publicznego czy też decyzja o warunkach zabudowy są decyzjami określającymi warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, jakie należy spełnić przygotowując się do realizacji określonej inwestycji. Nie stanowi natomiast aktu, który dawałby podstawę do rozpoczęcia robót budowlanych i realizacji planowanej inwestycji, a tym samym na tym etapie inwestycyjnym nie narusza żadnych praw Skarżących. W oparciu o powyższe stwierdzić należy, że decyzja w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy nie może powodować niebezpieczeństwa wyrządzenia komukolwiek znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków i wobec powyższego nie zachodzą ustawowe przesłanki do wstrzymania jej wykonania. Decyzja ta nie nadaje się również do ewentualnego wyegzekwowania w drodze postępowania egzekucyjnego, bowiem nie nakłada obowiązków podlegających wykonaniu, a więc nie posiadając przymiotu wykonalności – węzła praw i obowiązków – nie może podlegać wstrzymaniu jej wykonanie. Odnosząc się do podnoszonej kwestii braku prowadzenia postępowania w wypadku zgłoszenia realizacji inwestycji celu publicznego, należy zauważyć, że procedura ta nie jest tak "automatyczna", jak przedstawiają to Skarżący. Uregulowania zawarte w art. 30 ust. 5 i ust 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2017 poz. 1332) pozwalają organom administracji architektoniczno-budowlanej na wniesienie sprzeciwu od zgłoszenia, w przypadku gdy: 1) zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę; 2) budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy; 3) zgłoszenie dotyczy budowy tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 12, w miejscu, w którym taki obiekt istnieje. Zatem zgłoszenie, wbrew twierdzeniom uzasadnienia wniosku, podlega kontroli organów, które mogą doprowadzić do wstrzymania procesu budowlanego bez konieczności ingerencji Sądu w tym zakresie. Mając powyższe na uwadze Sąd, w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.