IV SA/Wa 2750/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. D. o wstrzymanie wykonania decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] czerwca 2012 r. znak: [...] o odmowie nadania statusu uchodźcy w sprawie ze skargi A. D. na postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] września 2013 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] sierpnia 2013 r. znak: [...] odmawiającą wstrzymania wykonania decyzji od odmowie nadania statusu uchodźcy postanawia oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. znak: [...] orzekł o: 1) odmowie nadania A. D. statusu uchodźcy; 2) odmowie udzielenia wymienionej ochrony uzupełniającej i 3) wydaleniu jej z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany. Rada do Spraw Uchodźców decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. utrzymała w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Z kolei decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców odmówił wstrzymania wykonania opisanej decyzji z dnia [...] czerwca 2012 r. Postanowieniem z dnia [...] września 2013 r. znak: [...] odmówił zaś przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia [...] sierpnia 2013 r., a postanowieniem z dnia [...] października 2013 r. stwierdził, że wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy został złożony z uchybieniem terminu. Powołane postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] września 2013 r. znak: [...] stało się przedmiotem skargi A. D. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W złożonym do akt przedmiotowej sprawy piśmie z dnia 14 grudnia 2013 r. skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] czerwca 2012 r. znak: [...] o odmowie nadania statusu uchodźcy. W uzasadnieniu wniosku strona wskazała na konsekwencje powrotu do kraju pochodzenia na skutek wykonania decyzji z dnia [...] czerwca 2012 r. w zakresie, w jakim orzeka ona o wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Podniosła, że w razie ewentualnego uwzględniania skargi, ochrona udzielona jej w postępowaniu sądowoadministracyjnym mogłaby okazać się iluzoryczna. Wskazała, że zaskarżone przez nią postanowienie zostało wydane w granicach tej samej sprawy, co decyzja, której dotyczy przedmiotowy wniosek. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej również jako ppsa, wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. W ocenie Sądu, decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] czerwca 2012 r. znak: [...], nie została wydana w granicach tej samej sprawy, co postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] września 2013 r. znak: [...]. W konsekwencji, w świetle powołanego art. 61 § 3 ppsa, orzeczenie o wstrzymaniu wykonania tej decyzji w postępowaniu ze skargi na wskazane postanowienie, jest niedopuszczone. Użyty w art. 61 § 3 ppsa zwrot "w granicach tej samej sprawy" należy interpretować w powiązaniu z art. 3 § 2 ppsa, który wskazuje, jakie prawne formy działania organów administracji podlegają kontroli sądowoadministracyjnej, a także z art. 134 i 135 ppsa, które określą zakres tej kontroli. Zgodnie z ostatnim ze wskazanych przepisów sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. W ocenie Sądu brak jest podstaw do uznania, że sens znaczeniowy użytego w powołanym przepisie sformułowania "w granicach sprawy, której dotyczy skarga", miałby różnić się od znaczenia zwrotu z art. 61 § 3 ppsa "w granicach tej samej sprawy". W uzasadnieniu uchwały z dnia 27 czerwca 2000 r. sygn. akt FPS 12/99 (ONSA 2001, nr 1, poz. 7) Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie siedmiu sędziów podzielił wyrażany w piśmiennictwie pogląd, że zwrot "w granicach danej sprawy" użyty w art. 29 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, dotyczy spraw w ujęciu materialnym, w związku z czym o postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy można mówić wówczas, gdy przedmiotem tych postępowań będą sprawy wykazujące tożsamość podmiotową i przedmiotową. Sytuacja taka wystąpi wówczas, gdy akty lub czynności dotyczyć będą tych samych podmiotów, identycznego przedmiotu, stanu faktycznego oraz podstawy prawnej. Z racji, że będący przedmiotem analizy Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie art. 29 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym był ówczesnym odpowiednikiem dzisiejszego art. 135 ppsa, przywołane stanowisko zachowuje aktualność w obecnym stanie prawnym, a w ocenie Sądu jest prawidłowe i aktualizuje się także w sprawie wszczętej skargą A. D. Odnosząc zatem powyższe wywody do realiów przedmiotowej sprawy, należy stwierdzić, że pomiędzy postępowaniem zakończonym wdaniem decyzji o odmowie nadania statusu uchodźcy a postępowaniem zakończonym postanowieniem o odmowie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją o odmowie wstrzymania wykonania decyzji odmawiającej nadania statusu uchodźcy, nie zachodzi tożsamość przedmiotowa. Odrębność spraw, w których przeprowadzono te postępowania, przejawia się zakresem ich przedmiotu. W sprawie zakończonej decyzją, której wstrzymania wykonania domaga się skarżąca, organ administracji rozstrzygnął o tym, czy spełnia ona przesłanki nadania statusu uchodźcy, czy zachodzą podstawy do udzielania jej ochrony uzupełniającej lub zgody na pobyt tolerowany i czy należy ją wydalić z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Z kolei zakres przedmiotowy sprawy, w której wydano zaskarżone postanowienie, a w konsekwencji granice kontroli sądowoadministracyjnej w przedmiotowej sprawie, wyznacza rozstrzygnięcie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją odmawiającą wstrzymania wykonania decyzji o odmowie nadania statusu uchodźcy. Nie ulega wątpliwości, że wskazane sprawy pozostają ze sobą w związku chronologicznym i podmiotowym, jednakże ze względu na wzmiankowaną odrębność zakresów przedmiotowych nie można uznać, że tworzą one tę samą sprawę w znaczeniu materialnym. Należy zaznaczyć, że instytucja wstrzymania wykonania decyzji w postępowaniu sądowoadministracyjnym ma na celu ochronę strony przed wystąpieniem nieodwracalnych skutków lub znacznej szkody przed zbadaniem prawidłowości kontrolowanego przez sąd administracyjny aktu. W sprawie wszczętej skargą A. D. na postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] września 2013 r. znak: [...], kontrola sądowoadministracyjna nie będzie jednak obejmować decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] czerwca 2012 r. znak: [...] z uwagi na to, że nie została ona wydana w postępowaniu prowadzonym w granicach sprawy, której dotyczy skarga A. D. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.