IV SA/Wa 2755/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi F. B. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Pismem z 3 sierpnia 2015 r. F. B. (zwany dalej: "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem organu skargę na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lipca 2014 r. w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Jednocześnie skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając złożony wniosek podał, że jakkolwiek zaskarżona decyzja nie stanowi nakazu opuszczenia terytorium RP, to skutkiem jej wydania jest zobowiązanie skarżącego do opuszczenia terytorium RP. Niewykonanie tego zobowiązania będzie skutkować wdrożeniem wobec skarżącego postępowania deportacyjnego. W konsekwencji wydanie decyzji zobowiązującej skarżącego do powrotu mogłoby nastąpić przed kontrolą zaskarżonej decyzji przez sąd. Ponadto wydalenie z terytorium RP uniemożliwi mu dochodzenie swoich praw. Uważa, że skutki prawne, z jakimi wiązałoby się niewstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, doprowadziłoby do uszczerbku jego interesu albo zagrożenia wyrządzeniem znacznej szkody, o jakiej mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 poz. 270 ze zm., zwana dalej: "p.p.s.a."). Ponadto skarżący wskazał, że już otrzymał decyzję o zobowiązaniu do powrotu wydaną przez Komendanta Placówki Straży Granicznej dla [...] oraz utrzymującą ją w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Uchodźców. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 powołanego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności. Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych zawartym w wymienionym przepisie. Instytucja wstrzymania wykonania ma bowiem charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. W ocenie Sądu wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżący nie wykazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji w rzeczywistości narazi go na skutki o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Odnosząc się do kwestii podniesionej w uzasadnieniu wniosku należy wskazać, że ani zaskarżona decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] lipca 2015 r., ani poprzedzająca ją decyzja Wojewody [...] z [...] kwietnia 2015 r. nie orzeka o opuszczeniu przez skarżącego terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Bezpośrednim skutkiem decyzji o odmowie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy nie jest nakaz opuszczenia przez skarżącego terytorium Polski. Podstawę taką stanowi dopiero, wydana w odrębnym postępowaniu, decyzja o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu (art. 329 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach – Dz. U. z 2013 r., poz. 1650 ze zm.). Jednakże i ta decyzja nie podlega wykonaniu, jeżeli cudzoziemiec zaskarży ją do sądu administracyjnego i zwróci się o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W takiej sytuacji, zgodnie z art. 331 ustawy o cudzoziemcach, termin dobrowolnego powrotu lub termin przymusowego wykonania tej decyzji z mocy prawa przedłuża się do dnia wydania przez wojewódzki sąd administracyjny postanowienia w sprawie wniosku o wstrzymanie. Skarżący we wniosku o wstrzymanie podniósł także, że wobec niego zostało podjęta ostateczna decyzja o zobowiązaniu do powrotu w odrębnym postępowaniu. Jak wynika z akt sprawy IV SA/Wa 2615/15 F. B. zaskarżył decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dna [...] lipca 2015 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Placówki Straży Granicznej [...] z [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do powrotu oraz złożył w tej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z 17 listopada 2015 r. sygn. akt IV SA/Wa 2615/15 Sąd uwzględnił jego wniosek i wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji. Mając na uwadze wskazane okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.