IV SA/Wa 2757/13

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Karolina Kisielewicz – Malec po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2014r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. K. o przyznanie prawa pomocy w formie zwolnienia od kosztów sądowych w całości w sprawie ze skargi B. K. i H. O. na decyzję Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia [...] września 2013r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na wyłączenie z produkcji gruntów leśnych postanawia: - zwolnić skarżącą od kosztów sądowych w całości. Pismem z dnia 15 października 2013r. B. K. – działając w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik H. O. – zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia [...] września 2013r. o odmowie wydania zezwolenia na wyłączenie z produkcji gruntów leśnych. W skardze zwarła wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych (następnie – w piśmie z dnia 3 stycznia 2014r. wyjaśniła, że wniosek o przyznanie prawa pomocy składa wyłącznie w imieniu własnym). W dniu 16 grudnia 2013r. skarżąca nadesłała do Sądu wypełniony formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy (PPF). W uzasadnieniu wniosku skarżąca podała, że jest osobą starszą, samotną. Wyjaśniła, że utrzymuje się z emerytury w wysokości 2152 zł. brutto tj. 1784 zł. netto (co potwierdza wyciąg z rachunku bankowego, który skarżąca dołączyła do wniosku). Miesięczne wydatki związane z eksploatacją i utrzymaniem mieszkania (76,8 m2), zakupem leków i spłatą zobowiązań wobec banków (z tytułu spłaty pożyczek oraz kart kredytowych) wynoszą około 1450 zł. miesięcznie. Skarżąca nie posiada oszczędności, przedmiotów wartościowych, a nieruchomość której jest współwłaścicielem (i której dotyczy niniejsza skarga), nie przynosi dochodu. Wnioskodawczyni w toku postępowania wyjaśniła, że otrzymywana emerytura jest niewystarczająca do zaspokojenia jej wszystkich, niezbędnych potrzeb życiowych, dlatego systematycznie zaciąga pożyczki (otwiera salda debetowe). Jak wynika z kopii dokumentów przedstawionych przez skarżącą w dniu 28 października 2011r. zawarła ona umowę pożyczki z przeznaczeniem na spłatę poprzednich zobowiązań (kredytu zaciągniętego na podstawie umowy z dnia 1 października 2009r., linii pożyczkowej, pożyczek zaciągniętej w dniu 15 września 2008r. i w dniu 9 listopada 2009r.). Stwierdzono, co następuje: Wniosek o przyznanie prawa pomocy złożony przez B. K. jest uzasadniony. Zwolnienie od kosztów sądowych (składają się na nie opłaty sądowe: wpis i opłata kancelaryjna oraz zwrot wydatków) wchodzi w zakres częściowego prawa pomocy, którego przyznanie osobie fizycznej uzależnione jest od wykazania przez nią braku możliwości poniesienia pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 245 § 3 w związku z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.). Stosownie do powyższego, możliwości płatnicze wnioskodawcy i osób wspólnie z nim gospodarujących (o ile takie są), stanowią jedyne kryterium przyznawania prawa pomocy. Referendarz sądowy sytuację materialną skarżącej ocenia jako trudną, mimo że B. K. osiąga stały dochód w postaci emerytury, ma zabezpieczone potrzeby mieszkaniowe, co więcej – w ocenie banków posiada ona zdolność do zaciągania zobowiązań kredytowych (pożyczek). Podkreślić należy, że spłata zobowiązań finansowych tj. kredytów i pożyczek co do zasady nie korzysta z pierwszeństwa względem kosztów sądowych. W przypadku skarżącej wzięto jednak pod uwagę, że pożyczki zostają zaciągnięte na spłatę wcześniej zaciągniętych zobowiązań wobec banków; niewielka ich cześć została przeznaczona na cele konsumpcyjne. Z całokształtu okoliczności sprawy wynika, że strona skarżąca nie jest w stanie zaspokoić swoich koniecznych potrzeb. Uwzględniając koszy zakupu żywności, opłat za mieszkanie i media (m.in. gaz, energię, wodę), leków, referendarz stwierdza, że stanowią one na tyle znaczące obciążenie domowego budżetu, że nie pozwalają skarżącej na wygospodarowanie wymaganej kwoty 200 zł. tytułem wpisu od skargi. Z tych przyczyn referendarz uznał, że możliwości płatnicze skarżącej są ograniczone i bez uszczerbku dla zaspokojenia swoich niezbędnych potrzeb życiowych nie będzie ona mogła ponieść kosztów sądowych związanych ze swoim udziałem w sprawie. Dlatego na podstawie art. 245 § 3 w związku z art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. postanowiono, jak w sentencji.