IV SA/Wa 2759/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędziowie sędzia WSA Magdalena Durzyńska, sędzia WSA Renata Nawrot (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Piotr Iwaszek, Przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej [...] K. K., po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie nakazu usunięcia maszyn i urządzeń położonych na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią oddala skargę Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez A. K. (dalej skarżący) jest decyzja Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] lipca 2015r. ([...]) wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 64a ust. 5 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 145 ze zm., dalej "ustawa Prawo wodne") po rozpatrzeniu odwołania skarżącego od decyzji Marszałka Województwa [...] znak [...] z dnia [...] czerwca 2014 r., zobowiązującej skarżącego do demontażu wszelkich maszyn i urządzeń oraz usunięcia składowych materiałów na działkach nr [...],[...],[...] obręb [...], nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] obręb nr [...], znajdujących się na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią, którą to decyzją organ odwoławczy - uchylił pkt I decyzji Marszałka Województwa [...] znak [...] i w tym zakresie: I. nakazał A. K., prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą [...] z siedzibą w K., usunięcie na własny koszt, w terminie 3 miesięcy od dnia, w którym niniejsza decyzja stanie się ostateczna, z działek nr [...],[...],[...] obręb [...], nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] obręb nr [...] położonych na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią, wszelkich maszyn i urządzeń oraz składowanych materiałów, w tym w szczególności: -) urządzeń sortowni materiału żwirowego wraz z taśmociągami; -) pakamer; -) ciągników siodłowych, naczep, ładowarek; -) hałd posortowanego surowca i składowisk innych materiałów - w pozostałym zakresie ww. decyzję utrzymał w mocy. Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym: Prokurator Rejonowy w [...] pismem z [...] stycznia 2014 r. wystąpił z wnioskiem o wszczęcie postępowania administracyjnego na podstawie art. 64a ust. 5 ustawy Prawo wodne, w przedmiocie zobowiązania przedsiębiorcy – skarżącego prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą Przedsiębiorstwo Prywatne "[...]" z siedzibą w [...] do zlikwidowania obiektów budowlanych, urządzeń wodnych wzniesionych bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego oraz usunięcia składowych materiałów, a także zgłosił swój udział w ww. postępowaniu administracyjnym. Jednocześnie Prokurator wniósł o przeprowadzenie dowodów z dokumentów: akt postępowania administracyjnego znak [...] prowadzonego przed Dyrektorem Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] (RZGW). W powołanym postępowaniu Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej decyzją z [...] grudnia 2013 r. umorzył postępowanie w zakresie nakazania A. K. demontaż wszelkich maszyn i urządzeń wraz z ich usunięciem oraz wywiezieniem poza obszar międzywala oraz usunięcie składowanych wszelkich materiałów w tym piasku i żwiru poza obszar międzywala. Utrzymał w mocy obowiązek doprowadzenia terenu wchodzącego w skład przedmiotowych działek do rzędnej nie większej niż 227,50m n.p.m. W uzasadnieniu decyzji Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] stwierdził, iż skarżący posiada decyzję Dyrektora RZGW w [...] z dnia [...] grudnia 2002 r. zwalniającą z zakazów wykonywania urządzeń wodnych, wznoszenia innych obiektów budowlanych, zmiany ukształtowania terenu do rzędnej 227,50m n.p.m., składowania materiałów, wykonywania innych robót, także z zakazów wynikających z art. 40 ust. 3 Prawa wodnego, dlatego też brak było podstaw do nałożenia na niego na podstawie art. 88o Prawa wodnego obowiązku demontażu wszelkich maszyn i urządzeń, a także usunięcia materiałów w tym piasku i żwiru poza obszar międzywala. Prowadzący postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie Marszałek Województwa [...] (dalej "organ I instancji") zwrócił się do Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] o przeprowadzenie kontroli ww. przedsiębiorcy (skarżącego), w celu ustalenia aktualnego zagospodarowania ww. działek. Ustalenia kontroli skutkowały sporządzeniem notatek służbowych dotyczących stanu zagospodarowania i zaawansowania prac ww. obszaru oraz załączeniem dokumentacji fotograficznej. W trakcie kontroli przeprowadzonej 10, 11 marca 2014 r. stwierdzono m.in. postój w basenie na pontonie pakamerów, naczepy niskopodwoziowej, na której umieszczono przesiewacze do sortowania materiału żwirowego, naczepy niskopodwoziowej, na której umieszczone były pakamery, składowanie elementów stalowych, w tym urządzeń do przerobu i transportu tzw. taśmociągów, zalegającego materiału pod koszem zasypowym. Ponadto w trakcie kontroli nie pracowały przesiewacze i taśmociągi, natomiast pod taśmociągami stwierdzono usypane pryzmy posortowanego surowca, ponadto stwierdzono pobór materiału u wylotu przy prawym brzegu basenu przy użyciu koparki na pontonie z załadunkiem na barkę. Organ I instancji ustalił, iż na wykonanie prac związanych z ustawieniem ww. obiektów oraz składowaniem wszelkich materiałów w tym żwiru i piasku na ww. działkach skarżący prowadzący działalność gospodarczą nie uzyskał wymaganego prawem pozwolenia wodnoprawnego zgodnie z art. 122 ust. 2 pkt 1), 2) i 3) w związku z art. 9 ust. 2 pkt 1c) ustawy Prawo wodne. Zatem organ I instancji uznał, że skarżący do dnia wydania decyzji nie uzyskał pozwolenia wodnoprawnego oraz nie wystąpił z wnioskiem o legalizację ww. robót w trybie art. 64a ust. 1 Prawa wodnego. Konsekwencją braku legalizacji ww. robót jest nałożenie przez organ obowiązku demontażu wszelkich maszyn i urządzeń oraz usunięcia składowanych materiałów na działkach nr [...],[...],[...] obręb [...], nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] obręb nr [...], znajdujących się na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią. Z dalszych ustaleń organu I instancji wynika, że osobą która powinna wykonać nałożony obowiązek jest skarżący, który nadal prowadzi działalność w międzywalu, a ponadto okoliczności sprawy pozostają spójne z faktem złożenia przez skarżącego wniosku o wydanie przez Marszałka Województwa [...] pozwolenia wodnoprawnego na 1) pobór kruszywa z koryta rzeki [...] na odcinku 1+550 ÷ 1+ 800 w miejscowości [...] w ramach szczególnego korzystania z wód; 2) wykonanie pala cumowniczego na działce o nr. ew. [...] obręb [...] na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią tj. w międzywalu rzeki [...]. Również organ I instancji podał, że skarżący wystąpił do Dyrektora [...] Zarządu Melioracji I Urządzeń Wodnych w [...] z wnioskiem o zwolnienie z zakazów wynikających z art. 88n ust. 1 pkt 4 Prawa Wodnego, w przedmiocie wykonania obiektu budowlanego w odległości mniejszej niż 50m od stopy prawego wału przeciwpowodziowego rzeki [...], w celu realizacji inwestycji "Budowa stacji Trafo kontenerowej na działce nr [...] w miejscowości [...]". Projektowana kontenerowa stacja trafo miała służyć do zasilania energetycznego przesiewaczy oraz taśmociągów żwirowni w [...]. W tych okolicznościach organ I instancji uznał za zasadne wydanie decyzji z [...] czerwca 2014 r., ustalając w pkt. III decyzji warunki usunięcia maszyn i urządzeń. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł skarżący, podnosząc, iż organ I instancji nie przeprowadził ustaleń faktycznych i postępowania dowodowego. Wywiódł, iż nie jest właścicielem maszyn, ponadto na terenie działek nie znajdują się żadne urządzenia wodne – jest jedynie stopień wodny. Zarzucił wadliwe ustalenia w zakresie podania, że są dwie pryzmy kruszywa jak podaje strona odwołująca, a nie kilkanaście według organu, nie istnieją także obiekty budowlane. W ocenie odwołującego decyzja nie dotyczy urządzeń wodnych lecz maszyn samojezdnych, zaś organ nie wykazał, że ulokowanie tych maszyn w jakikolwiek sposób utrudniało ochronę przed powodzią lub zwiększało zagrożenie powodziowe. Skarżący wniósł o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania. Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej w dniu [...] lipca 2015r. wydał powołaną na wstępie decyzję. W uzasadnieniu, po przedstawieniu przebiegu postepowania, organ odwoławczy wskazał, że zarzut nie przeprowadzenia samodzielnych ustaleń nie znajduje uzasadnienia, bowiem we wcześniejszych etapach postępowania zgromadzono wystarczający materiał dowodowy. Organ zgodził się ze stanowiskiem skarżącego, że w sprawie brak jest dowodów wskazujących na to, że zobowiązany jest właścicielem maszyn wskazanych w decyzji do usunięcia, gdyż bezpośrednimi dowodami dysponuje wyłącznie zainteresowany. Niemniej organ stanął na stanowisku, że pośrednie dowody wskazują, iż zobowiązany został ustalony prawidłowo. Jednocześnie organ odwoławczy podzielił wywód skarżącego, że maszyny, urządzenia i składowane materiały nie stanowią urządzeń wodnych, w rozumieniu przepisu art. 9 ust. 1 pkt 19 Prawa wodnego, jednakże w myśl przepisu art. 9 ust. 2 pkt 1 lit. "c" tej ustawy, do urządzeń tych zlokalizowanych na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią, przepisy ustawy dotyczące urządzeń wodnych stosuje się odpowiednio. Dołączona do odwołania mapa sytuacyjna stopnia [...] i drogi wodnej Górnej [...], planowanej do wykonania w latach 70-tych ubiegłego wieku, nie zmienia faktu, że działki na których zgromadzono urządzenia przeznaczone do likwidacji nie wchodzą w skład stopnia [...], lecz stanowią bazę produkcyjno-przeładunkową kruszywa pobieranego z rzeki [...]. Legalność wykonania stopnia wodnego [...] nie stanowi o legalności czynności wykonanych na działkach objętych decyzją. Za bezpodstawną argumentację skarżącego organ odwoławczy uznał, że składowane na przedmiotowym terenie hałdy ziemi i pryzmy kruszywa są materiałem pochodzącym z utrzymania urządzenia wodnego, czyli stopnia [...], i przepisem art. 88l ust. 1 pkt 3 są wyłączone z zakazu. Również organ odwoławczy zanegował stanowisko skarżącego, co do faktu, że maszyny na przedmiotowych działkach określonych w decyzji, są mobilne i nie powodują utrudnienia w ochronie przed powodzią. W tym zakresie organ powołał się na fakty, które miały miejsce podczas powodzi w maju 2010 r., kiedy to sprzęt transportowy (samochody, spychacze) usunięty z terenu zalewowego ustawiony został na wale przeciwpowodziowym, co uniemożliwiało skuteczne prowadzenie akcji przeciwpowodziowej, zaś pozostawione w miedzywalu hałdy kruszywa i sortownia zostały zalane, co potwierdzają zdjęcia załączone do akt sprawy. Organ odwoławczy wskazał, iż rozpatrywana decyzja została wydana na podstawie przepisu art. 64a ust. 5 Prawa wodnego, chociaż maszyny, urządzenia i składowane materiały nakazane do usunięcia nie stanowią urządzeń wodnych, jednakże przepisy ustawy znajdują zastosowanie wobec lokalizacji maszyn, urządzeń i składowanych materiałów na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią. Uzupełniające postępowanie jak wywodzi organ odwoławczy z dnia 5 maja i 22 maja 2015 r. (w postaci notatek służbowych sporządzonych przez pracowników Zarządu Zlewni [...] oraz dokumentacji fotograficznej) potwierdziło ulokowanie maszyn i urządzeń stających na omawianym terenie. W konsekwencji organ odwoławczy stwierdził, że w obu tych dniach na terenie działek wymienionych w decyzji znajdowały się: urządzenia sortowni materiału żwirowego umieszczone na niskopodwoziowej naczepie; pakamery umieszczone na niskopodwoziowej naczepie; taśmociągi, ciągniki siodłowe z naczepami, ładowarka; hałdy materiału pod koszem zasypowym, pod taśmociągami, ponadto w basenie portowym, na pontonach stacjonowały pakamery oraz koparki. Wskazano także, iż wyszczególnienia dokonano w katalogu otwartym. W skardze na decyzję Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej, skarżący zakwestionował dokonane przez organ odwoławczy ustalenia faktyczne. Zarzucił, że organ II instancji dopuścił się rażących uchybień procesowych, naruszając przepisy k.p.a., opierając się na stanie faktycznym stwierdzonym w drodze "notatek", podczas gdy okoliczności powinny być stwierdzone w trakcie oględzin, zaś strona powinna być zawiadomiona o miejscu i terminie przeprowadzenia oględzin. Skarżący podniósł również zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, ponadto zakwestionował ustalenia organów, iż jest właścicielem maszyn wskazanych w decyzji do ich usunięcia. Podkreślił, że brak ustalenia przez organ prawa własności maszyn skutkuje niemożnością wydania decyzji w trybie art. 64a ust. 5 Prawa wodnego. W konsekwencji wskazał w uzasadnieniu skargi, iż na terenie działek, których dotyczy postępowanie nie znajdują się żadne urządzenia wodne, a jedynym urządzeniem wodnym jest stopień wodny [...]. Urządzeniami wodnymi nie są także hałdy składające się z ziemi i gruzu i pryzmy kruszywa. W ocenie skarżącego organ nie wykazał, aby ulokowanie tych maszyn w jakikolwiek sposób utrudniało ochronę przed powodzią lub zwiększało zagrożenie powodziowe. Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej p.p.s.a. - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Stosownie do art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględnia skargę tylko wówczas, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (1a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (1b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (1c), a także wówczas, gdy stwierdza nieważność decyzji (postanowienia) z przyczyn określanych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach bądź z tych przyczyn stwierdza wydanie decyzji (postanowienia) z naruszeniem prawa. Badając sprawę według powyższego kryterium, w ramach kontroli zaskarżonej decyzji należy uznać, że skarga nie zasługuje na jej uwzględnienie. Przypomnieć należy, że w sprawie znak [...], Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej umorzył postępowanie w zakresie nakazania A. K. demontaż wszelkich maszyn i urządzeń wraz z ich usunięciem oraz wywiezieniem poza obszar międzywala oraz usunięcie składowanych wszelkich materiałów w tym piasku i żwiru poza obszar międzywala, natomiast utrzymał w mocy obowiązek doprowadzenia terenu wchodzącego w skład przedmiotowych działek do rzędnej nie większej niż 227,50m n.p.m. Jest również poza sporem, że skarżący posiada decyzję Dyrektora RZGW w [...] z dnia [...] grudnia 2002 r. zwalniającą z zakazów wykonywania urządzeń wodnych, wznoszenia innych obiektów budowlanych, zmiany ukształtowania terenu do rzędnej 227,50m n.p.m., składowania materiałów, wykonywania innych robót, także z zakazów wynikających z art. 40 ust. 3 Prawa wodnego. W niniejszym postępowaniu organy w oparciu o przepisy art. 122 ust. 2 pkt 1), 2) i pkt 3) w związku z art. 9 ust. 2 pkt 1c ustawy Prawo wodne, uznały, iż skarżący nie posiadał pozwolenia wodnoprawnego na wykonywanie prac związanych z ustawieniem oraz składowaniem materiałów w tym piasku i żwiru na działkach wymienionych w decyzji. Stosownie do art. 122 ust. 2 pkt 1), 2) i pkt 3) ustawy Prawo wodne pozwolenie wodnoprawne wymagane jest na: 1) gromadzenie ścieków, a także innych materiałów, prowadzenie odzysku lub unieszkodliwianie odpadów, 2) wznoszenie obiektów budowlanych oraz wykonywanie innych robót, 3) wydobywanie kamienia, żwiru, piasku innych materiałów oraz ich składowanie. Zgodnie natomiast z art. 9 ust. 2 pkt 1c Prawa wodnego przepisy ustawy dotyczące urządzeń wodnych stosuje się odpowiednio do robót wykonywanych na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią. W sprawie będącej przedmiotem sporu organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 64a ust. 1 ustawy Prawo wodne, jeżeli urządzenie wodne zostało wykonane bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego, właściciel tego urządzenia może wystąpić z wnioskiem o jego legalizację. Zatem konsekwencją braku uzyskania legalizacji było wydanie decyzji na podstawie art. 65a ust. 5 Prawa wodnego. Przepis art. 64a Prawa wodnego reguluje dwa rodzaje postępowania. Pierwsze z nich to postępowanie wszczynane na wniosek właściciela samowolnie wykonanego urządzenia wodnego zmierzające do legalizacji tego urządzenia (art. 64a ust. 1). Z kolei drugie z tych postępowań, to postępowanie wszczynane z urzędu w sytuacji, kiedy właściciel urządzenia nie złoży wniosku o legalizację lub nie uzyska decyzji o legalizacji urządzenia wodnego, zmierzające do wydania decyzji o likwidacji tego urządzenia (art. 64a ust. 5). Konstrukcja omawianego przepisu wskazuje, że właściwy organ w każdym czasie przed złożeniem przez właściciela wniosku o legalizację, może wszcząć i skutecznie prowadzić postępowanie w stosunku do właściciela samowolnie zrealizowanego urządzenia wodnego. Jedyną przeszkodą w prowadzeniu takiego postępowania byłoby toczące się i nie zakończone postępowanie z wniosku właściciela o legalizację urządzenia wodnego. Z akt sprawy nie wynika, aby zostało zainicjowane postępowanie, o którym mowa w art. 64a ust. 1 Prawa wodnego. Brak wniosku o wszczęcie takiego postępowania uzasadniał wdrożenie procedury, o której mowa w art. 64a ust. 5 Prawa wodnego. Wskazać w tym miejscu wypadnie, że dla przebiegu postępowania w przedmiocie likwidacji urządzenia wodnego bez znaczenia pozostaje kwestia tytułu prawnego do nieruchomości, na której urządzenie takie się znajduje. Postępowanie to zmierza bowiem do likwidacji stanu niezgodnego z prawem. Doprowadzenie natomiast do zgodności z prawem mogłoby nastąpić jedynie w postępowaniu, którego przedmiotem byłaby legalizacja urządzenia wodnego, a takie jak już wyżej wspomniano, nie toczy się. Podkreślenia też wymaga, że inicjatywa w zakresie wszczęcia postępowania legalizacyjnego należy wyłącznie do właściciela urządzenia wodnego. Niewątpliwie organy w zakresie ustaleń faktycznych przyjęły ustalenia wynikające ze zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie znak [...] oraz uzupełniająco przyjęły w zakres postępowania dowodowego wynikające z przeprowadzenia kontroli wykonanych przez pracowników Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] (RZGW), z których to kontroli sporządzono notatki oraz dokumentację fotograficzną. Organ nie negował przy tym, że istnieją trudności dowodowe w ustaleniu konkretnych danych, zaś nie byłoby celowe ponowne przeprowadzanie postępowania wyjaśniającego wobec już dokonanych i zebranych ustaleń wynikających ze sprawy znak [...]. Zatem w ocenie Sądu ustalenia faktyczne przyjęte przez organ znajdują uzasadnienie w zgromadzonym w aktach materiale. W nawiązaniu do zarzutów skargi wyjaśnić należy, że wbrew twierdzeniom strony skarżącej, brak jest przeszkód do uznania, że notatki służbowe mogą być dowodem w niniejszej sprawie. Katalog środków dowodowych określonych w art. 75 § 1 k.p.a. nie jest zamknięty, a tym samym także inne, nie wymienione w tym przepisie środki dowodowe mogą być dopuszczone jako dowód w sprawie. W świetle tej regulacji istotne jest to, aby dowód mógł się przyczynić do wyjaśnienia sprawy. Notatka służbowa sporządzona w ramach realizacji ustawowych zadań pracowników Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] jest środkiem dowodowym, o którym mowa w art. 75 § 1 k.p.a. i podlega ocenie w trybie i na zasadach przewidzianych w kodeksie postępowania administracyjnego. Sporządzone notatki poparte zostały obszerną dokumentacją fotograficzną. Zawarta w art. 75 § 1 k.p.a. zasada równej mocy środków dowodowych dopuszcza w postępowaniu administracyjnym środki dowodowe niewymienione w art. 75 k.p.a., a więc także notatki służbowe, jeżeli - tak jak miało to miejsce w niniejszej sprawie - mogły one przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. Wymóg dokumentowania protokołem czynności procesowych stanowiących podstawę ustaleń faktycznych, istotnych dla sprawy nie uzasadnia odmiennego stanowiska. Na gruncie rozpoznawanej sprawy, poprzez włączenie do materiału dowodowego notatek służbowych sporządzonych przez pracowników Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] uprawnienia strony nie doznały uszczerbku. Skarżący bowiem zapoznając się z aktami sprawy, uzyskał również informacje o przeprowadzonych czynnościach (znajdujących odzwierciedlenie w aktach bądź w notatkach służbowych) i w każdej chwili mógł zgłosić swoje uwagi, zastrzeżenia czy wnioski. Dodatkowo zauważyć należy, że skarżący miał zapewniony czynny udział w postępowaniu administracyjnym i z akt sprawy nie wynika, aby kwestionował okoliczności faktyczne, potwierdzone notatkami. Również co istotne z jednej strony skarżący podnosił, że organ nie przeprowadził ustaleń faktycznych, a z drugiej strony powoływał się na dokonanie błędnych ustaleń. Jest to niekonsekwencja strony skarżącej. Organ przyznał, iż w oparciu o całokształt materiału dowodowego przyjął, że osobą, której należy nakazać usunięcia wszelkich maszyn, urządzeń oraz składowanych materiałów jest skarżący. Do wniosków takich prowadziły ustalenia wskazujące, że A. K. nadal prowadzi działalność na międzywalu [...] w [...]. Potwierdza to w szczególności prowadzenie działalności gospodarczej w ramach Przedsiębiorstwa Prywatnego "[...]" z siedzibą w [...], okoliczność złożenia wniosku o wydanie przez Marszałka Województwa [...] pozwolenia wodnoprawnego na pobór kruszywa z koryta rzeki [...], wykonanie pala cumowniczego, czy okoliczność wystąpienia z wnioskiem o zwolnienie z zakazów wynikających z art. 88n ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo wodne. Ponadto zwrócić uwagę należy na dowody zgromadzone w postępowaniu administracyjnym znak [...], z których ewidentnie wynika, że dysponentem maszyn i urządzeń jest właśnie skarżący (złożone odwołanie w tamtym postępowaniu, zeznanie świadka ). Ponadto zważyć należy, że strona skarżąca w toku prowadzonego postępowania nie obaliła domniemania i zanegowała skutecznie tezy postawionej przez organy, że nie jest właścicielem czy dysponentem urządzeń i maszyn ulokowanych na działkach wymienionych w decyzji. Oznacza to, że rozstrzygnięcie zapadło przy prawidłowo ustalonym stanie faktycznym i nie istnieje konieczność ponownego prowadzenia postępowania wyjaśniającego, aby ten stan weryfikować. Z przedstawionych powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) skargę oddalił.