IV SA/Wa 2760/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Rząsa (spr.), Sędziowie sędzia WSA Kaja Angerman, sędzia WSA Jarosław Łuczaj, Protokolant st. sekr. sąd. Piotr Iwaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 sierpnia 2018 r. sprawy ze skarg R. S., A. W. i D. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargi I. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej: "SKO" lub "organ") z [...] sierpnia 2017 r., Nr [...] (dalej: "zaskarżona decyzja"). Decyzją tą SKO utrzymało w mocy decyzję Zarządu [...] (dalej: "Zarząd [...]") o warunkach zabudowy nr [...]wydanej dnia [...]lutego 2014 r. (znak: [...]) dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z funkcją handlowo - usługową w części parteru, z garażem podziemnym, na działce ew. nr [...] w obrębie [...]położonej przy ul. [...] w [...] na wniosek [...] Agencji [...] - Oddział Regionalny w [...], a nadto na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. umorzyło postępowanie wywołane odwołaniami M. B., W. B., B. W., I. W. oraz J. W.. II. Zaskarżona decyzja została oparta na następujących ustaleniach faktycznych i ocenach prawnych. II.1. W dniu [...]stycznia 2007 r. [...] Agencja [...] złożyła wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z funkcją handlowo-usługową w części parteru, z garażem podziemnym, o powierzchni zabudowy około 1003,5 m² na działce nr ew. [...]w obrębie [...] położonej przy ul. [...]. Działka nr ew. [...]nie jest zabudowana. Projekt zagospodarowania działki został dostosowany do istniejącego zadrzewienia i ukształtowania terenu, na którym znajduje się niewielkie wzniesienie wraz z roślinnością drzewiastą (drzewa iglaste). Dnia [...]marca 2008 r. została wydana z upoważnienia Prezydenta [...] decyzja o warunkach zabudowy Nr [...], znak: [...], ustalająca warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Od decyzji tej odwołali się m. in. R. S., U. i M. R., B. i L. M., J. i B. M., E. i D. W., Z. W., R. i W. K., L. i R. W., Z.B., E. i A. W., R. P., W. S.. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...]w dniu [...]sierpnia 2008 r. uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu wskazało, iż załącznik graficzny do analizy nie spełnia warunków wskazanych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r. Nr 164 poz. 1588) oraz że wyznaczono zbyt mały teren do analizy wokół terenu inwestycji. Po przeprowadzeniu ponownej analizy wydano dnia [...]lutego 2009 r. z upoważnienia Prezydenta [...]decyzję o warunkach zabudowy Nr [...], znak: [...] ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na realizacji budynku mieszkalnego wielorodzinnego z funkcją handlowo usługową w części parteru wraz z garażem podziemnym i infrastrukturą na działce ewidencyjnej [...]w obrębie [...], położonej przy ul. [...]. Od w/w decyzji wnieśli odwołania: U. i M. R., L. i R. W., J. i B. M., W. M., J. i M. R., M. Z., T. i G.L., H. K., J. i M. K., A. G., M. i A. B., B. B., E. i A. W., B. i W. P., B. i J. R., R. i Z. S., Wspólnota Mieszkaniowa [...], B. i I.W., B. i L. M., M. I U. D., R. P., J. K., A. K., K. K., Z. W., E.W., M. i R. S., R. i W.K., Z. P. oraz I.M.. Odwołania dotyczyły dogęszczania osiedla na terenie wykorzystywanym obecnie jako zieleń rekreacyjna, gabarytów planowanego budynku, uciążliwego oddziaływania inwestycji oraz kwestii wprowadzenia usług handlu w parterze - braku kontynuacji funkcji. Dalej zarzuty dotyczą naruszenia zasady wyrażonej w art. 10 § 1 kpa tj. zaniechania powiadomienia o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...]decyzją z dnia [...]września 2010 r., sygn. akt [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa, uchyliło zaskarżoną decyzję w części orzekającej o wskaźniku wielkości powierzchni zabudowy - 23 % z tolerancją 5 % oraz o wysokości gzymsu elewacji frotowej na 14 m z tolerancją 5 % i w tym zakresie orzekło ustalając wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy na 23 % oraz wysokość gzymsu elewacji frotowej na 14 m. Natomiast w stosunku do odwołania Pani I. M., na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 kpa, umorzyło postępowanie odwoławcze. Na powyższą decyzję SKO wpłynęły do WSA w Warszawie dwie jednobrzmiące skargi wniesione przez B. W., I.W., R.P., H. W. i R. W.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję SKO z dnia [...]września 2010 r. wyrokiem z dnia 28 czerwca 2012 r. sygn. akt IV SA/Wa 2174/10. Sąd wskazał wówczas m. in., że ze sporządzonej analizy urbanistycznej nie wynika, na jakiej podstawie przyjęto wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej. Mianowicie w części tekstowej analizy zawarte zostało jedno zdanie, że ustala się wysokość gzymsu elewacji frontowej do 14m z tolerancją ± 5%m. Nie zostało natomiast wyjaśnione na podstawie jakich kryteriów i w oparciu o jakie dane ta wielkość została ustalona. Sąd zwrócił uwagę, że zaburzenie ładu architektonicznego może nastąpić nie tylko na skutek wzniesienia budynku znaczenie wyższego lub szerszego niż budynki zlokalizowane w sąsiedztwie tej inwestycji, ale też wzniesienie budynku istotnie niższego lub węższego od budynków już usytuowanych. Równocześnie Sąd wskazał, że nie można podzielić poglądu Kolegium, aby określenie parametru ze ściśle wskazaną tolerancją "od - do" - odpowiednio z tolerancją ±5%, pozostawało w sprzeczności z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588; dalej: "Rozporządzenie"). Otóż owa tolerancja nie zmienia istoty rozstrzygnięcia, które jest konkretne i ulegnie sprecyzowaniu na etapie projektu budowlanego w zależności od przyjętych rozwiązań architektonicznych. Jeżeli chodzi o funkcję usługową, to zdaniem Sądu, rodzaj zabudowy usługowej i funkcja handlowa wynikają z samej analizy urbanistycznej. Mianowicie w obszarze analizowanym znajduje się obiekt handlowo-usługowy. Chociaż obiekt ten jest jednokondygnacyjny, to jednak spełnia pożądaną przez inwestora funkcję. Następnie, decyzją z dnia [...]maja 2013 r., sygn. akt [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...]uchyliło w/w zaskarżoną decyzję o warunkach zabudowy Nr [...]z dnia [...]lutego 2009 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. II.2. Wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...]lutego 2014 r., nr [...], organ I instancji ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z funkcją handlowo - usługową w części parteru, z garażem podziemnym na działce ew. nr [...]w obrębie [...]położonej przy ul. [...] w [...] na wniosek [...] Agencji [...] - Oddział Regionalny w [...]. W zakresie warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu wskazano, że wyznacza się obowiązującą linię nowej zabudowy jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy - budynku wielorodzinnego na działce sąsiedniej nr ewid. [...] w obrębie [...], położonego przy ul. [...]. Dalej organ I instancji wskazał, że planowane obiekty wraz z niezbędną infrastrukturą i obsługą komunikacyjną (zjazdem) należy lokalizować zgodnie z obowiązującymi warunkami technicznymi. Wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni terenu inwestycji wyznaczono na 23%. Jeżeli chodzi o powierzchnię biologicznie czynną wskazano, że zaleca się uzyskanie 40% udziału powierzchni biologicznie czynnej, nie mniej jednak niż 25%, na warunkach określonych w przepisach Prawa Budowlanego. Szerokość elewacji frontowej od strony ul. [...] określono na 43 m z tolerancją 5%. Jeżeli chodzi o wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, to określono ją od 13,5 m do 14 m. Dach winien być płaski. Wskazano również ilość kondygnacji podziemnych – 1, a także ilość kondygnacji nadziemnych - 4. II.2. Od wskazanej wyżej decyzji Zarządu [...] wpłynęły odwołania m.in. G. L., A. G., T. L., A. P., A. G., Z. B., B. B., Z. S., R. S., D. R., A. R., M. B., W. B., A. M., E. M., B. P., W. P., J. i M. K., B. M., L. M., T. J., T. M., A. W. i M. W., R. P., H. i J. N., Z. W., B. W., E. W., I. W., K.S., A. S., W. S., J. K., M. Z., A. R., Z. S., J. K., J. R., R. S., M. M., R. i W. K., E. i D. W., M. i A. B., L. A., J. i A. K., E. i Ł. L., J. W., A. S., H.K., J. M., p. L. T., p. T. T., p. J. S., B. U., T. U., M. F., B. P., D. P., R. H., L. K., G. K., M. P., Z.P., W. M., A. B., W. F., K. N., L. W. i R. W.. II.3. Decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r., sygn. [...], Kolegium uchyliło ww. decyzję z dnia [...] lutego 2014 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Kolegium stwierdziło w uzasadnieniu, że organ I instancji nie uzasadnił ani w analizie urbanistycznej, ani bezpośrednio w tekście zaskarżonej decyzji, możliwości wydania warunków zabudowy w omawianej sprawie dla obiektu budowlanego tak znacznie odbiegającego gabarytami od sąsiedniej zabudowy (o 2,5 - krotnie większej powierzchni zabudowy od sąsiednich budynków przy ul. [...]). Ponadto istotnie do obszaru analizowanego włączono IV - kondygnacyjny budynek przy ul. [...], który - jak wynika z załącznika mapowego do analizy - należy do innego osiedla i innego układu urbanistycznego. Stąd nie jest pozbawiony słuszności zarzut, że budynek ten został włączony do obszaru analizowanego, aby umożliwić ustalenie warunków zabudowy dla IV - kondygnacyjnego wnioskowanego budynku, gdyż budynki w sąsiedztwie wnioskowanej zabudowy mają inną wysokość. II.4. Wyrokiem z dnia 20 listopada 2014 r., sygn. IV SA/Wa 1628/14, wydanym na skutek skargi inwestora, WSA w Warszawie uchylił ww. decyzję Kolegium z dnia [...] czerwca 2014 r. WSA wskazał m. in. na naruszenie przez Kolegium art. 138 § 2 k.p.a.. Zdaniem WSA, w sprawie nie można było uznać, aby organ rozpoznający ponownie sprawę dokonał jej odrębnej, indywidualnej analizy, pod kątem spełnienia lub nie przesłanek określonych w art 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (aktualny t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 199 z późn. zm., dalej: "u.p.z.p."), warunkujących wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy. Sąd zwrócił uwagę, że zaprezentowane przez organ odwoławczy stanowisko nie wynika z akt sprawy. Organ I instancji dla planowanej inwestycji określił wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do pow. terenu inwestycji na 23 %. Tymczasem jedynie pobieżna analiza sporządzonej na potrzeby niniejszego postępowania analizy funkcji i cech zabudowy (załącznik mapowy) wskazuje, że chociażby na działkach bezpośrednio sąsiadujących z inwestycją wynosi ona (11%, 27%,22%, 25%,21%,32 % tj. średnio 23%, a dla działek przy ul [...] Nr [...],[...] i [...] - 26%). Twierdzenie zatem organu odwoławczego, iż jest ona 2,5 krotnie większa od budynków przy w/w ulicy, nie znajduje uzasadnienia. Nie ulega przy tym wątpliwości, iż działki te różnią się od działki inwestycyjnej powierzchnią, co automatycznie przekłada się na fakt, iż przyjęty na tym obszarze wskaźnik pozwoli inwestorowi, którego działka jest znacznie większa powierzchniowo, na wybudowanie większego gabarytowo budynku. Obowiązkiem organu odwoławczego było zatem dokonanie oceny, czy budynek taki będzie spełniał wymagania szeroko rozumianego "ładu przestrzennego". Powyższe odnosi się także do zarzutu organu w zakresie nieuzasadnionego włączenia do analizy IV kondygnacyjnego budynku przy ul. [...], który, jak wynika z załącznika mapowego do analizy, należy do innego osiedla i innego układu urbanistycznego. Nie jest to bowiem jedyny takiej wielkości budynek na obszarze analizowanym, bowiem chociażby wskazane powyżej budynki przy ul. [...] są V piętrowe i 2 metry wyższe. Powyższe prowadzi do uznania, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 138 § 2 k.p.a. II.5. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 20 grudnia 2016 r., sygn. II OSK 759/15, oddalił skargę kasacyjną kasacyjnej B. M. i R. W. od wyroku WSA w Warszawie z dnia 20 listopada 2014 r. sygn. akt IV SA/Wa 1628/14. Uzasadnieniu tego wyroku wskazano w szczególności, że trafnie Sąd I instancji przyjął, że nie było w sprawie podstaw do wydania decyzji kasatoryjnej przez SKO. NSA zwrócił również uwagę, że przedmiotowe postępowanie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy trwa już kilkanaście lat (od 2007 r.). W dniu 28 czerwca 2012 r. w sprawie orzekał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - sygn. akt IV SA/Wa 2174/10 uchylając zaskarżoną decyzję w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, przy czym w wyroku tym wskazano jedynie na potrzebę wyjaśnienia kwestii dotyczącej cech zabudowy planowanego budynku, a to wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki (patrz: uzasadnienie przywołanego wyroku), co w efekcie spowodowało uchylenie w postępowaniu administracyjnym również wydanej w dniu [...] lutego 2009 r. decyzji o ustaleniu warunków zabudowy (decyzja ta została uchylona rozstrzygnięciem SKO z dnia [...] maja 2013 r.). Po raz kolejny podejmując rozstrzygnięcie organ pierwszej instancji ustalił warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, stąd też obowiązkiem organu odwoławczego rozpoznającego odwołania w tych okolicznościach było podjęcie działań zmierzających do zakończenia tak długo prowadzonego postępowania wydając decyzję merytoryczną, a mimo to SKO wskazując na takie przesłanki jak w zaskarżonej decyzji, bez wyjaśnienia jakie konkretnie czynności winien organ pierwszej instancji w ponownym postępowaniu przeprowadzić, w jaki sposób winien ewentualnie uzupełnić materiał dowodowy, po raz kolejny, w tak toczącym się wiele lat postępowaniu administracyjnym, podjął rozstrzygnięcie w trybie art. 138 § 2 k.p.a., a przecież przepis art. 12 k.p.a. nakazuje organom działać wnikliwie i szybko posługując się najprostszymi środkami do załatwienia sprawy. NSA nie podzielił również zarzutu, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone z naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a. Sąd nie kontrolował przecież prawidłowości ustalenia warunków zabudowy. Zwrócił jedynie uwagę na dwie kwestie co do których w zaskarżonej decyzji wypowiedział się organ odwoławczy, a co zdaniem Sądu nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy. Takie stanowisko Sadu pierwszej instancji czyni całkowicie nieusprawiedliwionym zarzut naruszenia prawa materialnego jaki podniesiono w pkt I skargi kasacyjnej. Nie można bowiem mając na uwadze sporządzone motywy zaskarżonego wyroku przyjąć, iż Sąd ten przedstawił błędną wykładnię art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z § 1 pkt 2 i § 2 pkt 3 Rozporządzenia. Zarzuty powyższe pozostają całkowicie chybione. Informacyjnie NSA podniósł, iż co do kwestii określenia wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy Sąd pierwszej instancji wskazał jedynie na obowiązki SKO przy rozpatrywaniu sprawy, podnosząc że organ ten winien ocenić czy inwestycja objęta wnioskiem będzie spełniać wymagania szeroko rozumianego "ładu przestrzennego". Zwrócił także uwagę, że w obszarze analizowanym znajdują się budynki pięciokondygnacyjne, co także winno być przedmiotem oceny organu. Jednakże powyższe w żaden sposób nie narusza wskazanych w podniesionych podstawach kasacyjnych przepisów. W sprawie nie został także naruszony przepis art. 153 p.p.s.a. dotyczący związania oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w orzeczeniu sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 28 czerwca 2012 r. wydanym w tej sprawie zawarł ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania w odniesieniu do decyzji ustalającej warunki zabudowy. Natomiast zaskarżona decyzja z dnia [...] czerwca 2014 r. została uchylona z powodu naruszenia przez organ normy art. 138 § 2 k.p.a., a kwestia ta nie stanowiła przedmiotu wypowiedzi Sądu w wyroku z dnia 28 czerwca 2012 r. sygn. akt IV SA/Wa 2174/10. II.6. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] po ponownym rozpoznaniu sprawy wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 roku częściowo umorzyło postępowanie odwoławcze oraz utrzymało w mocy decyzję Zarządu [...] z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...]. W uzasadnieniu wskazano, że uprzednio Kolegium istotnie przeoczyło, że nie tylko budynek przy ul. [...] ma V kondygnacji, ale że i budynki wielorodzinne w sąsiedztwie mają po V kondygnacji, a zatem ustalona w decyzji I instancji wysokość planowanego budynku została dostosowana do zabudowy jednorodzinnej po drugiej strony ul. [...] (lI kondygnacje), jak i do zabudowy domów wielorodzinnych (V kondygnacji) i wynosi 13,5 m do 14 m. Dalej powtórzono za uzasadnieniem uchylonej decyzji Kolegium, iż to, że inwestor zaproponował budynek o kształcie "L" omijając sztucznie usypaną górkę, nie jest niezgodne z prawem, gdyż po pierwsze inwestor ma możliwości dowolnego - w zgodności z przepisami - kształtowania zabudowy na danym terenie (działce), a po drugie, na etapie ustalania warunków zabudowy usytuowanie obiektu budowlanego na danej działce nie ma znaczenia. Usytuowanie obiektu budowlanego następuje dopiero w projekcie budowlanym na etapie wydawania pozwolenia na budowę. Z kolei ustalenie, że obszar analizowany w omawianym przypadku (analiza) ma kształt ośmiokąta, a nie czworokąta, nie narusza prawa. Jeśli zaś chodzi o ustalenia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego [...] - XIV Ochrona dziedzictwa kulturowego - Załącznik nr 1 do uchwały nr [...] z dnia [...] października 2006 r. w zakresie tego, że przedmiotowy teren jest objęty ochroną konserwatora zabytków, to ustalenia tego studium co do powierzchni biologicznie czynnej nie są wiążące dla organu ustalającego warunki zabudowy, gdyż studium nie jest aktem prawa miejscowego i jego ustalenia nie mogą stanowić podstawy decyzji administracyjnej (są niewiążące). Co istotne, organ w zaskarżonej decyzji podniósł, że teren inwestycji nie jest objęty żadną z form ochrony konserwatorskiej, natomiast wielkość powierzchni biologicznie czynnej zawarta w studium może być stosowana jedynie posiłkowo w decyzji o warunkach zabudowy. III.1. Skargi na decyzję SKO z dnia [...] sierpnia 2017 roku wnieśli skutecznie R. S., A. W., a także D. D.. III.1.1. R. S. oraz A. W. w jednobrzmiących skargach wnieśli o uchylenie decyzji SKO z dnia [...] sierpnia 2017 r., zarzucając jej naruszenie: a) art. 15 w zw. z art. 138 k.p.a. poprzez nierozstrzygnięcie przez organ II instancji (SKO) merytorycznie po raz drugi, w przypadku gdy istota postępowania administracyjnego polega na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy, co stanowi naruszenie dwuinstancyjności postępowania, b) art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który wymaga łącznego spełnienia warunków tam wymienionych, a w przedmiotowej sprawie inwestycja znacznie odbiega od istniejących wymagań, ponieważ: i. jej gabaryty są ponad 2 - krotnie większe niż pozostałych budynków, ii. jej forma odbiega od przyjętej zabudowy w tej części osiedla, która ma charakterystyczny kształt architektoniczny tzw. czworoboków z terenem rekreacyjnym pośrodku, a nadto lokalizacja planowanego budynku odbiega od przyjętego ładu architektoniczny osiedla, iii. przewiduje nadmiernie rozbudowaną funkcję usługowo - sklepową (ok. 1000 m2) w porównaniu z sąsiednimi budynkami, które mają tylko funkcje mieszkalne, co będzie źródłem wiecznych konfliktów o hałas, iv. w tej części osiedla w budynkach nie ma garaży w podziemnych kondygnacjach; c) art 7, 8, art. 77 § 1 i 80 k.p.a., poprzez naruszenie obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i zebrania w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, co w konsekwencji skutkowało orzeczeniem przez sądy administracyjne uchylenia poprzedniej decyzji SKO z dnia [...] czerwca 2014 r., a obecna decyzja SKO z [...] sierpnia 2017 r. posiada te same wady i nie naprawia stanu rzeczy tylko mechanicznie powraca do sytuacji obarczonej wadami stworzonej decyzją Zarządu [...] z [...] lutego 2014 r. III.1.2. Skarżący D. D., reprezentowany przez adwokata, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając jej obrazę art. 61 ust. 1 w zw. z art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie. W uzasadnieniu podniesiono w szczególności, że inwestycja [...] Agencji [...] na działce nr [...] jest kwestionowana przez mieszkańców budynków sąsiadujących ze względu na gabaryty budynku (bud. 2,5 razy większy niż budynki sąsiednie), co czyni zabudowę niezgodną z ładem architektonicznym osiedla, na którym znajdują się budynki będące czworobokami z zabudową na zewnątrz oraz z zielenią i rekreacja pośrodku. Projekt inwestora to budowla "kolosa w kształcie L" pośrodku terenu zieleni i rekreacji (boiska i ogródek dla dzieci). Sporna inwestycja znacznie pogarsza warunki korzystania z lokali mieszkalnych w istniejących już sąsiednich budynkach (ul. [...][...], [...],[...]) poprzez kumulację uciążliwego hałasu w planowanym ciągu komunikacyjnym do sklepów (ok. 1000 m kw. pow.) i garaży podziemnych, do których wjazdy będą w wąskim przesmyku pomiędzy oknami budynków. Ponadto, mieszkańcy obawiają się, iż głębokie wykopy pod garaże podziemne stworzą zagrożenie dla sąsiednich budynków (pęknięcia ścian). Budynki tej część osiedla ([...][...],[...],[...]) zbudowane są z cegły i posadowione są na mało stabilnym nasypie z piasku o grubości ok. 2,5 m. We wskazanej części osiedla nie ma garaży zlokalizowanych w podziemnych wykopach (są jedynie na poziomie parteru budynku). Skarżący podniósł również, iż promesa zawarcia umowy na dostawę ciepła z gestorem sieci wygasła dnia [...] listopada 2013 roku. Dalej zwrócono uwagę, że decyzja ustalająca warunki zabudowy jest decyzją "związaną", a więc organ administracji może ją wydać tylko jeśli stwierdzi zgodność wniosku inwestora z ustawowymi przesłankami do wydania decyzji. Z tej przyczyny na względzie należy mieć zasadę tzw. "dobrego sąsiedztwa", która determinuje konieczność dostosowania nowej zabudowy do stanu zastanego, do cech i parametrów urbanistycznych i architektonicznych dotychczasowej zabudowy okolicznych terenów. Z kolei w realiach sprawy organ w sposób arbitralny wyznaczył analizowany obszar, nieprawidłowo określając kontynuację linii zabudowy oraz niesłusznie przyjął kontynuację funkcji i cech planowanej zabudowy, która w rażący sposób odbiega od zabudowy położonej w najbliższym sąsiedztwie. Jednak z uwagi na dbałość o ład urbanistyczno - architektoniczny oraz ze względu na prawa przysługujące właścicielom działek sąsiednich, konieczne jest wzięcie pod uwagę szerokiego spektrum wykorzystania terenu, a jedynie ust. 2, 3, 4 art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym określają wyjątki od listy warunków określonych w ust. 1 tego przepisu artykułu. Warunek kontynuacji funkcji jest spełniony w sytuacji, gdy planowana inwestycja powtarza jeden z istniejących w obszarze analizowanym sposobów zagospodarowania lub gdy stanowi uzupełnienie którejś z istniejących funkcji, dając się z nią pogodzić i z nią nie kolidując w sensie urbanistycznym. Kontynuacja ta powinna wynikać z analizy. Zaś planowana zabudowa na dz. ew. nr [...] ma mieć powierzchnię zabudowy 1003,49 m2 i wysokość 14 m. Celem określonej w przepisach ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zasady dobrego sąsiedztwa jest zagwarantowanie ładu przestrzennego, a zatem należy badać wpływ inwestycji na otoczenie w sensie urbanistycznym . Wydawanie decyzji ustalającej warunki zabudowy w sytuacji, gdy funkcja zabudowy, tj. sposób użytkowania obiektów budowlanych jest tożsamy z użytkowaniem obiektów w analizowanym terenie, jednak bez badania rodzaju zabudowy, jaka ma powstać, mógłby doprowadzić do sytuacji posadowienia niepasującej inwestycji z kilkunastoma lokalami i wielkopowierzchniowym garażem podziemnych w ramach enklawy nieruchomości charakteryzującej się zabudową maksymalnie czteropiętrową. III.2. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o oddalenie skarg. IV. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: IV.1. Skargi są bezzasadne i podlegają oddaleniu (art. 151 p.p.s.a.). IV.2. W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Zarządu [...] był m. in. art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Zgodnie z tym przepisem, jednym z warunków wydania decyzji o warunkach zabudowy jest ustalenie, że co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Reguła zawarta w powołanym przepisie określana jest jako zasada dobrego sąsiedztwa (por. np. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, pod red. Z. Niewiadomskiego, wyd. 9, Warszawa 2016, teza 2 komentarza do art. 61). Zgodnie z delegacją zawartą w art. 61 ust. 6 i 7 u.p.z.p., sposób ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu zostały określone w Rozporządzeniu. Zasada dobrego sąsiedztwa jest jednym z przejawów realizacji w zagospodarowaniu przestrzennym wymagań ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury. Wymagania te należy między innymi uwzględniać w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 1 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p.). Przy czym przez ład przestrzenny należy rozumieć takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne (art. 2 pkt 1 u.p.z.p.). Z kolei zgodnie z § 3 ust. 1 Rozporządzenia, w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Zgodnie zaś z § 6 ust. 1 Rozporządzenia, szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu działki, wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%. W myśl zaś § 6 ust. 2, dopuszcza się wyznaczenie innej szerokości elewacji frontowej, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1. Jeżeli zaś chodzi o drugi ze spornych w niniejszej sprawie parametrów architektonicznych, to zgodnie z § 7 Rozporządzenia, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich (ust. 1). Wysokość, o której mowa w ust. 1, mierzy się od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku (§ 7 ust. 2). Jeżeli wysokość, o której mowa w ust. 1, na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas przyjmuje się jej średnią wielkość występującą na obszarze analizowanym (ust. 3). Równocześnie w § 7 ust. 4 Rozporządzenia dopuszczono wyznaczenie innej wysokości, o której mowa w ust. 1, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1. Wykładając powyższe regulacje należy mieć na uwadze, że decyzja o warunkach zabudowy określa sposób zagospodarowania i warunki zabudowy terenu, co do którego nie obowiązuje plan miejscowy, a także wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę (art. 4 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. z art. 55 w zw. 59 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. u.p.z.p.). Zgodnie zaś z art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Przepis ten ściśle koresponduje z art. 140 k.c., zgodnie z którym w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą. W piśmiennictwie przyjmuje się (por. np. A. Stelmachowski, [w:] System Prawa Prywatnego. Prawo rzeczowe, t. 3, 2007, s. 231 i n.), że na prawo podmiotowe właściciela składa się przede wszystkim tzw. triada uprawnień, a mianowicie: 1) uprawnienie do rozporządzania rzeczą (ius disponendi), 2) uprawnienie do korzystania z rzeczy (ius utendi-fruendi) oraz, 3) uprawnienie do posiadania rzeczy (ius posidendi). Zdaniem Sądu, prawo zabudowy nieruchomości jest jednym z podstawowych uprawnień właściciela, mieszczących się w prawie do korzystania z rzeczy (ius utendi), a pośrednio również w prawie do pobierania z niej pożytków (ius fruendi). Na istotność tego uprawnienia właściciela nieruchomości w aspekcie decyzji o warunkach zabudowy Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę m. in. w wyroku z 16 kwietnia 2014 r., sygn. akt II OSK 2798/12 (CBOSA). Konstatacja o fundamentalnym znaczeniu prawa do zabudowy nieruchomości z punktu widzenia treści prawa własności odgrywa istotną rolę również w tym aspekcie, że własność nieruchomości jest prawem chronionym w Konstytucji RP, w tym w jej art. 21 ust. 1 oraz art. 64. W szczególności z godnie z art. 64 ust. 3 Konstytucji RP, własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności. Wszelkie ograniczenie prawa własności winny być przy tym interpretowane z uwzględnieniem zasady proporcjonalności (art. 31 ust. 3 Konstytucji RP). Podsumowując, prawo do zabudowy nieruchomości zgodnie z wolą właściciela jest zasadą, od której wyjątki winny być interpretowane w sposób ścisły (exceptiones non sunt extendendae). Tym samym ograniczeń w zabudowie nieruchomości nie można domniemywać, a przepadki wątpliwe należy rozstrzygać na rzecz zasady wolności zagospodarowania nieruchomości (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 stycznia 2017 r., sygn. akt II OSK 1086/15, CBOSA; A. Despot-Mładanowicz, Komentarz do art.61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, LEX 2016, teza 5). Przypomnienie powyższych ogólnych założeń, na jakich oparte jest postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy, było konieczne w świetle treści skarg. Otóż skarżący w istocie dążą do zachowania dotychczasowego faktycznego sposobu wykorzystania działki nr [...], tj. jako ogólnie dostępnych terenów zielonych, w tym dla mieszkańców bloków zlokalizowanych na sąsiednich działkach przy ul. [...], a także niezaprzeczalnych walorów widokowych przestrzeni (zob. też zdjęcia zawarte w odwołaniach z 2014 r. – tom 5/9 akt administracyjnych oraz wydruk z geoportal.gov.pl – k. 479). Rzecz jednak w tym, że decyzja o warunkach zabudowy, na co zresztą trafnie zwrócono uwagę w skardze D. D., ma charakter decyzji związanej. Oznacza to, że organowi nie pozostawiono tzw. luzu decyzyjnego. Jeżeli zatem planowana inwestycja spełnia wszystkie warunki, od których łącznej realizacji art. 61 ust. 1 u.p.z.p. uzależnia możliwość wydania decyzji o warunkach zabudowy, organ administracji publicznej jest obowiązany wydać taką decyzję zgodnie z wnioskiem inwestora. Wśród tych warunków ustawodawca nie przewidział formułowania ocen co do przydatności terenu inwestycji dla na inne cele (w tym społecznie użyteczne, jak np. tereny zielone), niż oczekiwałby tego inwestor. Innymi słowy, organ nie może odmówić wydania decyzji o warunkach zabudowy z tego powodu, że w jego ocenie, z uwagi na potrzeby okolicznych mieszkańców, na działce objętej wnioskiem winna powstać inna zabudowa, niż oczekuje tego inwestor. Oceny takie, stanowiące element lokalnej polityki przestrzennej, mogą natomiast odgrywać istotną rolę w trakcie uchwalania planu miejscowego. IV.3. W następnej kolejności należy zauważyć, że sprawa niniejsza jest rozpoznawana po wydaniu już dwóch prawomocnych wyroków WSA z 2012 i 2014 r. oraz wyroku NSA z 2016 r. oddalającego skargę kasacyjną (powołanych wyżej). Zarząd [...] wydając decyzję z dnia [...] lutego 2014 r. nie naruszył ocen prawnych sformułowanych w tych wyrokach (art. 153 p.p.s.a.). Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 20 grudnia 2016 r., (II OSK 759/15), w wyroku WSA w Warszawie z dnia 28 czerwca 2012 r. (IV SA/Wa 2174/10) wskazano jedynie na potrzebę wyjaśnienia kwestii dotyczącej cech zabudowy planowanego budynku, a to wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki. Zarząd [...] wykonał prawidłowo to zalecenie WSA w Warszawie. W sporządzonej ponownie analizie urbanistycznej szczegółowo uzasadniono już ustalenie wysokości o wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, to określono ją od 13,5 m do 14 m. Zgodnie z punktem 6.4 analizy urbanistycznej (tom 4/9 akt administracyjnych), W obszarze analizowanym wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej wynoszą od ok. 3 m w budynku jednorodzinnym przy ul. [...] do ok. 13,5 m w budynku wielorodzinnym przy ul. [...] i 16,5 m w budynkach wielorodzinnych przy ulicach: ul. [...][...],[...],[...], ul. [...][...],[...],[...],[...].[...],[...],[...],[...],[...]. W budynkach mieszkalnych jednorodzinnych średnia wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej wynosi 6 m, w budynkach wielorodzinnych 16 m. Dla całego obszaru analizowanego średnia tej wysokości wynosi 8 m. Od strony wschodniej znajduje się dalsza część osiedla budynków wielorodzinnych, na którym w architektonicznej zgodzie funkcjonują budynki IV i V- kondygnacyjne. W obrębie analizy znajduje się IV-kondygnacyjny budynek mieszkalny wielorodzinny przy ul. [...]. Dalej urbanista stwierdził, że planowany budynek wielorodzinny będzie znajdować się w strefie zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, ale na pograniczu z zabudową jednorodzinną. Jednak nie styka się z położonymi najbliżej V - kondygnacyjnymi budynkami wielorodzinnymi przy ul. [...], nie tworzy z nimi pierzei wymagającej, z punktu widzenia ładu przestrzennego, przedłużenia krawędzi istniejącej zabudowy. Projektowany budynek, przy ul. [...], położony będzie niezależnie, na tyłach budynków przy ul. [...],[...] i [...], w odległości 25 m od każdego z nich. W bliższej odległości znajdą się II kondygnacyjne budynki mieszkalne jednorodzinne, oddalone o ok. 23 m, z dostępem do tej samej drogi publicznej - ul. [...]. W celu harmonijnego wkomponowania nowej zabudowy w już istniejącą, z poszanowaniem interesów wszystkich mieszkańców budynków wielorodzinnych i jednorodzinnych, sąsiadujących z inwestycją, wyznaczono inną wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej od. 13,5 m do 14 m. Wykonana analiza, w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, pozwoliła uznać za prawidłowy sposób wyznaczenia tej wysokości, który nie burzy ładu architektonicznego, ale z nim koresponduje. Sąd podziela w pełni te oceny urbanisty, które znajdują poparcie w załączniku graficznym do wyników analizy. Uzupełniająco należy podkreślić, że ani u.p.z.p., ani również Rozporządzenie, nie wymagają kontynuacji liczby kondygnacji w odniesieniu do budynków zlokalizowanych na działkach sąsiednich. Akty te nie posługują się zresztą w ogóle kategorią kondygnacji, a w Rozporządzeniu jest mowa o wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki. Rozwiązanie takie jest o tyle zrozumiałe, że jest faktem powszechnie znanym, iż aktualnie projektowane mieszkania są z reguły wyższe niż te z okresu PRL, wyżej również z reguły są lokalizowane partery (chociażby z uwagi na powszechność, przynajmniej na terenie Warszawy, budowy na poziomie – 1 lokali garażowych). Zdaniem Sądu, planowana wysokość budynku mieszkalnego nie zakłóci ładu przestrzennego, tworząc harmonijną całość z budynkami znajdującymi się w obszarze analizowanym. IV.4. Bezzasadne są również zarzuty skarg dotyczące dopuszczenia również funkcji usługowo – handlowej. W kwestii tej w sposób stanowczy wypowiedział się już WSA w wyroku z dnia 28 czerwca 2012 r. (IV SA/Wa 2174/10), wskazując na występowanie handlu i usług w obszarze analizowanym (zob. np. budynek na działce [...]). Ponadto, funkcja usługowo – handlowa pełni rolę uzupełniającą wobec podstawowej w obszarze analizowanym funkcji mieszkaniowej. Potencjalnie zwiększone uciążliwości związane z tą funkcją (np. poranne dostawy, późne godziny zamknięcia lokali handlowych lub gastronomicznych), to typowe zjawiska dla zabudowy miejskiej i jako takie nie stanowią one przesłanki odmowy ustalenia warunków zabudowy. Należy podkreślić, że warunek kontynuacji funkcji zabudowy należy rozumieć szeroko, to znaczy w taki sposób, że tylko wówczas nie jest on spełniony, gdy projektowana inwestycja jest sprzeczna z dotychczasową funkcją terenu i nie da się z nią w praktyce pogodzić (por. np. wyrok NSA z dnia 26 marca 2018 r., II OSK 2445/17, CBOSA). Tymczasem funkcja usługowo - handlowa nie tylko, że nie uniemożliwia lub istotnie utrudnia korzystania z funkcji mieszkaniowej, ale jest wręcz konieczna dla prawidłowego funkcjonowania osiedla mieszkaniowego. IV.5. Bezzasadne są zarzuty skarg związane z kształtem planowanej zabudowy i jej gabarytami. Przede wszystkim wypada zauważyć, że w decyzji o warunkach zabudowy nie przesądza się kształtu zabudowy oraz jej dokładnej lokalizacji (poza obowiązującą lub nieprzekraczalną linią zabudowy). Następuje to na etapie uzyskiwania pozwolenia na budowę. Z kolei podnoszony wielokrotnie problem gabarytów planowanej zabudowy to wynik dużej wielkości działki nr [...] ( 4406 m²) oraz średniego wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy dla obszaru analizowanego (§ 5 Rozporządzenia). Kwestia ta została zresztą już wyjaśniona w uzasadnieniu do prawomocnego wyroku WSA w Warszawie z dnia z dnia 20 listopada 2014 r., IV SA/Wa 1628/14. IV.6. Podnoszone w skardze D. D. obawy mieszkańcy iż głębokie wykopy pod garaże podziemne stworzą zagrożenie dla sąsiednich budynków (pęknięcia ścian), nie stanowią okoliczności badanych na etapie ustalania warunków zabudowy. Kwestie te związane są bowiem z projektowaniem budynków, czyli etapem uzyskiwania pozwolenia na budowę. IV.7. Bez znaczenia z punktu widzenia oceny legalności decyzji o warunkach zabudowy jest to, że okoliczne bloki nie posiadają garaży podziemnych. Istnienie takich garaży w nowym budownictwie nie wpływa na zachowanie ładu przestrzennego, a funkcja garażowa jest ściśle związana z funkcja mieszkalną (pełni wobec niej rolę służebną). IV.9. Uchylenia zaskarżonej decyzji nie mogło w końcu uzasadniać to, że gestor ciepła ([...] Sp. z o.o.) wskazał w warunkach technicznych przyłączenia do sieci ciepłowniczej z [...] listopada 2011 r., że są one ważne przez okres dwóch lat (tom 4/9 akt administracyjnych). Zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p., konieczne jest ustalenie, że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Warunek ten należy odczytywać przez pryzmat charakteru decyzji o warunkach zabudowy. Decyzja ta nie daje prawa do rozpoczęcia robót budowalnych, a tym bardziej do rozpoczęcia korzystania z obiektu budowalnego. Decyzja ma tylko określać, jakiego rodzaju inwestycja może powstać na danym terenie. Stąd też w orzecznictwie przyjmuje się, że na etapie uzyskiwania warunków zabudowy wystarczające jest ustalenie, że planowana inwestycja znajduje się w zasięgu odpowiednich sieci (m.in. energetycznej i cieplnej, wodociągowej i kanalizacyjnej, telekomunikacyjnej, gazowej) - por. np. wyrok NSA z 6 sierpnia 2015 r. II OSK 75/14, CBOSA). W realiach nieniejszej sprawy warunek ten został spełniony. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Rozporządzenie, albo inny akt prawa powszechnie obwiązującego, nie przewidują okresu ważności deklaracji składanych przez gestorów mediów dla potrzeb postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Co więcej, przepisy nie nakładają nawet obowiązku składania takich pism gestorów mediów, ale obowiązek ustalenia przez organ spełnienia warunku z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. To zaś może nastąpić, zgodnie z art. 75 § 1 i 80 k.p.a., na podstawie wszelkich dowodów i zgodnie z zasadą ich swobodnej oceny. W realiach niniejszej sprawy dostępność sieci ciepłowniczej została stwierdzona w nadmienionym piśmie z [...] listopada 2011 r. Podłączenie do sieci ciepłowniczej winno zresztą nastąpić, zgodnie z tym pismem, za pośrednictwem przyłącza przy budynku nr [...] lub [...] (z części graficznej analizy wynika, że chodzi o ul. [...]). Z akt sprawy nie wynika, aby od 2013 r. zaszły zmiany w dostępie do przedmiotowej sieci ciepłowniczej uniemożliwiające podłączenie do niej planowanego budynku. Jest faktem powszechnie znanym, że aktualnie następuje raczej rozbudowa i modernizacja sieci ciepłowniczej, niż jej likwidacja. Raz jeszcze trzeba podkreślić, że gestor mediów jako przyłącze wskazał sieć zlokalizowaną przy budynkach, w którym mieszkają strony niniejszego postępowania. Ponadto, z analizy urbanistycznej, sporządzonej przez mgr. inż. arch. E. P. wynika (s. 5), że planowana inwestycja znajduje się w zasięgu uzbrojenia inżynieryjnego, w tym sieci cieplnej. Reasumując, również warunek z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. uznać należy za spełniony. IV.10. Bezzasadne są zarzuty skarg dotyczące naruszenia przepisów postępowania, Istotnie, uzasadnienie zaskarżonej decyzji SKO jest nader skromne, ale pozwala jednak poznać zasadnicze motywy, którymi kierował się organ odwoławczy utrzymując w mocy decyzję Zarządu [...]. Trzeba przy tym pamiętać, że ewentualne uchybienia przepisom postępowania mogą doprowadzić do uchylenia decyzji tylko wówczas, gdy mogły mieć istotny wpływ na jej wynik (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). Ponadto, Sąd nie dokonuje kontroli zaskarżonej decyzji tylko w oparciu o jej uzasadnienie, ale mając na uwadze akta sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.). Na gruncie niniejszej sprawy chodzi przede wszystkim o to, czy zebrany materiał uzasadniał wydanie decyzji o treści ujętej w osnowie decyzji Zarządu [...]. Dla ustalenia tej okoliczności podstawowe znaczenie miała z kolei sporządzona ponownie analiza urbanistyczna, odczytywana w aspekcie wskazań płynących z prawomocnych wyroków sądów administracyjnych. W świetle tych okoliczności, zaskarżona decyzja odpowiada prawu. IV.11. Sąd z urzędu nie stwierdził innych, niż podniesione w skargach, uchybień, które w świetle art. 145 p.p.s.a. uzasadniałyby uwzględnienie skarg. IV.12. Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji.