IV SA/Wa 2768/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Kaja Angerman po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. C. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. C. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. P. C. wniósł do Sądu skargę na decyzję z [...] sierpnia 2016 r. Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] w przedmiocie udzielenia S. F. pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód, obejmujące pobór wody z rzeki [...] (stawu "[...]" P. C.) na potrzeby stawu o powierzchni 0,4 ha w miejscowości [...], gmina [...], na działkach o numerach ewidencyjnych [...], [...], [...] i [...], obręb [...] [...], a także odprowadzanie wody ze stawu do rzeki [...] w km [...]. Skarżący w skardze wniósł o wstrzymanie wykonania powyższej decyzji, z uwagi na możliwość spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w postaci niezachowania przepływu nienaruszalnego na rzece [...], a konsekwencji zmianę potencjału ekologicznego jednolitych części wód powierzchniowych (ocenianego jako gorszy). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z zasadą przyjętą w art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji. Natomiast w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postanowienie Sąd może zostać wydane na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 p.p.s.a.). Podkreślić należy, że przesłanka wyrządzenia znacznej szkody dotyczy takiej szkody, zarówno majątkowej jak i niemajątkowej, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia prawne i faktyczne skutki, powodują istotną i trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. W tym miejscu należy zaakcentować, że ciężar wykazania, że zostały spełnione przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. spoczywa, co do zasady, na stronie wnioskującej o udzielenie ochrony tymczasowej. Przy czym brak uzasadnienia wniosku czy niedostatecznie uzasadniony wniosek, nie jest uznawane jako brak formalny wniosku wymagający wezwania do jego uzupełnienia i nie stoi na przeszkodzie, aby nadać wnioskowi dalszy bieg. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanego wniosku Sąd uznał, iż wniosek P. C. o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżący w uzasadnieniu wniosku ograniczył się do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja może skutkować niezachowaniem przepływu wód na rzece [...] i znacznie pogorszy potencjał ekologiczny wód powierzchniowych. W ocenie Sądu ogólnikowo przedstawione przez skarżącego argumenty - po pierwsze - nie odnoszą się bezpośrednio do jego sytuacji, lecz są wyrazem ogólnej troski o stan wody na rzece [...]. Po wtóre, argumenty te zmierzają do podważenia legalności zaskarżonego aktu administracyjnego. Wyraźnie należy wskazać, że na etapie rozpoznawanie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji niedopuszczalne jest badanie zasadności skargi, tj. na gruncie rozpoznawanego wniosku, dokonywania oceny czy udzielone pozwolenie wodnoprawnego narusza potencjał ekologiczny wód powierzchniowych. W konsekwencji Sąd uznał, że okoliczności podniesione we wniosku nie wskazują, że wykonanie zaskarżonej decyzji może doprowadzić do tak dalece idących skutków, by zasadne było udzielenie skarżącemu ochrony tymczasowej i na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.