IV SA/Wa 277/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Sędzia NSA - Otylia Wierzbicka po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi Z. na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: - odmówić przyznania prawa pomocy. Z. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] kwietnia 2008 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Wraz ze skargą skarżący Związek złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Z informacji zawartych w formularzu PPPr wynika, iż strona skarżąca nie prowadzi działalności gospodarczej. Jedyne przychody Związku to składki członkowskie, które pokrywają koszty biurowe i prowadzenie korespondencji. Wysokość strat za rok 2007 r. Związek określił na 22,28 złotych (CIT-8), a także wskazał, iż rok 2008 zostanie również zamknięty stratą. Dodatkowo Z. podniósł, że działa jako organizacja pozarządowa wykonując nieodpłatnie działania z zakresu pożytku publicznego. Rozpoznając wniosek skarżącego Sąd uznał, że w sprawie zachodzi przesłanka, o której mowa w art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.). Zgodnie z tym przepisem prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. Oczywista bezzasadność skargi zachodzi wówczas, gdy obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie, bez konieczności dokonywania głębszej analizy prawnej, wyklucza możliwość uznania żądania skarżącego ( por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi LexisNexis Warszawa 2004r. str. 321). Z tego rodzaju sytuacją mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie. Stosownie do art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwana dalej P.p.s.a.) skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć – zgodnie z § 2 powołanego artykułu – sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy. Zaskarżona do Sądu decyzja z dnia [...] kwietnia 2008 r. wydana została przez Ministra Środowiska w pierwszej instancji. Od tej decyzji skarżącemu przysługiwał wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy (art. 127 § 3 kpa). Wprawdzie w postępowaniu administracyjnym został wykorzystany środek weryfikacji powołanej decyzji, tj. skarżący złożył wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, jak wymaga tego art. 52 ustawy P.p.s.a., jednakże równocześnie decyzja z dnia [...] kwietnia 2008 r. stała się przedmiotem skargi do sądu. Z akt sprawy wynika, iż organ, po ponownym rozpoznaniu sprawy, wydał decyzję z dnia [...] lutego 2009 r. jednakże skarga została sporządzona w dniu 30 stycznia 2009 r., a więc bezsprzecznie jej przedmiotem mogła być jedynie decyzja wydana w pierwszej instancji tj. decyzja z dnia [...] kwietnia 2008 r. W związku z tym, skargę należy uznać za niedopuszczalną. Oczywista niedopuszczalność skargi do sądu administracyjnego, tak jak w tej sprawie, oznacza także oczywistą bezzasadność skargi w rozumieniu art. 247 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2004r. Sygn. akt OZ 377/04 nie publikowane). Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 247 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.