IV SA/Wa 2772/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Sędziowie sędzia WSA Aneta Dąbrowska, sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 marca 2016 r. sprawy ze skargi A. C. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności oddala skargę Decyzją z dnia [...] czerwca 2015r. Nr [...] Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu wniosku A.C. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] maja 2015 roku nr [...] utrzymał w mocy ww. decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, że decyzją z dnia [...] kwietnia 1981 roku, nr [...], Wojewoda [...] podjął z urzędu postępowanie scaleniowe części gruntów wsi K., gmina R. Projekt scalenia gruntów opracowany został na podstawie przepisów ustawy z dnia 24 stycznia 1968 roku o scalaniu i wymianie gruntów (Dz. U. Nr 3, poz. 13), został zatwierdzony decyzją Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 1982 r. nr [...], uchyloną w części decyzją Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia [...] sierpnia 1982 roku nr [...], a w pozostałej części utrzymaną w mocy. Wnioskiem z dnia 19 września 2011 roku A.C. zwróciła się o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 1982 roku nr [...], w części dotyczącej gruntów stanowiących dawną parcelę nr [...], obecnie działkę nr [...], stanowiącą drogę dojazdową. Skarżąca wskazała, że jest spadkobiercą po ojcu L.C., a w skład spadku wchodzi m.in. działka o nr [...], do której drogę dojazdową stanowi działka o nr [...]. Skarżąca twierdziła, że w wyniku podziału sąsiedniej nieruchomości okazało się, że działka nr [...] błędnie została objęta postępowaniem scaleniowym, gdyż działki siedliskowe nie powinny podlegać scalaniu gruntów. Decyzją z dnia [...] maja 2015 roku nr [...] Minister Rolnictwa Rozwoju Wsi odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia [...] sierpnia 1982 roku nr [...]. Pismem z dnia 21 maja 2015 roku A.C. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. decyzją. W uzasadnieniu wskazała, że organ dokładnie wiedział kto jest właścicielem przedmiotowej działki i przeprowadzający scalenie lub organ wydający decyzję popełnili błąd. Rozpoznając sprawę organ wskazał, że zgodnie z art. 10 ustawy o scalaniu i wymianie gruntów, stan własności lub posiadania uczestników scalenia lub wymiany gruntów oraz powierzchnie użytków i klas gruntów określało się według danych uwidocznionych w ewidencji gruntów. Zgodnie z art. 1 ust. 3 ustawy o scalaniu i wymianie gruntów, grunty pod zabudowaniami nie mogły być objęte scaleniem bez zgody ich właściciela (samoistnego posiadacza). Z akt sprawy wynika, że dawna parcela nr [...], będąca przedmiotem umowy kupna-sprzedaży sporządzonej w formie aktu notarialnego nr Rep A [...] z dnia [...] maja 1970 roku, stanowiąca drogę powszechnego korzystania, na skutek założenia nowej ewidencji gruntów dla obrębu [...], weszła w skład działki nr [...], pełniącej funkcję drogi gospodarczej, która to w rejestrze ewidencji gruntów z 1975 roku była wykazana jako przedmiot władania Gminy R. Następnie m.in. niezabudowana działka nr [...], została objęta postępowaniem scaleniowym i jako władająca gruntem wpisana została Gmina R. W rejestrze po scaleniu, Gmina R. była również wykazana jako władająca wyżej wymienionym gruntem, oznaczonym jako działka nr [...]. Z dokumentacji zgromadzonej w sprawie, w szczególności wypisów z rejestru gruntów dla obrębu [...] z dnia 2 października 2012 roku, w ewidencji gruntów i budynków figuruje działka nr [...] w odniesieniu, do której jako władający na zasadach posiadania samoistnego wpisana jest Gmina R. W związku z faktem, że w rejestrze ewidencji gruntów sporządzonym jeszcze przed wszczęciem postępowania scaleniowego jako władający gruntem stanowiącym działkę nr [...] wpisana była Gmina R., ekwiwalent za te grunty został wydzielony ostatecznie tej gminie. Organ prowadzący postępowanie scaleniowe nie miał zatem zdaniem Ministra obowiązku badania tytułów własności do gruntów objętych postępowaniem scaleniowym, lecz zgodnie z dyspozycją art. 10 ustawy o scalaniu i wymianie gruntów, podstawę w tym zakresie stanowił rejestr ewidencji gruntów. Proces scalania gruntów cechują rozwiązania mające charakter techniczny, natomiast decyzja zatwierdzająca projekt scaleniowy ma charakter deklaratoryjny, co oznacza, że nie narusza podmiotowego zakresu prawa własności i nie ingeruje w spory dotyczące stosunków własnościowych, w tym zakresie przysługują stronom odrębne środki prawne. W dokumentacji zgromadzonej w przedmiotowej sprawie brak jest dowodów, które wskazywałyby, że organowi prowadzącemu postępowanie scaleniowe znany był fakt istnienia aktu notarialnego Rep A Nr [...] z dnia [...] maja 1970 roku, z którego wynika, że L.C. - ojciec A.C. oraz W.S. nabyli na współwłasność m.in. parcelę nr [...], która to w wyniku założenia nowej ewidencji gruntów w 1975 roku weszła w skład działki nr [...], a więc jeszcze przed wszczęciem postępowania scaleniowego datowanego na 1982 rok. Powyższe mogło stanowić przesłankę jedynie do wznowienia postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 5 Kpa. Przepis ten stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Przesłanka ta nie może być natomiast brana pod uwagę w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej. Skargę na powyższą decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Pani A.C. zarzucając jej naruszenie art.7,8,9, 77 § 1, 80 oraz art. 156§ 1 pkt.2 ,138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Wskazując na powyższe uchybienia skarżącą wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] maja 2015 r. znak: [...], jak również o zasądzenie od strony przeciwnej na ją rzecz kosztów postępowania wg norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że organ administracji nie dokonał prawidłowych ustaleń w zakresie koniecznym do prawidłowego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Zgodnie z art. 2 ust.2 pkt.2dekretu z dnia 2 lutego 1955 r. o ewidencji gruntów i budynków, w ewidencji podaje sie osobę właściciela lub inne osoby władające gruntem i budynkiem. Dekret ten obowiązywał w dacie przeprowadzania scalenia. Mój ojciec, na tą nieruchomość miał założoną księgę wieczystą od 1970 roku. Po wpisie do księgi wieczystej został zawiadomiony organ prowadzący ewidencję przez Państwowe Biuro Notarialne w K. Ewidencja gruntów musi być zgodna ze stanem prawnym, gdyż wpis ma charakter deklaratoryjny i nie tworzy stanu prawnego . Należy też dodać, że zawsze przed scaleniem następowała aktualizacja ewidencji. Wbrew ustaleniom Ministra Rolnictwa nastąpiła ewidentna pomyłka przy scaleniu. Zawinił organ przeprowadzający scalenie. W uzasadnieniu pierwszej decyzji napisano, że brak jest dowodów, że organ prowadzący wiedział o przedmiotowym akcie notarialnym. Należy jednak domniemywać, że organ scaleniowy wiedział o stanie prawnym przedmiotowej nieruchomości, bo zgodnie z obowiązującymi przepisami powinien być zawiadomiony. Nie wiadomo też jakie dowody miał na względzie organ administracji, bo żadnych dowodów w tym względzie nie przeprowadził. Zdaniem skarżącej w sposób nie budzący wątpliwości organ scaleniowy rażąco naruszył prawo to jest art. 10 ustawy z dnia 24 stycznia 1968 r. o scalaniu i wymianie gruntów w związku z art. 2 ust. 2 dekretu z dnia 2 lutego 1955 r. o ewidencji gruntów i budynków. Naruszył także art. 1 ust.3 w/w ustawy scaleniowej, gdyż objęto scaleniem działkę siedliskową bez jakiejkolwiek zgody jej ojca. W odpowiedzi na skargę organ odniósł się do podniesionych w niej zarzutów i wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego, ustalonego i obowiązującego w dniu wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Ponadto zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co oznacza, że Sąd bada w pełnym zakresie pod kątem zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi zaskarżonego aktu organu administracji publicznej, a nie celowości czy słuszności lub sprawiedliwości społecznej i z urzędu bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa proceduralnego i materialnego, niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów, jednak tylko w granicach sprawy, w której skarga została wniesiona. Zgodnie zaś z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 tej ustawy, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt organu administracji państwowej, niezbędne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo też do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia. Rozpoznając sprawę w ramach tak zakreślonej kognicji Sąd nie dopatrzył się w działaniu organów administracji naruszenia norm prawa, które uzasadniałyby uwzględnienie skargi. Należy mieć na uwadze, że dokonanie oceny zaskarżonej decyzji, co do jej zgodności z prawem, poddane jest specyficznym regułom odnoszącym się do kontroli decyzji wydanych w trybach nadzwyczajnych. Instytucja stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej ma bowiem w prawie bardzo istotne znacznie. Przede wszystkim z tego powodu, że jest to instytucja procesowa stanowiąca wyjątek od ogólnej zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych (art. 16 § 1 k.p.a.). Przepis art. 156 § 1 k.p.a. nakłada zatem na organ administracji publicznej obowiązek nie tylko stwierdzenia niewątpliwego naruszenia prawa, ale zarazem wykazania, że było to rażące naruszenie prawa. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności oznacza bowiem, że sprawa nie toczy się już w trybie zwykłym i stwierdzenie nieważności decyzji wydanej w trybie zwykłym dopuszczalne jest jedynie w przypadku stwierdzenia wyjątkowo ciężkiego naruszenia prawa. Do wzruszenia decyzji nie wystarczy zatem stwierdzenie zaistnienia naruszenia prawa mającego wpływ na wynik sprawy, ale musi to być rażące naruszenie prawa. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 23 grudnia 2004r. Sygn. akt OSK 992/04, wyrok NSA z dnia 18 lipca 1994r. sygn. akt V SA 535/94, Wyrok NSA IV SA 905/2002 z dnia 27.10.2003 r. Wyrok NSA w Warszawie V SA 2998/99 z dnia 26.09.2000 r. Wyrok NSA w Warszawie III SA 1935/99 z dnia 11.08.2000 r. ) przyjmuje się, że z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia, gdy łącznie zostaną spełnione trzy przesłanki: zachodzi oczywistość naruszenia konkretnego przepisu, za uznaniem naruszenia za rażące przemawia charakter naruszonego przepisu oraz racje ekonomiczne, społeczne –skutki, które wywołała decyzja są niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. Oczywistość naruszenia prawa polega na niewątpliwej sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym podstawę prawną decyzji. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszająca prawo, to gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organ praworządnego państwa. A zatem reasumując z rażącym naruszeniem prawa w świetle art. 156 § 1 pkt 2 Kpa powołanego przepisu mamy do czynienia, gdy w sposób oczywisty, bezsporny i nie stwarzający odmiennej wykładni został naruszony przepis prawny. Odnosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, należy wskazać, iż w ocenie Sądu, orzekający w sprawie organ, przeprowadził postępowania zgodnie z wymogami wynikającymi z brzmienia art. 156 k.p.a. Działanie w trybie nadzoru na podstawie art. 156 k.p.a wymaga od organu innego podejścia do sprawy niż w zwykłym postępowaniu administracyjnym, gdy organ ten orzeka w I instancji lub jako organ odwoławczy. Organ staje tu wobec kwestii czysto prawnych. W doktrynie stwierdza się bowiem, iż art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a zawierający pozytywne przesłanki stwierdzenia nieważności dotyczy dwóch rodzajów wadliwości decyzji, a mianowicie wadliwości polegającej na rażącym naruszeniu prawa oraz wadliwości polegającej na wydaniu decyzji bez podstawy prawnej. Z treści zaskarżonych decyzji wynika, iż w niniejsze sprawie organ, uznał, iż kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia [...] sierpnia 1982 roku nr [...]. w przedmiocie zatwierdzenia scalenia części gruntów wsi K., gmina R., nie narusza w sposób rażący przepisów prawa, brak zatem było podstaw do stwierdzenia jej nieważności na podstawie art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu stanowisko to zasługuje na uwzględnienie. Jak wynika z akt sprawy kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja wydana została w oparciu o art. 12 ustawy z dnia 24 stycznia 1968r. o scalaniu i wymianie gruntów, które wskazują organ właściwy do wydania decyzji oraz wskazują, że decyzja ta jest ostateczna i stanowi tytuł do ujawnienia nowego stanu własności w księgach wieczystych. Nie przesądza jednak tytułu własności. Z treści zaskarżonej w sprawie decyzji wynika, że Minister Rolnictwa zbadał stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie wydania kontrolowanej w postępowaniu nieważnościowym decyzji i wbrew zarzutom podniesionym przez skarżącą zasadnie organ uznał, że nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skarżącej wskazujący na bezprawne objęciem scaleniem działki siedliskowej nr [...] bez zgody właściciela, oraz przeprowadzenie postępowania bez uwzględnienia obowiązującego stanu prawnego nieruchomości. Odnosząc się do powyższych zarzutów wskazać należy, że nie są one zasadne. Jak słusznie wyjaśnił Minister zgodnie z obowiązującym w dacie wydawania kontrolowanej decyzji art. 10 ustawy o scalaniu i wymianie gruntów, stan własności lub posiadania uczestników scalenia lub wymiany gruntów oraz powierzchnie użytków i klas gruntów określało się według danych uwidocznionych w ewidencji gruntów. Zgodnie z art. 1 ust. 3 ustawy o scalaniu i wymianie gruntów, grunty pod zabudowaniami nie mogły być objęte scaleniem bez zgody ich właściciela (samoistnego posiadacza). Z akt sprawy wbrew twierdzeniem skarżącej wynika, że dawna parcela nr [...], będąca przedmiotem umowy kupna-sprzedaży sporządzonej w formie aktu notarialnego nr Rep A [...] z dnia [...] maja 1970 roku, stanowiła drogę powszechnego korzystania, i na skutek założenia nowej ewidencji gruntów dla obrębu [...], weszła w skład działki nr [...], pełniącej funkcję drogi gospodarczej, która to w rejestrze ewidencji gruntów z 1975 roku była wykazana jako przedmiot władania Gminy R. Następnie m.in. niezabudowana działka nr [...], została objęta postępowaniem scaleniowym i jako władająca gruntem wpisana została Gmina R. W rejestrze po scaleniu, Gmina R. była również wykazana jako władająca wyżej wymienionym gruntem, oznaczonym jako działka nr [...]. Z dokumentacji zgromadzonej w sprawie, w szczególności wypisów z rejestru gruntów dla obrębu [...] z dnia 2 października 2012 roku, w ewidencji gruntów i budynków figuruje działka nr [...] w odniesieniu, do której jako władający na zasadach posiadania samoistnego wpisana jest Gmina R. W związku z faktem, że w rejestrze ewidencji gruntów sporządzonym jeszcze przed wszczęciem postępowania scaleniowego, jako władający gruntem stanowiącym działkę nr [...] wpisana była Gmina R., w świetle przytoczonego na wstępie art. 10 ustawy o scalaniu i wymianie gruntów organ prowadzący postępowanie scaleniowe nie miał obowiązku badania tytułów własności do gruntów objętych postępowaniem scaleniowym, bowiem podstawę w tym zakresie stanowił rejestr ewidencji gruntów, chyba że jakaś strona postępowania kwestionowała w jego toku przyjęte ustalenia. W dokumentacji zgromadzonej w przedmiotowej sprawie, wbrew twierdzeniom skarżącej brak jest jednak dowodów, które wskazywałyby, że organowi prowadzącemu postępowanie scaleniowe znany był fakt istnienia aktu notarialnego Rep A Nr [...] z dnia [...] maja 1970 roku, z którego wynika, że L.C. - ojciec A.C. oraz W.S. nabyli na współwłasność m.in. parcelę nr [...], która to w wyniku założenia nowej ewidencji gruntów w 1975 roku weszła w skład działki nr [...], a więc jeszcze przed wszczęciem postępowania scaleniowego datowanego na 1982 rok. Odnosząc się z kolei do zarzutu skarżącego upatrujący wadliwości decyzji w braku zgody jej ojca na wydzielenie drogi należy wskazać, że jednym z celów postępowania scaleniowego jest racjonalne uregulowanie dojazdów, a w związku z tym zaprojektowanie odpowiedniej sieci dróg. Cel ten był realizowany także poprzez poszerzanie dróg wiejskich, co również miało miejsce w przedmiotowej sprawie. Zgodnie bowiem z art. 5 ustawy o scalaniu i wymianie gruntów Grunty niezbędne na cele miejscowej użyteczności publicznej oraz pod ulice i drogi wiejskie nie leżące w ciągu dróg państwowych wydziela się bez odszkodowania z gruntów należących do uczestników scalenia. W związku z tym każdemu z uczestników scalenia zmniejsza się przysługujący mu ekwiwalent za scalone grunty o taką jego cześć, której wartość szacunkowa odpowiada stosunkowi wartości szacunkowej gruntów wydzielonych na wymienione cele do wartości szacunkowej wszystkich scalonych gruntów. Grunty wydzielone na cele miejscowej użyteczności publicznej oraz pod ulice i drogi wiejskie nie leżące w ciągu dróg państwowych przechodzą na własność Państwa. Zarząd tymi gruntami należy do organów prezydiów gromadzkich rad narodowych, chyba że zarząd ten na podstawie innych przepisów przejdzie do właściwości innych organów. Należy zatem podkreślić, że w dacie wydania kontrolowanej w postępowaniu nieważnościowym decyzji obowiązywał więc przepis prawa, który również uprawniał organ do podjęcia rozstrzygnięcia w zakresie wydzielenia drogi i to bez stosownego odszkodowania i zgody. W okolicznościach niniejszej sprawy w tym biorąc pod uwagę stan władania jaki istniał w dacie wydawania kontrolowanej decyzji, nie można zarzucić organom, że dopuściły się rażącego naruszenia prawa. Wbrew zaś stanowisku strony skarżącej w zakresie błędnego przyjęcia przez organy, że podnoszona przez nią przesłanka istnienia aktu notarialnego z 1970r. stanowić może podstawę wznowienia postępowania (które z uwagi na upływ terminów określone w k.p.a, nie może być już wszczęte) a nie stwierdzenia nieważności, należy wskazać, że w orzecznictwie sądowym przyjęty i utrwalony jest trafny pogląd, że przepisy kodeksu postępowania administracyjnego stanowiące podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, jako przewidujące odstępstwo od zasady trwałości decyzji nie mogą być interpretowane rozszerzająco. Stwierdzenie nieważności decyzji może mieć zatem miejsce wówczas, gdy organ ustali, że decyzja w sposób oczywisty i bezsporny narusza konkretny przepis prawa tzn. dotknięta jest w sposób niewątpliwy przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a ( por. wyrok SN z dnia 11 maja 2000r. III RN 62/00, publikacja OSNP 2001/4/100). Z analogiczną sytuacją mamy do czynienia w sytuacji wznowienia postępowania. Postępowanie administracyjne zakończone ostateczną decyzją może zostać wznowione jedynie w sytuacji zaistnienia przesłanek określonych w art. 145-153 k.p.a. Podkreślić należy, iż katalog przesłanek dopuszczających możliwość zarówno stwierdzenia nieważności, jak i wznowienia postępowania jest katalogiem zamkniętym. A zatem w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie można powoływać się na podstawy wznowienia postępowania i odwrotnie. Niedopuszczalnym i błędnym jest bowiem przyjęcie, iż którakolwiek z podstaw wznowienia mogłaby zarazem stanowić podstawę stwierdzenia nieważności decyzji. Skoro więc w rozpoznawanej sprawie organ orzekał w trybie nieważnościowym, wbrew zarzutom podniesionym przez stronę skarżącą nie mógł w tym postępowaniu uwzględnić również podstaw wznowieniowych. Jak wskazano bowiem powyżej postępowanie nieważnościowe i wznowieniowe są to dwa odrębne i niezależnie postępowania. Reasumując Sąd uznał, że w rozpoznawanej sprawie stanowisko organów jest uzasadnione. Sąd nie stwierdził także, by przy wydaniu decyzji obu instancji doszło do naruszenia art. 6, art. 7, art. 8 art. 77§ 1 i art. 80 k.p.a. czy też innych przepisów wskazanych przez skarżącą. Materiał zgromadzony w sprawie był wystarczający do wydania rozstrzygnięcia przez organy. Strona miała możliwości zapoznania się ze zgromadzonymi materiałami. Organ odwoławczy nie uchybił także art. 15 k.p.a. Wskazane materiały i ustalenia organ przeanalizował, z uwzględnieniem obowiązku dwukrotnego rozważenia sprawy w jej całokształcie, prowadzone przez Ministra postępowania cechowała wszechstronność, dążność do ustalenia prawdy obiektywnej. Wobec wskazanych przyczyn nie można zarzucić mu, by stanowiska swe sformułował z naruszeniem art. 11 k.p.a. Sporządzone uzasadnienia i rozstrzygnięcia spełniają bowiem wymogi wynikające z art. 107 § 3 k.p.a. W zaskarżonej decyzji odniesiono się także do argumentacji odwołania. Brak podzielenia jej przez organ nie jest natomiast tożsamy z błędnym rozstrzygnięciem sprawy. Należy zatem wskazać, iż dokonując kontroli zgodności zaskarżonej decyzji zarówno w zakresie podniesionych zarzutów, jak również z urzędu, Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji i w tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - na mocy art. 151 ustawy Prawo i postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.