IV SA/Wa 2772/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Rząsa, , po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Komendanta Placówki Straży Granicznej [...] z [...] maja 2017 r. w sprawie ze skargi V. K. na postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] września 2017 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Komendanta Placówki Straży Granicznej [...] z 11 maja 2017 r., nr [...] o zobowiązaniu do powrotu postanawia odmówić wstrzymania wykonania decyzji Komendanta Placówki Straży Granicznej [...] z [...] maja 2017 r., nr [...] o zobowiązaniu do powrotu Skarżąca – V. K. pismem z 18 września 2017 r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] września 2017 r., w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Komendanta Placówki Straży Granicznej [...] z [...] maja 2017 r., nr [...] o zobowiązaniu do powrotu. W skardze zawarła również wniosek o wstrzymanie wykonania ww. decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje dla strony trudne dla odwrócenia skutki w postaci deportacji z Polski i zerwanie więzi z mężem, córką i pozostała rodziną przebywającą w Polsce. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z zasadą przyjętą w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji czy postanowienia. Natomiast w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z zestawienia treści art. 61 § 1 i § 3 p.p.s.a. wynika, że zasadą jest wykonalność aktów ostatecznych, zaś ich wstrzymanie przez sąd administracyjny jest wyjątkiem, który zgodnie z powszechnie przyjętą reguła wykładni powinien podlegać wykładni ścisłej (exceptiones non sunt extendendae). Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd ocenia czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia przynajmniej jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny, sprowadzający się w gruncie rzeczy do przytoczenia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, uniemożliwia sądowi ocenę czy przesłanki te w sprawie zachodzą. W postanowieniu z 29 maja 2009 r., sygn. akt I FZ 148/09 (CBOSA) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, zaś dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Rozpoznawany wniosek powyższych wymogów nie spełnia. Skarżący uzasadnił wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji z w sposób lakoniczny. Wskazując, że wykonanie decyzji Komendanta Placówki Straży Granicznej [...] z [...] maja 2017 r. spowoduje dla strony trudne dla odwrócenia skutki w postaci deportacji z Polski i zerwanie więzi z mężem, córką i pozostała rodziną przebywającą w Polsce. Zdaniem Sądu nie można zgodzić się z powyższymi argumentami skarżącej. Pojęcie "znaczna szkoda" czy też "trudne do odwrócenia skutki" nie może być utożsamione z naturalną, oczywistą konsekwencją wykonania decyzji zobowiązującej do powrotu. Podkreślić bowiem należy, że tak rozumiany stan "znacznej szkody" jest nieuchronny, o ile skarga na postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] września 2017 r., w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Komendanta Placówki Straży Granicznej [...] z [...] maja 2017 r., nr [...] uznana będzie za niezasadną. Nie można więc a limine zrównać konsekwencji wykonania decyzji przed rozpoznaniem skargi przez Sąd z pojęciem "znaczna szkoda", skoro tak rozumiana znaczna szkoda i tak, w sposób zdeterminowany przez obowiązujące przepisy prawa, zaistnieje w razie oddalenia skargi. Na marginesie należy zauważyć również (co nie zostało podniesione w skardze, ale mogłoby mieć wpływ na ocenę wniosku), że z akt sprawy wynika, iż w niniejszym postępowaniu skarżąca jest reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika – radcę prawnego. Ten sam pełnomocnik występował również w imieniu skarżącej w postępowaniu administracyjnym. Wobec tego prawo do sądu będzie zagwarantowane bowiem skarżącą będzie reprezentował profesjonalny pełnomocnik (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 czerwca 2017 r., sygn. akt II OZ 616/17, CBOISA). W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd odmówił wstrzymania wykonania decyzji Komendanta Placówki Straży Granicznej [...] z [...] maja 2017 r., w sprawie ze skargi na postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] września 2017 r., w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji.