IV SA/Wa 2778/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący - sędzia WSA Łukasz Krzycki po rozpoznaniu w dniu 1 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. G. i T. P. na uchwałę Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie planu zagospodarowania przestrzennego województwa postanawia: 1. odrzucić skargę E. G. i T. P.; 2. zwrócić skarżącym E. G. i T. P. kwoty po 300 (trzysta) zł uiszczone tytułem wpisu od skargi. M. N., E. G. i T. P. wnieśli do Sądu skargi na uchwałę Sejmiku Województwa [...] z [...] lipca 2014 r. w przedmiocie planu zagospodarowania przestrzennego województwa [...] kwestionując przebieg linii elektroenergetycznej 400 kV relacji [...] w części dotyczącej miejscowości [...] w gminie G. Skarga M. N. została odrzucona prawomocnym postanowieniem z 14 grudnia 2015 r. Sąd na podstawie art. 220 § 1 w zw. z art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", wezwał Skarżących E. G. i T. P. do nadesłania w terminie siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia skargi: 1. dokumentów, z których wynika, że są właścicielami lub użytkownikami wieczystymi działek znajdujących się na terenie lub w zasięgu oddziaływania planowanej inwestycji; 2. dokumentów i opracowań, z których wynika, że realizacja linii elektroenergetycznej 400 kV relacji [...] będzie skutkować ograniczeniem praw do nieruchomości, do których przysługuje skarżącym tytuł prawny. Powyższe wezwanie zostało doręczone Skarżącej E. G. 4 stycznia 2016 r. (k. 91), a Skarżącemu T. P. 30 grudnia 2015 r. (k. 92). W związku z tym siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu od skargi upłynął odpowiednio 11 stycznia 2016 r. (poniedziałek) i 7 stycznia 2016 r. (czwartek). Skarżący T. P. nie zareagował na wezwanie. Skarżąca E. G. nadesłała kopię dokumentu zawierającego treść księgi wieczystej dotyczącej działek ew. nr [...] i [...] z obrębu [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skargi E. G. i T. P. podlegają odrzuceniu z uwagi na brak naruszenia ich interesu prawnego. Zgodnie z art. 90 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz. U. z 2015 r., poz. 1392) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przepisem aktu prawa miejscowego, wydanym w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć przepis do sądu administracyjnego. Skarżący nie tylko musi więc wykazać, że ma interes prawny, ale także, że został on naruszony. W przeciwnym razie jego skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a P.p.s.a., zgodnie z którym sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny wnoszącego skargę na uchwałę, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 P.p.s.a., nie został naruszony stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Zaskarżona uchwała nie narusza interesu prawnego Skarżących E. G. i T. P. Kryterium "interesu prawnego" ma charakter materialnoprawny i wymaga stwierdzenia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego, a kwestionowanym w skardze aktem organu administracji. Skarżący E. G. i T. P. nie wykazali takiego związku. Skarżący T. P. w ogóle nie zareagował na wezwanie do nadesłania stosownych dokumentów. Z kolei Skarżąca E. G. nadesłała kopię dokumentu zawierającego treść księgi wieczystej dotyczącej działek ew. nr [...] i [...] z obrębu [...]. Nie wynika z niego, aby była ona ich właścicielem - dział II "własność", k. 86 - bądź użytkownikiem wieczystym - brak informacji o dziale III, w którym zgodnie z art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz. U. z 2013 r., poz. 707 ze zm.), powinien być zamieszczony wpis użytkowania wieczystego, o ile nieruchomość jest nim obciążona. Nie wykazano więc, aby Skarżącej przysługiwało tego rodzaju prawo, którego ochrona mogłaby stanowić podstawę wywiedzenia interesu prawnego. Skarżący mogą więc mieć co najwyżej faktyczny, lecz nie prawny interes w sprawie. Skoro nie mają interesu prawnego w sprawie, nie mógł on zostać naruszony. W związku z tym skargi są niedopuszczalne i na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a w zw. z art. 58 § 3 P.p.s.a. podlegają odrzuceniu, o czym Sąd orzekł w pkt 1 sentencji postanowienia. Orzeczenie o kosztach postępowania zapadło w pkt 2 sentencji postanowienia na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.