IV SA/Wa 278/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Miron, Sędziowie asesor WSA Danuta Szydłowska (spr.),, asesor WSA Tomasz Wykowski, Protokolant Danuta Gorzelak-Maciak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26.04.2006 r. sprawy ze skargi P. Z. na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...]grudnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie uzgodnień w sprawie z zakresu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] grudnia 2005 r., wydanym na podstawie art. 138 § l pkt 2 w zw. z art. 127 § 3 i art. 144 kpa, Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, po rozpatrzeniu wniosku P. Z. o ponowne rozpatrzenie sprawy w przedmiocie nieuzgodnienia warunków zabudowy dla przedsiębiorstwa inwestycyjnego polegającego na budowie restauracji z częścią hotelową wraz z infrastrukturą techniczną na działce nr [...]w miejscowości P. przy drodze krajowej nr [...], uchylił postanowienie Zastępcy Dyrektora Oddziału w [...] Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowej i Autostrad z dnia [...] lipca 2005 r. odmawiające uzgodnienia w/w warunków i umorzył postępowanie w sprawie. W uzasadnieniu postanowienia organ I instancji podniósł, iż Wójt Gminy W. wnioskiem z dnia 20 czerwca 2005 r. wystąpił o uzgodnienie warunków zabudowy wskazanej wyżej inwestycji które to uzgodnienie jest wymagane zgodnie z treścią art. 53 ust. 4 pkt 9 w zw. z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm. ) w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa ruchu. Zgodnie z art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych ( Dz. U. z 2004 r. nr 204, poz. 2086 ) zmianę zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, w szczególności polegającą na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, zarządca drogi uzgadnia w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą. Droga krajowa nr [...], zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 15 maja 2004 r. w sprawie sieci autostrad i dróg ekspresowych ( Dz. U. nr 128, poz. 1334 ) zakwalifikowana została do przebudowy na drogę ekspresową klasy S. W tej sytuacji do lokalizacji inwestycji objętej wnioskiem ma zastosowanie § 9 ust. l pkt. 3 i § 111 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie ( Dz. U. Nr 43, póz. 430). Zgodnie z treścią § 9 ust. 1 pkt. 3 stosowanie zjazdów na drodze S jest zabronione. Treść § 111 ust. 2 odnosi się natomiast do minimalnej odległości między sąsiednimi MOP, która w tej konkretnej sprawie nie zostałaby zachowana. Pismem z dnia 1 sierpnia 2005 r. P.Z., zwany dalej skarżącym, zwrócił się do Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad o ponowne rozpatrzenie sprawy. Podniósł, iż w sierpniu 2002 r. uzyskał terminowe postanowienie uzgadniające planowaną rozbudowę, parking leśny i bar istnieją od lat. Powołał się na treść § 112 ust. 1 w/w rozporządzenia, które dopuszcza odrębne usytuowanie istniejących obiektów i urządzeń obsługi uczestników ruchu przy dodatkowej jezdni która powinna być połączona z jezdnią drogi S jednym wyjazdem i wjazdem. Dodatkowo nadmienił, iż poniósł znaczne koszty i nakłady. Zajmując stanowisko w sprawie organ drugiej instancji stwierdził, iż wniosek Wójta Gminy W. nie zawierał żądania dokonania uzgodnienia o którym mowa w art. 60 ust. 1 w związku z art. 53 ust. 4 pkt. 9 ustawy z dnia 27 marca o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym lecz jedynie prośbę o uzgodnienie tej inwestycji, które miało by zastosowanie dopiero przy sporządzaniu w/w decyzji. Dodał, iż do wniosku nie dołączono projektu decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Z powodu braku przesłanek do prowadzenia postępowania, postanowienie organu I instancji podlega uchyleniu a samo postępowanie jako bezprzedmiotowe-umorzeniu. Skargę na powyższe wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący argumentując jak uprzednio. W piśmie z dnia 14 lutego 2006 r. dodatkowo podniósł, iż organ odwoławczy naruszył treść art. 139 kpa, art. 7 kpa, art. 8 kpa, art.105 § 1 kpa, art. 77 § 1 kpa, art. 80 kpa w związku z art. 138 § 1 pkt 2 kpa. poprzez rozstrzygnięcie sprawy na jego niekorzyść i w odmienny sposób w tym samym stanie faktycznym co narusza interes społeczny oraz słuszny interes strony a umorzenie postępowania było bezpodstawne gdyż nie zachodziły ku temu przyczyny podmiotowe ani przedmiotowe. W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wniósł o jej oddalenie podnosząc te same argumenty, co w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. nr 153 z 2002 r. poz.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania powyższej decyzji nie zaś według kryteriów słusznościowych. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. nr 153 poz. 1270- dalej zwaną p.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów skarga nie zasługuje na uwzględnienie Zgodnie z art. 60 ust. l ustawy 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.) zwaną dalej ustawą, decyzję o warunkach zabudowy wydaje ( z zastrzeżeniem wyjątków nie dotyczących niniejszej sprawy) wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53. ust. 4 i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. Wspomniane uzgodnienie w myśl art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy wymagane jest od właściwego zarządcy drogi w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego. Uzgodnienia dokonuje się w trybie art. 106 kpa. Przywołany wyżej przepis art. 60 ust.l ustawy wykorzystuje znaną w prawie administracyjnym instytucję współdziałania organów administracji publicznej w toku załatwiania sprawy. W świetle art. 106 kpa współdziałanie to może następować w różnych formach: opinii, uzgodnienia. W orzecznictwie wielokrotnie podkreślano, że uzgodnienie, w przeciwieństwie do opinii, jest formą o znaczeniu stanowczym, bowiem wiąże organ decydujący w postępowaniu głównym. Treść stanowiska zajętego przez organ uzgadniający może przesądzić o treści decyzji, która wydawana jest po uzgodnieniu przez organ decydujący ( por. uchwała NSA z dnia 15 stycznia 1999r. sygn. OPK 14/98 / ONSA 3/199, póz. 80). Zakres uzgodnienia, którego dokonuje organ uzgadniający obejmuje treść decyzji jaką ma wydać organ prowadzący postępowanie główne uruchomione wnioskiem strony. Zatem organ uzgadniający nie ma wpływu na sposób prowadzenia postępowania w sprawie wydania decyzji, ocenia jedynie jej projekt. Organ decydujący uwzględnia stanowisko organu uzgadniającego, wprowadzając zmiany w sporządzonym projekcie decyzji albo w razie odmowy uzgodnienia projektu decyzji wydaje decyzję odmawiającą załatwienia sprawy. Wszczęcie postępowania uzgodnieniowego następuje na wniosek organu wydającego decyzję, który występując o dokonanie uzgodnienia warunków zabudowy dla inwestycji objętej wnioskiem inwestora przekazuje projekt decyzji o warunkach, sporządzony przez osobę wpisaną na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów (art. 60 ust. 4 ustawy). W rozpatrywanej sprawie organ I instancji nie zwrócił uwagi, iż Wójt we wniosku z dnia 20 czerwca 2005 r. występował o uzgodnienie przedmiotowej inwestycji, jednakże z treści wniosku można wywieźć, że Wójtowi chodziło o uzyskanie opinii zarządcy drogi, która miała mu posłużyć do przygotowania projektu decyzji o warunkach zabudowy, który miał być dopiero przedmiotem uzgodnienia w rozumieniu art. 60 ust.1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy. W konsekwencji organ I instancji postanowił nie uzgadniać warunków zabudowy inwestycji wskazanej we wniosku inwestora nie dysponując projektem decyzji o warunkach zabudowy. Co więcej, skarżący nie wystąpił do organu z wnioskiem o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę a jedynie z prośbą o uzgodnienie przedmiotowej inwestycji, które miało być wykorzystane dopiero przy sporządzaniu w/w decyzji. Tryb współdziałania organów wynika z przepisów prawa materialnego, uzależniającego wydanie merytorycznej decyzji od zajęcia stanowiska przez organ współdziałający w drodze postanowienia, a zajęcie stanowiska następuje w ramach konkretnej, zawisłej już przed organem sprawy. Skoro nie zostało wszczęte postępowanie to wydanie postanowienia jest niedopuszczlne. Zgodnie z treścią art. 138 § 1 pkt 2, który to ma zastosowanie w niniejszej sprawie, organ odwoławczy wydaje decyzję w której uchylając zaskarżoną decyzję umarza postępowanie I instancji, jeżeli postępowanie przed organem I instancji jest z jakiejkolwiek przyczyny bezprzedmiotowe. Umorzenie postępowania nie jest zależne od woli organu, ani pozostawione do jego uznania-organ jest do tego zobowiązany w przypadku stwierdzenia bezprzedmiotowości postępowania. Bezprzedmiotowość postępowania oznacza, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego wobec czego nie można wydać rozstrzygnięcia załatwiającego sprawę co do jej istoty. Reasumując powyższe rozważania, w ocenie Sądu orzekając w postępowaniu instancyjnym organ władny był zastosować przepis art. 138 § 1 pkt 2 i uchylając wadliwe postanowienie organu I instancji umorzyć postępowanie jako bezprzedmiotowe. Odnosząc się do zarzutów skargi podnieść należy, iż dotyczą one w zasadzie postanowienia organu I instancji i wynikają zapewne z niezrozumienia treści zaskarżonego postanowienia. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd orzekł jak w sentencji.