IV SA/Wa 2781/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Szymańska po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. na czynność Rzecznika Dyscyplinarnego Sędziego Sądów Powszechnych z dnia [...] października 2011r. postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 7 listopada 2013 r. M. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na pismo Rzecznika Dyscyplinarnego Sędziów Sądów Powszechnych z dnia [...] października 2011 r. informujące, że po zbadaniu akt sprawy o sygn. [...] Sądu Okręgowego w L. zakończonej wyrokiem z dnia [...] kwietnia 2012 r. nie znalazł on podstaw do wszczęcia postępowania dyscyplinarnego przeciwko przewodniczącemu składu sędziowskiego Sądu Okręgowego w L. – M. R. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejś z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst. jedn. Dz.U. z 2012 poz. 270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Art. 3 § 2 tej ustawy stanowi, iż kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne; 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8. bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1- 4a. Treść skargi M. K. wskazuje, że nie dotyczy ona spraw wyszczególnionych w powołanym wyżej przepisie. Przedmiotem skargi jest bowiem czynność Rzecznika Dyscyplinarnego Sędziów Sądów Powszechnych w postaci przekazania informacji skarżącej o braku podstaw do formułowania względem sędziego sądu powszechnego M. R. zarzutów fałszerstw czy też zniesławienia. Powyższą czynność nie można zrównać z czynnościami i aktami podejmowanymi w postępowaniu administracyjnym. Przepisy kształtujące odpowiedzialność dyscyplinarną sędziów uregulowane w art. 107-133 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 427 z poźn. zm.), w tym przepis art. 114 tej ustawy regulujący czynności Rzecznika Dyscyplinarnego Sędziów Sądów Powszechnych, nie mieszczą się także w ramach regulowanych przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. Brak również przepisów szczególnych, które umożliwiałyby skutecznie wniesienie skargi na czynności czy bezczynność w tym zakresie do sądu administracyjnego, wobec tego skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Z tego względu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji.