IV SA/Wa 2784/17

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Michał Majcher po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata D. L. o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji w sprawie ze skargi S. R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia przyznać adwokatowi D. L. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy oraz kwotę 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych, dwadzieścia groszy) stanowiącą 23 % podatku od towarów i usług. Postanowieniem z dnia 15 grudnia 2017 r. Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ustanowił w niniejszej sprawie dla Skarżącej adwokata, w ramach przyznania prawa pomocy. W dniu 8 stycznia 2018 r. Okręgowa Rada Adwokacka w [...] pełnomocnikiem Strony wyznaczyła adwokata D. L. Wyznaczony pełnomocnik w piśmie procesowym z dnia 4 kwietnia 2018 r. poparł twierdzenia przedstawione w skardze ponadto uzupełnił skargę o nowe zarzuty. Zawarł także wniosek o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu oświadczając, że nie zostały one zapłacone w całości ani w części. W dniu 6 kwietnia 2018 r. Sąd, działając na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym, oddalił skargę. Rozpoznając powyższy wniosek Referendarz sądowy miał na względzie, że zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu zostały określone w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1714). Jak wynika z § 2 tego aktu, koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: opłatę ustaloną zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia oraz niezbędne i udokumentowane wydatki adwokata ustanowionego z urzędu. Zgodnie z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c powołanego rozporządzenia w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w pierwszej instancji, w sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna, bądź decyzja lub postanowienie Urzędu Patentowego, opłata wynosi 240 zł. W niniejszej sprawie upoważniony przez wyznaczonego adwokata aplikant w dniu 28 lutego 2018 r. zapoznał się z aktami sprawy. Następnie wyznaczony pełnomocnik sporządził pismo procesowe, którym uzupełnił skargę. Pismo to wpłynęło do Sądu przez wydaniem rozstrzygnięcia kończącego postępowanie. Uznać zatem należało, że wyznaczony pełnomocnik udzielił Skarżącej pomocy prawnej w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji. Złożył także wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej zawierający oświadczenie o nieopłaceniu tych kosztów ani w całości ani w części, zatem należało przyznać wynagrodzenie za zastępstwo prawne – za pomoc prawną udzieloną w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji - w kwocie 240 zł i podwyższyć tę kwotę o kwotę podatku od towarów i usług (23%), stosownie do treści § 4 ust. 3 cyt. rozporządzenia W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 250 § 1, art. 258 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c w zw. z § 4 ust. 3 powołanego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r., orzeczono jak w postanowieniu.