IV SA/Wa 2793/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Łuczaj, Sędziowie sędzia WSA Joanna Borkowska (spr.), sędzia WSA Katarzyna Golat, Protokolant st. sekr. sąd. Marcin Woźniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi B. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością [...] Sp. k. na uchwałę Rady [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę. Zaskarżoną uchwałą numer [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu [...], opublikowaną w dniu [...] kwietnia 2018 r. w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] pod pozycją [...], Rada przyjęła plan zagospodarowania przestrzennego terenu [...]. Skarżąca [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością [...] Sp. k. z siedzibą w [...] jest użytkownikiem wieczystym nieruchomości położonej w [...] składającej się z działek ewidencyjnych oznaczonych jako działki numer [...] i [...] z obrębu [...] przy ul. [...]. Mocą powyższej uchwały, nieruchomość ta oznaczona została zgodnie z § 42 ust. 1 planu jako C1.U, tj. usługi z zakresu administracji i biur, zakwaterowania turystycznego - hotel, zamieszkania zbiorowego - dom studencki. W dniu 23 maja 2018 r. skarżąca wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa twierdząc, że przedmiotowa uchwała narusza jej interes prawny. Zgodnie z określonym w umowie użytkowania wieczystego oraz księdze wieczystej nieruchomości sposobie korzystania z przedmiotowej nieruchomości, a także wydanymi dla przedmiotowej nieruchomości prawomocnymi warunkami zabudowy i pozwoleniami na budowę, teren, na którym zlokalizowana jest przedmiotowa działka, winien zostać określony w planie zagospodarowania przestrzennego jako teren przeznaczony pod budowę budynku mieszkalno - usługowego z garażem wielostanowiskowym, a nie jak ostatecznie określił organ jako teren przeznaczony na usługi z zakresu administracji i biur, zakwaterowania turystycznego - hotel, zamieszkania zbiorowego - dom studencki. Nie uzyskawszy odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, skarżąca wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając Radzie Miasta [...] podjęcie zaskarżonej uchwały z naruszeniem przepisów prawa materialnego, tj.: 1) art. 6 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 7 Ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. 2003 nr 80 poz. 717 ze zm.; zwanej dalej u.p.z.p.) poprzez błędne przyjęcie przez organ w zaskarżonej uchwale, że teren na którym ulokowana jest przedmiotowa nieruchomość (teren oznaczony w ww. planie miejscowym symbolem C1.U) jest terenem przeznaczonym na usługi z zakresu administracji i biur, zakwaterowania turystycznego - hotel, zamieszkania zbiorowego - dom studencki, w sytuacji gdy zgodnie z określonym w umowie użytkowania wieczystego oraz księdze wieczystej nieruchomości sposobie korzystania z przedmiotowej nieruchomości, a także wydanymi dla przedmiotowej nieruchomości prawomocnymi warunkami zabudowy i pozwoleniami na budowę, teren na którym zlokalizowane są przedmiotowe działki winien zostać określony w planie zagospodarowania przestrzennego jako teren przeznaczony pod budowę budynku mieszkalno - usługowego z garażem wielostanowiskowym, co doprowadziło do rażącego naruszenia interesu prawnego skarżącej przy zagospodarowaniu nieruchomości, w wyniku czego doszło do naruszenia zasady proporcjonalności i przekroczenia zakresu uznania planistycznego; 2) art. 233 Ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz.U. 1964 nr 16 poz. 93 ze zm.; zwanej dalej k.c.) w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p. oraz art. 6 ust 2 pkt 1 u.p.z.p. poprzez nadmierne ograniczenie prawa użytkowania wieczystego Skarżącej, bez odpowiedniego uzasadnienia w interesie publicznym, w związku z podjętą przez Organ uchwałą o przyjęciu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w sposób oczywiście sprzeczny z rzeczywistym przeznaczeniem nieruchomości. Wobec powyższego skarżąca wniosła o: 1) stwierdzenie nieważności uchwały Nr [...] Rady Miasta [...] z [...] kwietnia 2018 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu [...], w części dotyczącej działek nr ew. [...] i [...] z obrębu [...] położonych przy ul. [...], stanowiących teren oznaczony w ww. planie miejscowym symbolem C1.U, jako sprzecznej z prawem. 2) zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów niniejszego postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że organ przyjmując miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dopuścił się rażącego naruszenia prawa do zagospodarowania terenu (zwanego również prawem zabudowy lub wolnością zabudowy), do którego skarżąca ma tytuł prawny, a które to prawo wyrażone jest wprost w art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Konsekwencją przyjęcia, że prawo zagospodarowania terenu to pochodna prawa własności, jest konieczność interpretowania wszystkich niejasnych, niejednoznacznych ustaleń planu miejscowego, ograniczających to prawo, na korzyść właściciela. Jest to kluczowa wskazówka interpretacyjna dotycząca ustaleń planu, zakazująca dokonywania ich rozszerzającej wykładni co niestety w przedmiotowej sprawie miało miejsce, mimo wykazywania przez skarżącą zastrzeżeń co do przyjętych założeń przez organ opracowujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Skarżąca zgodnie z posiadanymi decyzjami o warunkami zabudowy i zagospodarowania terenu, uzyskała od organu ochronę w przedmiocie sposobu korzystania z nieruchomości, która to ochrona w istocie również zaktualizowała się na etapie ubiegania się o pozwolenie na budowę i w sposób niezrozumiały oraz bezprawny została mu odebrana przez organ poprzez uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sprzecznego z uprzednio ustalonym sposobem korzystania z przedmiotowej nieruchomości. W ocenie skarżącej, zaskarżona uchwała narusza również normę przewidzianą w art. 233 k.c. w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p. oraz art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. Prawo użytkowania wieczystego podlega takiej samej ochronie jak własność, jako prawo najbardziej do niego zbliżone, zgodnie z dyspozycją art. 233 k.c. Uchwalenie przez organ miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w sposób sprzeczny z uprzednio ustalonym sposobem korzystania z przedmiotowych nieruchomości stanowi poważną ingerencję w prawo użytkowania wieczystego i łączącego się z nim uprawnienia do zagospodarowania lub przeznaczenia terenu (sposobu korzystania z terenu). Z kolei art. 1 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p. stanowi, że w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się zwłaszcza prawo własności. Tejże normy prawnej zaskarżona część uchwały w ocenie skarżącej definitywnie nie realizuje. Przyjęcie przez organ planu zagospodarowania przestrzennego w obecnym kształcie doprowadzi do pozbawienia skarżącej możliwości rozbudowy, adaptacji, modyfikacji a także wprowadzenie niezbędnych poprawek do już rozpoczętej inwestycji lub inwestycji planowanych albo prowadzić będzie do poważnych perturbacji prawnych z organem w zakresie zagospodarowania lub przeznaczenia terenu (sposobu korzystania z terenu), co w ogólnym rozrachunku prowadzić będzie również do naruszenia licznych obecnych lub przyszłych interesów prawnych skarżącej. W odpowiedzi na skargę Rada Miasta [...] wniosła o jej oddalenie. Uzasadniając swoje stanowisko organ wskazał, że zaskarżona uchwała jest w pełni zgodna z prawem oraz sporządzona w zgodzie z zasadami oraz trybem sporządzania planu miejscowego. Skarżąca spółka jest użytkownikiem wieczystym działek [...] i [...] z obrębu [...], położonych przy ul. [...], na których realizowana jest inwestycja zgodna z decyzją nr [...], polegająca na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w parterze, biurami z wielokondygnacyjnym garażem podziemnym oraz zagospodarowaniem terenu i infrastrukturą techniczną na w/w działkach. Inwestycja ta jest sprzeczna z ustaleniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego [...] przyjętego uchwałą Nr [...] Rady [...] z dnia [...] października 2006 r. z późn. zm. w zakresie funkcji określonej dla obszaru UN.20, bowiem znajduje się w obszarze stanowiącym tereny usług nauki z dopuszczeniem funkcji towarzyszących funkcji podstawowej, z możliwością zabudowy do wysokości 20 m. Zgodnie ze stanowiskiem Biura Architektury i Planowania Przestrzennego w obszarze oznaczonym symbolem UN.20 stanowiącym tereny usług nauki realizacja funkcji mieszkaniowej możliwa jest jedynie w formie uzupełniającej zespół zabudowy o funkcji usług nauki powiązanej z nim funkcjonalnie i organizacyjnie. Organ stwierdził również, że skarżąca uzyskała ostateczne, czyli podlegające wykonaniu, pozwolenie na budowę, więc może przystąpić do robót budowlanych, a zatem zapisy miejscowego planu dotyczące nieruchomości Skarżącej nie naruszają w tym zakresie jej interesu prawnego, ponieważ nadal może ona realizować, inwestycję, budowlaną przewidzianą w ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Zgodnie z art. 65 ust. 1 i 2 u.p.z.p. w przypadku niezgodności między treścią uchwalonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego a prawomocnym pozwoleniem na budowę, treść planu w żadnym zakresie nie uniemożliwi realizację praw nabytych pozwoleniem na budowę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Wchodzi więc tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej również "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Stosownie do art. 147 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na uchwałę, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. W ocenie Sądu skarga [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością [...] Sp. k. z siedzibą w [...] na uchwałę Rady [...] numer [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu [...] nie zasługuje na uwzględnienie. Wskazać należy, że wniesiona skarga dotyczy uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z treścią art. 28 ust. 1 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (zwanej dalej "u.p.z.p."), podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały rady gminy w całości lub w części stanowi naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu jego sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie. Wskazanie w powyższym przepisie podstaw nieważności uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego prowadzą do wniosku, że przepis ten stanowi lex specialis wobec art. 91 ust. 1 u.s.g., zgodnie z którym uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. Oznacza to, że rozstrzygnięcia nadzorcze wojewody albo orzeczenie sądu administracyjnego stwierdzające nieważność uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego są wydawane w przypadku zajścia co najmniej jednej z podstaw nieważności wymienionych w art. 28 ust. 1 u.p.z.p. Zgodnie z art. 15 ust. 2 u.p.z.p. w planie miejscowym określa się obowiązkowo, m.in.: przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania (pkt 1 powołanego przepisu), zasady ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków, w tym krajobrazów kulturowych, oraz dóbr kultury współczesnej (pkt 4 powołanego przepisu), zasady kształtowania zabudowy oraz wskaźniki zagospodarowania terenu, maksymalną i minimalną intensywność zabudowy jako wskaźnik powierzchni całkowitej zabudowy w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, minimalny udział procentowy powierzchni biologicznie czynnej w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, maksymalną wysokość zabudowy, minimalną liczbę miejsc do parkowania w tym miejsca przeznaczone na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową i sposób ich realizacji oraz linie zabudowy i gabaryty obiektów (pkt 6 powołanego przepisu), granice i sposoby zagospodarowania terenów lub obiektów podlegających ochronie, na podstawie odrębnych przepisów, terenów górniczych, a także obszarów szczególnego zagrożenia powodzią, obszarów osuwania się mas ziemnych, krajobrazów priorytetowych określonych w audycie krajobrazowym oraz w planach zagospodarowania przestrzennego województwa (pkt 7 powołanego przepisu), szczególne warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu, w tym zakaz zabudowy (pkt 9 powołanego przepisu), zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej (pkt 10 powołanego przepisu). Plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium, rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu oraz sposobie realizacji, zapisanych w planie, inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych gminy, oraz zasadach ich finansowania, zgodnie z przepisami o finansach publicznych. Część tekstowa planu stanowi treść uchwały, część graficzna oraz wymagane rozstrzygnięcia stanowią załączniki do uchwały (art. 20 ust. 1 u.p.z.p.). Ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych (art. 9 ust. 4 u.p.z.p.). Zaakcentowania wymaga, że uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest wyrazem tzw. władztwa planistycznego, które posiada gmina. Może ona samodzielnie decydować o sposobie zagospodarowania terenu, wprowadzając do planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego bądź to precyzyjne zapisy bądź też postanowienia ogólne dla poszczególnych terenów. Wszelkie jednak czynności gminy, także o charakterze publicznoprawnym, muszą odznaczać się legalnością, gdyż gmina jest obowiązana działać zgodnie z prawem, co wynika z art. 7 Konstytucji RP. Zgodnie z art. 14 ust. 8 u.p.z.p. miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego i stosownie do art. 87 ust. 2 Konstytucji RP źródłem powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej na obszarze działania organów, które je ustanowiły. Oznacza to, że organy gmin oraz organy administracji publicznej związane są ustaleniami zawartymi w planie, który został prawidłowo opublikowany i wszedł w życie. Skoro ustalenia planu zawierają normy wiążące, to stanowią podstawę prawną do wydawania decyzji administracyjnych na dalszych etapach realizacji zamierzeń inwestycyjnych. Z przepisu art. 20 ust. 1 u.p.z.p. wynika, że plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium. Zawarte w cytowanym przepisie sformułowanie "nie narusza ustaleń studium" należy traktować jako synonim zwrotu "nie jest sprzeczny ze studium" (tak: I. Zachariasz Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz. Lex2013 r. uwaga 1 do art. 20). Intepretując treść ww. przepisu trzeba zwrócić uwagę, że zaskarżona uchwała została podjęta w czasie, kiedy obowiązywała już zmieniona - względem pierwotnego brzmienia - treść art. 20 ust. 1 u.p.z.p. Ustawa z dnia 25 czerwca 2010 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. Nr 130, poz. 871) zmieniająca niniejszą ustawę z dniem 21 października 2010 r., w art. 1 pkt 6 wprowadziła nowe brzmienie art. 20 ust. 1 u.p.z.p poprzez zastąpienie wyrażenia "zgodności planu ze studium" słowami "nie narusza ustaleń studium". Nowe brzmienie tego przepisu należy rozumieć jako realizowanie wytycznych studium przez plan miejscowy. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, Sąd nie podziela zarzutów skarżącej zawartych w skardze. Polityka przestrzenna gminy określona w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego [...] przyjętego uchwałą Nr [...] Rady [...] z dnia [...] października 2006 r. z późn. zm. Skarżąca spółka jest użytkownikiem wieczystym działek [...] i [...] z obrębu [...], położonych przy ul. [...]. Według rys. 14 Studium - struktura funkcjonalno-przestrzenna - kierunki zagospodarowania przestrzennego, przedmiotowa nieruchomość znajduje się w obszarze oznaczonym symbolem UN.20 – stanowiącym tereny usług nauki z dopuszczeniem funkcji towarzyszących funkcji podstawowej, z możliwością zabudowy do wysokości 20 m. Sąd nie znalazł powodów do zakwestionowania stanowiska Biura Architektury i Planowania Przestrzennego, że w obszarze oznaczonym symbolem UN.20 stanowiącym tereny usług nauki realizacja funkcji mieszkaniowej możliwa jest jedynie w formie uzupełniającej zespół zabudowy o funkcji usług nauki powiązanej z nim funkcjonalnie i organizacyjnie. Prawidłowo zatem organ przyjął w § 42 ust. 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu [...], że obszar C1.U stanowi teren usług z zakresu administracji i biur, zakwaterowania turystycznego - hotel, zamieszkania zbiorowego - dom studencki, uzupełniając sąsiedni obszar C 3.UN(U) - teren usługi nauki z zakresu instytutów naukowych i szkolnictwa wyższego, istniejącego w tym miejscu Instytutu Chemii Przemysłowej. Zgodnie z art.9 ust.5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym Studium nie jest aktem prawa miejscowego, jednak zgodnie z art. 9 ust. 4 jego ustalenia są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Rozwiązania zawarte w zaskarżonej uchwale wpisują się w ustalenia polityki przestrzennej określonej dla [...]. Właściwa jest również ocena organu odnośnie inwestycji na nieruchomości użytkowanej wieczyście przez skarżącą, polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w parterze, biurami z wielokondygnacyjnym garażem podziemnym oraz zagospodarowaniem terenu i infrastrukturą techniczną. Inwestycja ta, chociaż zgodna z decyzją nr [...] na w/w działkach jest sprzeczna z ustaleniami w/w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego [...] w zakresie funkcji określonej dla obszaru UN.20. Odnosząc się do argumentów skarżącej dotyczących przyszłych jej problemów m.in. z ewentualną rozbudową inwestycji, Sąd podziela pogląd wyrażony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 5 listopada 2012r., sygn. akt IV SA/Wa 876/12, że fakt wydania w przeszłości decyzji ustalającej korzystniejsze aniżeli przyjęte później w kwestionowanym planie warunki zabudowy dla inwestycji nie ma wpływu na ważność planu. Z żadnego z przepisów ustawy o planowaniu nie wynika, aby przy uchwalaniu planu Rada miała bezwzględny obowiązek honorowania tej decyzji. Słuszne są również wywody organu, oparte na brzmieniu art. 65 ust. 1 i 2 u.p.z.p, że w sytuacji gdy skarżąca uzyskała ostateczne pozwolenie na budowę, to może przystąpić do robót budowlanych, a zapisy miejscowego planu dotyczące nieruchomości skarżącej nie naruszają w tym zakresie jej interesu prawnego, ponieważ nadal może ona realizować, inwestycję budowlaną przewidzianą w tej decyzji. Także w odniesieniu do zawartego w skardze zarzutu naruszenia władztwa planistycznego gminy uznać należy, iż jest on całkowicie niezasadny i wskazuje na niezrozumienie uprawnienia władz gminy do kształtowania przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu. W ocenie Sądu Rada [...] działała w granicach uprawnień przysługujących gminie z mocy art. 3 ust. 1 oraz art. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w zakresie których rada gminy ustala przeznaczenie terenów, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określa sposoby i warunki zabudowy. Ustawodawca przekazał zatem gminie kompetencje w zakresie władczego przeznaczania i ustalania zasad zagospodarowania terenu w drodze aktu prawa miejscowego i Sąd nie stwierdził, żeby kompetencje te zostały przekroczone. Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Nie kwestionując ochrony prawa własności, którą zapewniają przepisy art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji RP, należy dostrzec, że nie jest ono prawem bezwzględnym i doznaje określonych ograniczeń. Dopuszcza je Konstytucja RP stanowiąc w art. 64 ust. 3, że własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w takim zakresie, w jakim nie narusza to istoty prawa własności. Z kolei stosownie do regulacji art. 31 ust. 3 Konstytucji ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, w tym prawa własności mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ingerencja w sferę prawa własności pozostawać musi w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do wskazanych wyżej celów, dla osiągnięcia których ustanawia się określone ograniczenia. Na możliwość wprowadzenia przez ustawodawcę w drodze ustawy ograniczeń wykonywania prawa własności wskazuje też przepis art. 140 k.c., zgodnie z którym w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno - gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. Ograniczenia wykonywania prawa własności wynikają również z powołanych powyżej przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647 ze zm.). Odpowiednio stosuje się je wobec prawa użytkowania wieczystego, co ma miejsce w kontrolowanej sprawie. Wobec powyższego, Sąd nie podziela twierdzeń skarżącej że organ naruszył art. 6 ust.2 pkt 1 w zw. z art. 1 ust.2 pkt 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ustawodawca w art. 1 ust. 2 ustawy wymienił kwestie, które organ winien mieć na uwadze przy sporządzaniu planu, nie wskazując jednocześnie żeby jakakolwiek z nich miała prymat nad pozostałymi. Sąd podziela stanowisko reprezentowane w licznych orzeczeniach sądów administracyjnych, że konieczne jest zachowanie stosownej proporcjonalności pomiędzy ochroną wskazanych dóbr. W ocenie Sądu organ realizując w/w wytyczne zawarte w art. 1 ust. 2 ustawy, właściwie uznał, że zabudowa mieszkaniowa w narożniku dwóch uciążliwych ulic: ul. [...] - klasa zbiorcza i ul. [...]- klasa główna, nie jest wskazana ze względów planistycznych i wartości wskazanych w ostatnio powołanym przepisie. W związku z powyższym nie sposób uznać, aby kwestionowane przez skarżącą rozstrzygnięcie planistyczne, mogło być kwalifikowane jako nadużycie władztwa planistycznego. Ponadto należy ponieść, że procedura planistyczna dotycząca uchwalenia przedmiotowego planu prowadzona zgodnie z ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przeszła wszystkie etapy nią wymagane. Co istotne użytkownik wieczysty działki ew. nr [...] i [...] z obrębu [...], tj. "[...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością [...]" Sp. k. w takcie prowadzenia procedury planistycznej nie składała, w ustawowym terminie, ani wniosków do przedmiotowego planu ani uwag do wykładanego do publicznego wglądu projektu planu, nie negowała zapisów planu miejscowego dla terenu oznaczonego symbolem C1.U. Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu nie ma podstaw do stwierdzenia nieważności punktów uchwały w części wskazanej w skardze. Przy opracowywaniu aktów prawnych należy przestrzegać podstawowych reguł legislacji, mieć na uwadze, że akt prawny nie może zawierać postanowień wykraczających poza granice upoważnienia ustawowego, a także nie wkraczać w sferę spraw zastrzeżonych do kompetencji innych organów, układ aktu prawnego winien być przejrzysty, a dla oznaczenia jednostkowych pojęć należy używać określeń stosowanych w obowiązującym ustawodawstwie. Sąd w pełni podziela prezentowane w doktrynie i orzecznictwie stanowisko, że pojęcie zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego należy wiązać ze sporządzaniem aktu planistycznego, a więc z jego zawartością (obejmującą część tekstową, graficzną tj. rysunek planu i załączniki), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej (por. J.Dziedzic-Bukowska, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, LexisNexis 2014, s. 249;). W kontrolowanej uchwale powyższe warunki zostały spełnione. W tym stanie rzeczy Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł o oddaleniu skargi.