IV SA/Wa 2795/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Sędziowie sędzia WSA Leszek Kobylski, sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi O. K. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania cudzoziemca do powrotu oddala skargę. Zaskarżoną decyzją, na zasadzie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.", utrzymano w mocy orzeczenie Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...] z [...] marca 2016 r. o zobowiązaniu cudzoziemca – p. O. K., obywatela [...] – do powrotu w terminie 22 dni od dnia doręczenia decyzji, zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na okres 3 lat od dnia wykonania decyzji lub - w przypadku braku informacji o jej wykonaniu - od dnia upływu terminu dobrowolnego powrotu w niej określonego, oraz o zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen na okres 5 lat od dnia wykonania decyzji, na wypadek, jeżeli w terminie określonym w decyzji nie opuści on tego terytorium lub przekroczy, lub będzie usiłował przekroczyć granicę, wbrew przepisom prawa. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy przywołał następujące prawne i faktyczne uwarunkowania sprawy - z akt sprawy wynika, że Cudzoziemiec zgłosił się 16 marca 2016 r. do odprawy paszportowej w przejściu drogowym w [...] na kierunku wyjazdowym z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; do kontroli granicznej okazał ważne - paszport i Kartę Pobytu; na podstawie tych dokumentów wjechał po raz ostatni na terytorium Polski 22 stycznia 2016 r., przez to samo przejście graniczne; od 12 sierpnia 2011 r. kilkanaście razy przekraczał granicę polsko-[...]; jego pobyty w kraju pochodzenia nie były dłuższe niż kilkanaście dni, - Cudzoziemiec został 16 marca 2016 r. przesłuchany do protokołu; przesłuchanie prowadzono w języku polskim; Cudzoziemiec zadeklarował jego znajomość w stopniu komunikatywnym, nie żądał obecności tłumacza; pouczony o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, oświadczył, że - razem z rodzicami i bratem - mieszka w Polsce; w dniu zatrzymania planował wyjazd na [...], aby odwiedzić dziadków; jednocześnie zeznał, że nie był świadomy obowiązywania wobec niego wpisu do wykazu cudzoziemców, których pobyt na terytorium Polski jest niepożądany; jednak pytany o ewentualne przyczyny umieszczenia danych w tym wykazie zeznał, że może mieć to związek z przestępstwem, którego się dopuścił oraz prawomocnym wyrokiem sądu; podczas przesłuchania zeznał, że nie obawia się powrotu do kraju pochodzenia; zaprzeczył istnieniu szeregu przesłanek mogących uniemożliwiać wydanie przedmiotowej decyzji, wskazanych w art. 303 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz.U. z 2016 r. poz. 1990); podczas czynności przed organem I. instancji nie zadano mu jednak pytań o życie rodzinne i prywatne, pomimo że wspomniał o zamieszkiwaniu w Polsce od kilku lat, z najbliższym członkami rodziny, - z zapisów w krajowym zbiorze rejestrów, ewidencji i wykazów w sprawach cudzoziemców wynika, że 16 marca 2016 r. Cudzoziemiec opuścił terytorium Polski (przez przejście graniczne w [...]), - ponadto z zapisów wskazanych rejestrów wynika, że dane Cudzoziemca zostały umieszczone w wykazie cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany ze względu na prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w [...] z [...] września 2015 r. (sygn. akt [...]); skazano go za kradzież na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności w zawieszeniu na okres 3 lat oraz na karę grzywny; wpisu danych Cudzoziemca do wykazu dokonano z datą obowiązywania do 15 marca 2019 r., - zebrany materiał dowodowy jest wystarczający do stwierdzenia, iż wobec Cudzoziemca zachodzą przesłanki z art. 302 ust. 1 pkt 7 ustawy o cudzoziemcach; w sprawie należy zbadać jednakże, czy zachodzą wobec niego przesłanki z art. 303 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach; zgodnie z nim w przypadkach, o których mowa w art. 302 ust. 1, decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu nie wydaje się cudzoziemcowi, m.in. gdy udzielono mu zgody na pobyt ze względów humanitarnych lub zgody na pobyt tolerowany lub zachodzą przesłanki do ich udzielenia (pkt 2); z kolei, stosownie do art. 348 ustawy o cudzoziemcach, zgody na pobyt ze względów humanitarnych udziela się m.in., jeżeli zobowiązanie cudzoziemca do powrotu naruszałoby jego prawo do życia rodzinnego lub prywatnego, w rozumieniu przepisów Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej dnia 4 listopada 1950 r. w Rzymie (Dz.U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 i 285 ze zm.), zwanej dalej "Konwencją Rzymską",, lub naruszałoby prawa dziecka, określone w Konwencji o Prawach Dziecka przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r. (Dz.U. z 1991 r., Nr 120, poz. 526 ze zm.), w stopniu istotnie zagrażającym jego rozwojowi psychofizycznemu, - w trakcie przesłuchania, przeprowadzonego przez organ I. instancji (25 marca 2016 r.) Cudzoziemiec zeznał m.in., iż nie obawia się powrotu do kraju pochodzenia, w kraju pochodzenia nie jest zagrożone jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego, nigdy nie był karany, nie był i nie będzie poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu, nie był i nie będzie zmuszany do pracy ani pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego czy ukarania bez podstawy prawnej; powrót na [...] nie naruszy jego prawa do życia rodzinnego lub prywatnego; Cudzoziemiec nie jest małżonkiem obywatelki polskiej ani cudzoziemki posiadającej zezwolenie na pobyt stały lub zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego UE na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. - 9 czerwca 2016 r. Cudzoziemiec dołączył do akt sprawy oświadczenie swoich rodziców o pozostawaniu na ich utrzymaniu oraz wspólnym zamieszkaniu; ponadto przesłał do organu odwoławczego kopie następujących dokumentów: - karty pobytu rezydenta długoterminowego UE p. V. K., - potwierdzenie prawa wykonywania zawodu lekarza p. M. K., - świadectwa szkolne Cudzoziemca z lat [...]-[...], - dyplomu Cudzoziemca, jako laureata Wojewódzkiego Konkursu Języka [...], - następnie – 27 czerwca 2016 r. - dołączono do akt sprawy opinię o Cudzoziemcu, pracownika Zespołu Kuratorskiego Służby Sądowej Sądu Rejonowego w [...], - z akt sprawy wynika, że Cudzoziemiec nie jest osobą samodzielną finansowo; pomimo osiągnięcia pełnoletniości pozostaje zależny od rodziców; zamieszkuje wraz z nimi i pozostaje na ich utrzymaniu; najbliższa jego rodzina kilka lat temu przeniosła swoje centrum życiowe do Polski; Cudzoziemiec miał wówczas 14 lat; objęty obowiązkiem szkolnym, podjął naukę w gimnazjum; po ukończeniu edukacji na szczeblu podstawowym kontynuował naukę w Zasadniczej Szkole Zawodowej - w Zespole Szkół Zawodowych w [...]; jak wynika z treści wyroku o sygn. akt [...] – [...] maja 2015 r. dopuścił się kradzieży analizatora spalin (marki "[...]"), z terenu stacji diagnostycznej przy Zespole Szkół; Cudzoziemiec został ukarany karą grzywny oraz pozbawiania wolności na okres 6 miesięcy, w zawieszeniu na 3 lata; uiścił zasądzoną grzywnę, - z opinii kuratora sądowego wynika, że Cudzoziemiec w roku szkolnym [...] podjął naukę w Szkole dla Młodzieży i Dorosłych "[...]" w [...]; jego rodzice posiadają stabilny i regularny dochód; ponadto z opinii wynika, że - w ocenie kuratora - Cudzoziemiec dostrzega popełnione błędy i konsekwencje swojego zachowania oraz wyraża chęć zmiany poprzednich zachowań i postaw; pozytywną motywacją do tego są - zdaniem kuratora - bardzo dobre relacje rodzinne; kurator wskazuje: "okres współpracy kuratora za skazanym był zbył krótki by wyciągnąć daleko idące wnioski z przebiegu jego resocjalizacji ale w ocenie kuratora ze względu na jego wiek, brak zdolności do własnego utrzymania oraz to, że praktycznie całą jego rodzina zamieszkuje na terenie Polski i wiążą dalsze życie z Polską należałoby dać skazanemu jeszcze jedną szansę"; podobną opinię o Cudzoziemcu sformułował dyrektor Prywatnej Szkoły "[...]", - istotne jest jednocześnie w przedmiotowej sprawie to, że Cudzoziemiec dobrowolnie wyjechał na [...]; w okresie ostatnich pięciu lat kilkanaście razy wyjeżdżał do kraju pochodzenia, gdzie - jak wynika z akt sprawy - zamieszkują jego krewni, u których obecnie zamieszkuje; co prawda Cudzoziemiec nie jest osobą samodzielną finansowo - w tym zakresie jest uzależniony od rodziców; będąc jednak osobą pełnoletnią ma możliwość podjęcia pracy zarobkowej; jednocześnie - gdy taka będzie wola rodziców Cudzoziemca - możliwym jest przekazywanie środków na utrzymanie synowi - na [...]; uwzględniając kraj pochodzenia Cudzoziemca i ogólną panującą w nim sytuację polityczno-ekonomiczną odnotowano, że działania zbrojne toczą się jedynie na części obszaru kraju; ogólna sytuacja nie stanowi bezpośredniego zagrożenia dla pojedynczych obywateli - zwłaszcza w obwodzie czerniowieckim (nie graniczy on z terenami objętymi konfliktem), z którego pochodzi Cudzoziemiec, - odnosząc się natomiast do kwestii podnoszonej przez Cudzoziemca więzi z najbliższą rodziną, która zamieszkuje w Polsce, zaznaczono, że zarówno rodzice jak i rodzeństwo mają możliwość wyjazdów do kraju pochodzenia i osobistych kontaktów z Cudzoziemcem, pomimo prowadzenia gospodarstwa domowego w Polsce; Jak stanowi art. 8 Konwencji Rzymskiej, każdy ma prawo do poszanowania swojego życia prywatnego i rodzinnego, swojego mieszkania i swojej korespondencji oraz niedopuszczalna jest ingerencja władzy publicznej w korzystanie z tego prawa, z wyjątkiem przypadków przewidzianych przez ustawę i koniecznych w demokratycznym społeczeństwie z uwagi na bezpieczeństwo państwowe, bezpieczeństwo publiczne lub dobrobyt gospodarczy kraju, ochronę porządku i zapobieganie przestępstwom, ochronę zdrowia i moralności lub ochronę praw i wolności innych osób; przepisy Konwencji dopuszczają zatem ingerencję władzy publicznej w życie prywatne, jeżeli zachodzą negatywne przesłanki, określone w ustawie - w tym przypadku ustawie o cudzoziemcach, - ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika zatem, aby wobec Cudzoziemca, na dzień orzekania, zachodziły okoliczności, mogące - w myśl ustawy o cudzoziemcach - skutkować udzieleniem mu zgody na pobyt ze względów humanitarnych czy zgody na pobyt tolerowany, - z uwagi na kategoryczne sformułowanie, użyte w dyspozycji art. 302 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach ("decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wydaje się") podjęcie przedmiotowego rozstrzygnięcia jest obligatoryjne; wobec tego - wynikająca z art. 7 K.p.a. – zasada załatwiania sprawy zgodnie z wnioskiem strony, o ile nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny uwzględniając słuszny interes strony, doznaje istotnego ograniczenia; jej zastosowanie nie może bowiem prowadzić do naruszenia przepisów prawa materialnego; pogląd taki opiera się na założeniu, że powyższa zasada ma zastosowanie tylko w odniesieniu do decyzji opartych na zasadzie uznania administracyjnego; tymczasem - w niniejszym postępowaniu - o treści rozstrzygnięcia rozstrzyga wprost przepis prawa materialnego; pogląd taki jest ugruntowany zarówno w doktrynie (G. Łaszczyca, C. Martysz i A. Matan: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz; Zakamycze 2005 s. 130 - 131) jak również w orzecznictwie (por. wyroki NSA: z 25 lutego 2002 r., sygn. akt II SA 3126/00, LEX nr 81779, czy z 6 lipca 2006 ., sygn. akt II OSK 297/06; niepubl.). W skardze zarzucono wydanie kwestionowanej decyzji z naruszeniem: - art. 7, w zw. z art. 77 § 1 i 2 K.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich kroków, niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu rzeczy oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes skarżącego, a także zaniechanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, - art. 9 K.p.a. - zasady informowania stron i uczestników postępowania o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków, a także obowiązku czuwania, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, - art. 80 K.p.a., wobec zaniechania oceny sprawy na podstawie całokształtu materiału dowodowego - określenia, czy dana okoliczność została udowodniona; oparto się jedynie na niepełnym i fragmentarycznym materiale dowodowym, - przepisów wymienionych w treści uzasadnienia przepisów ustawy o cudzoziemcach. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że organ administracji nie wyjaśnił w sposób wystarczająco wnikliwy istotnych okoliczności sprawy, związanych z występowaniem silnych więzi cudzoziemca z jego rodziną - rodzicami i rodzeństwem - o charakterze emocjonalnym i ekonomicznym. Znaczniejszą wagę, przy określeniu terminu powrotu, należało przywiązać także do efektu pobierania nauki w szkole i stworzenia możliwości zakończenia edukację na określonym poziomie. Niewyjaśniona także, czy Cudzoziemiec istotnie ma zapewnione warunki bytowania na [...], gdzie przybywa jego dalsza rodzina oraz znaczenia, jaki będzie mieć rozłąka z rodziną w kontekście prawidłowej resocjalizacji, wobec wyroku skazującego oraz intencji poprawy, sygnalizowanej w stanowisku kuratora. Nie poinformowano także Cudzoziemca w wystarczającym stopniu o uwarunkowaniach prawnych sprawy - w szczególności możliwości: - ubiegania się o odstępstwa od zakazów, ograniczenia ich dokuczliwości, czy ich zniesienie, - skorzystania z pomocy organizacji pozarządowych, w szczególności o regułach z art. 320 i 328 ustawy o cudzoziemcach. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko, wyrażone w zaskarżonym akcie. Sąd zważył, co następuje: Skarga została oddalona. Nie zasługuje ona na uwzględnienie, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza prawa. Trafnie organ administracji scharakteryzował stan faktyczny, jaki wynika z akt sprawy a opisany w uzasadnieniu w wyniku wyczerpującego ustalenia jej istotnych okoliczności, oraz przywołał uwarunkowania prawne. Wobec poprzedniego szczegółowego zreferowanie stanowiska organu, jego powtarzanie byłoby bezzasadne. Sąd przyjmuje je za własne. Odnosząc się do zarzutów skargi należy wskazać, że są one bezzasadne z poniższych względów. Chybione są wywody, jakoby organ nie ustalił prawidłowo istotnych uwarunkowań faktycznych sprawy. Jak wynika ze zreferowanej uprzednio treści uzasadnienia skarżonego aktu, organ miał na uwadze wszelkie okoliczności, istotne w tej sprawie. Miał bowiem na względzie stosunkowo silne więzi pomiędzy Cudzoziemcem a jego, zamieszkującą w Polsce, najbliższą rodziną a także stanowisko kuratora sądowego, w którego ocenie zasadne było pozostanie Cudzoziemca na terenie Polski - wobec więzi z rodziną przemawiały za tym względy lepszej resocjalizacji. Organ odnotował jednak, że równocześnie Cudzoziemiec jest osobą pełnoletnią i istnieje możliwość jego usamodzielnienia (podjęcia pracy), bądź dalszego wspierania ekonomicznego w trakcie pobytu na [...] - jeżeli taka będzie wola jego rodziny. Na [...] przybywają także jego krewni, z którymi ma on pewne więzi, skoro w ostatnim okresie kilkukrotnie tam podróżował. Spór nie dotyczy więc faktów istotnych dla sprawy lecz, wartościowania - w jakim zakresie kwestie więzi rodzinnych oraz szczególnych uwarunkowań w danej sprawie (zależność ekonomiczna, postulat kontynuacji nauki czy warunki optymalnej resocjalizacji) miałyby przeważyć nad zastosowaniem quasi regulacji represyjnej, za jaką może być uznane orzekanie o obowiązku opuszczenia Polski oraz okresowym zakazie wjazdu, w następstwie popełnienia przestępstwa. Polski prawodawca, przyjmując regułę zakazu wjazdu czy obowiązek opuszczenia terytorium Polski dla cudzoziemców, wpisanych do stosownego wykazu - także gdy przesłanką tam zamieszczenia jest ukaranie stosownym wyrokiem - ustanowił w istocie dodatkową sensu stricte sankcję z tytułu popełnienia przez cudzoziemca przestępstwa. Należy przy tym mieć na uwadze, że ustanowioną przez ustawodawcę regułą - dla osób znajdujących się w takiej sytuacji jak cudzoziemiec - jest nakaz wyjazdu i ustanawianie okresowego zakazu jego wjazdu. Zgoda na pobyt ze względów humanitarnych stanowi od niej wyłącznie wyjątek. W rozpoznawanej sprawie chodzi więc o ocenę, czy wystąpiły określone w ustawie względy udzielenia danej zgody, przemawiające w tym przypadku za wyłączeniem sankcji, w postaci zobowiązania do opuszczenia Polski i okresowego zakazu wjazdu. W tym kontekście należy odczytywać treść regulacji, dotyczących udzielenia zgody na pobyt ze względów humanitarnych z uwzględnieniem ochrony wartości, wskazanych w Konwencji Rzymskiej, m.in. ochrony życia rodzinnego i prywatnego. Trafnie organ wywiódł, że określone okoliczności sprawy (jak: młody wiek, kilkuletnie przebywanie w Polsce, stosunkowo silne więzi z rodziną także ekonomiczne, trwający proces dydaktyczny, względy resocjalizacji) nie mogą stanowić przesłanki negatywnej dla orzeczenia o nakazie powrotu i okresowym zakazie wjazdu. Podnoszone względy, choć niewątpliwie subiektywnie istotne dla Cudzoziemca, nie są na tyle doniosłe aby uzasadnić zastosowanie względem niego wyjątku od reguły. Trafnie podkreśla organ administracji, że Cudzoziemiec, jako osoba pełnoletnia, może się w istocie usamodzielnić - także ekonomicznie - podejmując pracę. Same z kolei więzi o charakterze emocjonalnym pomiędzy dorosłymi rodzicami i dziećmi nie mogą być przeszkodą dla orzeczenia o zobowiązaniu do powrotu oraz o okresowym zakazie wjazdu. Nie do zaakceptowania byłoby wykładnia regulacji w danym zakresie prowadząca do konstatacji, że bardziej dotkliwe skutki skazania za pełnienie przestępstwa na terenie Polski dotyczyłyby osób, które - po osiągnięciu pełnoletności - podjęły samodzielne życie. Do tego w istocie prowadziłaby sposób rozumienia przepisów w myśl skargi. Tymczasem ochrona przed wydaleniem w ramach przesłanek udzielenia zgody na pobyt ze względów humanitarnych może dotyczyć tylko przypadków szczególnych – np. gdy określona dysfunkcja obiektywnie uniemożliwia usamodzielnienie dorosłej osoby, wobec czego pozostaje ona w szczególnie silnych więziach emocjonalnych czy ekonomicznych z rodziną. Jak trafnie odnotował organ, w realiach niniejszej sprawy obiektywnie istnieje możliwość samodzielnego życia Cudzoziemca w kraju pochodzenia, gdzie przybywa także jego dalsza rodzina, z którą ma on pewne więzi. Może on tam poszukiwać pracy, aby samodzielnie się utrzymywać bądź - jeżeli taka będzie wola jego rodziców - korzystać nadal z ich wsparcia finansowego. Cudzoziemiec pobierał naukę zawodu w szkole prywatnej. Ponoszone były więc z tego tytułu określone koszty. Nie uprawdopodobniono nawet, aby analogiczna możliwość - płatna nauka zawodu - nie występowała na terenie [...]. Tak więc proces dydaktyczny może być tam kontynuowane bądź podjęty na nowo. Nie sposób z kolei uznać, aby pewna dokuczliwość, wynikająca z potrzeby powtarzania cyklu nauki (określonego roku, czy całości kursu) mogła stanowić przesłankę objęcia ochroną przed wydaleniem. Nie może być tego rodzaju przesłanką także potencjalne ryzyko mniej efektywnej resocjalizacji w następstwie rozluźnienia więzi z najbliższą rodziną. Przy tym – co słusznie zauważa organ – podtrzymywanie osobistych relacji przez spotkania jest nadal możliwe. Rodzina Cudzoziemca nie ma bowiem ograniczonych możliwości przekroczenia granicy, zaś [...] leży w bezpośrednim sąsiedztwie Polski. W podtrzymywanie bliższych więzi znacznym stopniu więc od zachowania (aktywności) rodziny Cudzoziemca uzależnione będzie. Znaczne możliwości w tym zakresie otworzył także szerokie rozwój i powszechny dostęp do środków komunikacji elektronicznej. Nie sposób wobec tego uznać, że sytuacja Cudzoziemca jest na tyle szczególna, aby nakaz opuszczenia Polski skutkował nieuprawnioną ingerencją wartości chronione Konwencją Rzymską. Z kolei jest poza sporem, że - w danej sprawie - nie występują inne przesłanki negatywne dla orzeczenia o obowiązku opuszczenia Polski i okresowym zakazie wjazdu. Chybione są także inne, szczegółowe zarzuty skargi, wobec następujących uwarunkowań: - w rozpoznawanej sprawie nakazano opuszczenie Cudzoziemcowi Polski w terminie 22 dni; przewidziany w art. 315 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach - maksymalny - wynosi przy tym 30; nie sposób uznać, aby - wyznaczając termin zbliżony do najdłuższego - w niedostatecznym zakresie uwzględniono szczególne sytuację Cudzoziemca, wobec potrzeby uregulowania spraw na terenie Polski, w tym w kontekście realizowanego procesu dydaktycznego w szkole prywatnej; należy zauważyć, że wśród szczególnych przesłanek, uzasadniających określenie dłuższego terminu powrotu, wskazanych w art. 316 ust. 1 ustawy, wśród wymienionych exprssis verbis, nie ma sytuacji kontynuacji nauki przez samego podlegającego wydaleniu cudzoziemca lecz tylko ewentualnie przez jego dziecko; wprawdzie w danej regulacji wymieniono szczególne przesłanki przykładowo (użycie zwrotu "w szczególności"), lecz danego zawężenia w przepisie nie można uznać za przypadkowe; znaczny czas przebywania Cudzoziemca pod opieką rodziców w Polsce w okresie niepełnoletności także nie determinował wydłużenia terminu wyjazdu; nie sposób uznać, aby w tym kontekście przemawiały za tym konkretne i jednocześnie szczególne względy, - wyznaczając okresowy zakaz wjazdu także zakreślono termin najkrótszy z możliwych (art. 319 pkt 3 wobec art. 301 pkt 7 ustawy cudzoziemcach); dopuszczalność skrócenia tego terminu, w ramach orzeczenia w innym postępowaniu, wykracza poza granice niniejszej sprawy; jeżeli Cudzoziemiec wniósł stosowny wniosek będzie on rozpatrywany w odrębnym trybie, - nie mógł być uwzględniony sformułowany w skardze zarzut nie udzielenia Cudzoziemcowi przez organy szerszych wskazówek, co do możliwości zastosowania określonych procedur odrębnych, czy skorzystania z pomocy organizacji pozarządowych; mógłby on zostać skutecznie podniesiony wyłącznie w powiązaniu z uprawdopodobnieniem, że udzielenie dodatkowych informacji mogłoby mieć istotny wpływ na treść danego orzeczenia; w rozpoznawanej sprawie nie mogło mieć to miejsca; decyzja miała wszak charakter związany a odpowiada prawu; gdy chodzi o środki, które mogły zostać uruchomione już po wydaniu orzeczenia o zobowiązaniu do powrotu, to obiektywnie istniała możliwość z nich skorzystania skoro - na etapie skargi – Cudzoziemcowi udzielał pomocy profesjonalny pełnomocnik (adwokat); mógł on udzielać także wskazówek, co do innych prawnych uwarunkowań mniejszej sprawy. W świetle powyższych rozważań Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Zarówno argumentacja skargi, jak i analiza akt sprawy, nie ujawniły wad tego rodzaju, które mogłyby prowadzić do jej uchylenia. Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), orzeczono, jak w sentencji wyroku.