IV SA/Wa 2799/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Groński po rozpoznaniu w dniu 28 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi C. F. na postanowienie Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie zażalenia na przewlekłe prowadzenie postępowania postanawia: - odrzucić skargę. Pismem z dnia 8 sierpnia 2015 roku C. F. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Ministra Infrastruktury i Rozwoju z [...] lipca 2015 r. Zaskarżonym postanowieniem organ odwoławczy działając na podstawie art. 37 § 2 w zw. z art. 123 k.p.a., uznał za bezprzedmiotowe zażalenie skarżącego z 10 lutego 2015 r. na przewlekłe prowadzenie przez Wojewodę [...] postępowania w sprawie dotyczącej ustalenia odszkodowania za przejęcie z mocy prawa na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości położonej w S., obręb [...], oznaczonej jako działka nr [...] przeznaczonej pod realizację [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Stosownie do treści art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Z kolei według § 2 tego przepisu, przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy przewidziany w ustawie. W myśl art. 37 § 1 k.p.a., środkiem zaskarżenia bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania administracyjnego jest zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeśli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Zażalenie, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a., nie ma charakteru środka zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym i służy jedynie zakwestionowaniu przekroczenia ustawowego maksymalnego terminu załatwienia sprawy (art. 35 i art. 36 k.p.a.), co oznacza, że dla skutecznego wniesienia skargi na przewlekłość lub bezczynność postępowania organu administracji nie jest konieczne jego rozpatrzenie. W rozpoznawanej sprawie skarżący pismem z dnia 13 lutego 2015 r. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi przewlekłość postępowania prowadzonego przez Wojewodę [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 14 maja 2015 r. sygn. akt II SAB/Łd 48./15 oddalił skargę C. F. W rozpoznawanej sprawie należy podkreślić, że stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w trybie art. 37 § 2 k.p.a. ma charakter incydentalny (wpadkowy), nie rozstrzyga sprawy co do istoty, a także nie kończy postępowania w sprawie. Akt ten nie mieści się również w kategorii postanowień, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Jak już powiedziano, przedmiotem skargi do sądu może być bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.). Stanowisko organu odnośnie do zażalenia z wyżej wymienionego przepisu art. 37 k.p.a. jest jedynie środkiem dyscyplinującym organ pozostający w zwłoce. Z powyższego wynika, że skarga na postanowienie Ministra Infrastruktury i Rozwoju o uznaniu zażalenia złożonego przez skarżącego w trybie art. 37 § 1 k.p.a. jest niedopuszczalna i na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. należy ją odrzucić.