IV SA/Wa 28/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, Sędziowie Sędzia WSA Marian Wolanin, Asesor WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Protokolant Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2009 r. sprawy ze skargi I. R. i P. R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2008 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania uchyla zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie Burmistrza Gminy K. z dnia [...] września 2008 r. nr [...]; Postanowieniem Nr [...] z dnia [...] września 2008 roku Burmistrz Gminy K. zawiesił z urzędu, na podstawie przepisu art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) w zw. z art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych (t.j. Dz. U. Nr 167, poz. 1399 ze zm.), postępowanie administracyjne w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie stodoły (budynek gospodarczy) na terenie działki nr ew. [...] położonej we wsi K. gm. K., do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Powyższe postanowienie zaskarżyli I. i P. R. W zażaleniu podnieśli w szczególności, że przerzucanie odpowiedzialności za brak działania Gminy (w zakresie sporządzenia planu miejscowego) na mieszkańców Gminy (co skutkuje brakiem możliwości rozwoju gospodarowania) jest nieodpowiedzialne i świadczy o lekceważeniu mieszkańców. Skarżący zwrócili się o pozytywne załatwienie zażalenia i wydanie, zgodnie z ich wnioskiem, decyzji o warunkach zabudowy w przedmiotowej sprawie. Postanowieniem z dnia [...] października 2008r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a w zw. z art. 144 k.p.a utrzymało w mocy zaskarżone zażaleniem postanowienie. W uzasadnieniu wskazano, że obszar planowanej inwestycji leży na terenie strefy C ochrony uzdrowiskowej i nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W dniu 2 października 2005 r., a więc przed wszczęciem przedmiotowego postępowania, weszła w życie ustawa z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz gminach uzdrowiskowych, której art. 59 ust. 1 stanowi, że obszaru uznane za uzdrowiska na podstawie dotychczas obowiązujących przepisów, stają się uzdrowiskami w rozumieniu nowej ustawy, a zatem do uzdrowisk powstałych przed wejściem w życie ww. ustawy (K.), należy stosować wprost przepisy nowej ustawy, o ile przepisy przejściowe nie stanowią inaczej. Podniesiono, że zgodnie z art. 38 ust. 2 ww. ustawy, gmina, która uzyskała status uzdrowiska lub status obszaru ochrony uzdrowiskowej, sporządza i uchwala miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w terminie 2 lat od uzyskania statusu i że oznacza to zarazem konieczność zastosowania rygoru art. 62 ust. 2 o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który stanowi, że jeśli wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy obszaru, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego, postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy należy zawiesić do czasu uchwalenia tego planu. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2008r. wnieśli I. i P. R., wskazując, iż z wnioskiem o wyrażenia zgody na planowaną przez nich inwestycję występowali już do organu dwukrotnie i za każdym razem odmawiano im wydania pozytywnej decyzji z uwagi na brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Tymczasem 2 letni termin zakreślony ustawowo na uchwalenie przez gminę planu upłynął, a gmina nadal nie ma planu. W ocenie skarżących takie postępowanie gminy narusza zaufanie obywateli do organów administracji, a tym samym Państwa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie aczkolwiek z innych przyczyn niż w niej wskazano. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co wynika z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ). Z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wynika, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kierując się powyższą regułą Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienia wydane zostały z naruszeniem zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym, wyrażonej w art. 10 § 1 k.p.a, co stanowi przesłankę wznowienia postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt. 4 k.p.a. Oceniając zaskarżone postanowienia należy stwierdzić, że nie zostały one poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem. Obowiązkiem organów wszczynającego postępowanie w sprawie administracyjnej jest właściwe określenie jego stron. Z akt sprawy wynika, iż za stronę postępowania orzekające organy uznały T. K. Tymczasem w toku postępowania sądowego ustalono, iż osoba ta nie żyje od [...] września 2000r., co potwierdza znajdujący się w aktach sądowych sprawy skrócony odpis aktu zgonu (k-50). T. K. zmarł zatem jeszcze przed wszczęciem postępowania w niniejszej sprawie. Powyższe w ocenie Sądu dowodzi, iż orzekające w sprawie organy niewłaściwie ustaliły krąg stron niniejszego postępowania, w którym udział winni brać także następcy prawni T. K., którzy odziedziczyli po nim nieruchomość sąsiadująca z nieruchomością należącą do skarżących. Wskazać zatem należy, iż legalność postanowienia administracyjnego wymaga jego zgodności nie tylko z prawem materialnym, lecz także z przepisami postępowania administracyjnego. Wydanie postanowienia z naruszeniem wymogów procesowych powoduje różne skutki w zależności od rodzaju tych naruszeń. O ile jednakże chodzi o uchybienie przez organ orzekający zasadom określonym w art. 10 § 1 k.p.a., to jest ono jednoznaczne. Poprzez udział w postępowaniu administracyjnym należy rozumieć udział stron w całym ciągu czynności przygotowawczych tego postępowania. Absencja strony w postępowaniu administracyjnym w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. obejmuje zatem zarówno przypadki, gdy strona w ogóle nie brała udziału w postępowaniu, jak i gdy nie brała udziału w istotnych czynnościach przygotowawczych organu. Przy tym, to na organie spoczywa obowiązek zapewnienia wszystkim stronom czynnego udziału w postępowaniu, stosownie do art. 10 § 1 k.p.a. Wobec powyższego, Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.