IV SA/Wa 28/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anita Wielopolska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, sędzia del. SO Aleksandra Westra, Protokolant ref. staż. Sebastian Niedbalski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 marca 2019 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...], [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2018 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po rozpatrzeniu odwołania [...] Sp. z o.o. oraz [...] Sp. z o.o. od decyzji Zarządu Dzielnicy [...] Nr [...] z dnia [...] lipca 2018 r. odmawiającej ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na: nadbudowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami przy ul. [...] w [...] na terenie Dzielnicy [...] - utrzymało ww decyzję w mocy. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny. W dniu 25 lipca 2017r. Inwestor: [...] Sp z o.o. oraz [....] Sp. z o.o., wystąpił z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na nadbudowie budynku mieszkalnego, usytuowanego na działce ew. nr [...] w obrębie [...] przy ul. [....] w [....] na terenie Dzielnicy [....]. Teren objęty wnioskiem, oznaczony na mapie literami ABCDEFGHIJKLA, stanowią działki ew. nr [....] i nr [....] w obrębie [....] przy ul. [...] w [....] o łącznej powierzchni 721 m2. Na działce ew. nr [....] o powierzchni 373 m2 usytuowany jest budynek mieszkalny wielorodzinny z lokalem usługowym w parterze. Budynek jest podpiwniczony, z czterema kondygnacjami nadziemnymi i nieużytkowym poddaszem o płaskim dachu budynku (ok. 12°). Budynek położony jest w narożniku ulic [....] oraz [....] i tworzy zwartą zabudowę z budynkami mieszkalnymi wielorodzinnymi położonymi przy ul. [....]. Wejście do części mieszkalnej budynku znajduje się w elewacji wschodniej tj. od strony ul. [....], a do lokalu usługowego - w elewacji północnej tj. od strony ul. [...]. Budynek ten ujęty jest w gminnej ewidencji zabytków Miasta [...], założonej Zarządzeniem Nr [...]. Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 2012r. w sprawie założenia ewidencji zabytków Miasta [...] (wpis pod numerem identyfikacyjnym [...]). Działka ew. nr [...] stanowi niezabudowany teren, położony we wnętrzu ww zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, zagospodarowany zielenią (drzewa, trawnik) i częściowo utwardzony. Wjazd na teren objęty wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy odbywa się od strony ul. [...]. Dla powyższego terenu brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego W dniu 10 sierpnia 2017r. pełnomocnik wnioskodawcy zmodyfikował wniosek w zakresie terenu inwestycji poprzez rozszerzenie o działkę ew. nr [...] w obrębie jw. oraz o wielkość powierzchni podlegającej przekształceniu. Do wniosku załączone zostały również zamienne rysunki elewacji budynku po nadbudowie oraz określona została przewidywana liczba miejsc parkingowych. Zgodnie z przedstawionymi założeniami (parametry inwestycji) po dokonaniu nadbudowy budynek ma mieć pięć kondygnacji; całość o wysokości (budynku po nadbudowie) 16,7 m; ostatnia kondygnacja wycofana o 0,50 m od lica elewacji północnej (ul. [...]), wschodniej (ul. [...]) i południowej o płaskim dachu; okna w nadbudowanej kondygnacji w osi okien kondygnacji istniejących; powierzchnia całkowita nadziemna po realizacji inwestycji - 1146 m oraz liczba lokali na piątej kondygnacji - cztery. Rozpoznając ww wniosek organ I instancji wydał decyzje odmowną. Wskazał, iż z przeprowadzonej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania ww terenu wynika brak łącznego spełnienia warunków zawartych w punktach 1-5 art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (punkt 1 ww. artykułu). Planowana nadbudowa skutkuje bowiem zmianą wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej i może spowodować zmianę geometrii dachu. W ocenie organu obecna wysokość budynku przy ul. [...] winna zostać zachowana z uwagi na wystąpienie czterokondygnacyjnych budynków mieszkalnych wielorodzinnych usytuowanych po zachodniej stronie ul. [...], tj. nr [...] (wysokość ok. 14,5 m) i nr [...] (wysokość ok. 15,5 m), które sąsiadują ze wskazanym do nadbudowy budynkiem przy ul. [...], jak również z uwagi na kompozycję zwartej, pierzejowej zabudowy utworzonej przez czterokondygnacyjne budynki mieszkalne wielorodzinne przy ul. [...] (wys. 14,4 m) i [...] (wys. ok. 15,2 m) od poziomu terenu do gzymsu. W ocenie Zarządu Dzielnicy [...] planowana przez inwestora nadbudowa budynku o jedną kondygnację mieszkalną z podniesieniem wysokości do 16,7 m zaburzy gabaryt zespołu czterokondygnacyjnej zabudowy wielorodzinnej położonej w południowo-zachodnim narożniku ulic [...] i [...] Niewielkie wycofanie (ok. 0,50 m) ostatniej kondygnacji względem lica elewacji budynku nie zmieni faktu, iż budynek zostałby wyniesiony ponad sąsiednie budynki, prowadząc do zróżnicowania wysokości fasad od strony dróg publicznych, tym samym naruszając zasadę ładu przestrzennego rozumianego jako uwzględnienie uwarunkowań kompozycyjno - estetycznych. Od powyższej decyzji wspólne odwołanie złożyły [...] Sp. z o.o. oraz [...] Sp. z o.o., po rozpoznaniu którego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] podniesione w nim zarzuty uznało za niezasadne. Organ odwoławczy podzielił pogląd Zarządu Dzielnicy [...], że przeprowadzona analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu wykazała brak łącznego spełnienia warunków zawartych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., oraz że planowana przez inwestora nadbudowa budynku z podniesieniem jego wysokości do 16,7 m zaburzy gabaryt zespołu czterokondygnacyjnej zabudowy wielorodzinnej położonej w południowo-zachodnim narożniku ulic [...] i [...]. Pomimo iż inwestycja, z uwagi na zakres planowanych robót budowlanych, nie powoduje zmiany funkcji budynku, linii zabudowy, wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu i szerokości elewacji frontowej, to jednak planowana nadbudowa budynku poprzez zmianę wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej zaburzy ład przestrzenny badanego obszaru, gdyż planowany do nadbudowy budynek nie jest budynkiem wolnostojącym, lecz tworzy zwartą usytuowaną w jednej linii zabudowę, która kształtuje pierzeję ulicy. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem [...] sp. z.o.o. i [...] Sp. z.o.o., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, wystąpili ze skargą do tut. Sądu, zarzucając naruszenie: - art. 61 ust. 1 pkt. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez błędne przyjęcie, iż planowane zamierzenie inwestycyjne nie spełnia wymogu punktu 1 ww. artykułu, w sytuacji gdy prawidłowa analiza przepisu i prawidłowe jego zastosowanie winny wprost prowadzić do wniosku, iż w niniejszej sprawie warunki wydania decyzji o warunkach zabudowy z art. 61 ust. 1 pkt. 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zostały łącznie spełnione; - § 7 ust. 4 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, poprzez błędne przyjęcie, iż należy ustalić wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej przedmiotowego budynku bez zmian stanu istniejącego w sytuacji, gdy wobec zgodności planowanej inwestycji z obowiązującymi przepisami, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej przedmiotowego budynku winna być ustalona zgodnie ze złożonym przez skarżącego wnioskiem w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy; - art. 80 k.p.a. w zw. z art. 2 pkt. 1 u.p.z.p. poprzez dowolną, ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego skutkującą błędnym uznaniem, iż planowana przez inwestora nadbudowa budynku o jedną kondygnację mieszkalną zaburzy gabaryt zespołu czterokondygnacyjnej zabudowy wielorodzinnej, stojąc w sprzeczności z warunkami wydania decyzji o warunkach zabudowy, w sytuacji gdy prawidłowa analiza materiału dowodowego winna prowadzić do wniosku, iż planowana inwestycja nie narusza zasady ładu przestrzennego, tym bardziej w okolicznościach, iż położone w sąsiedztwie planowanej inwestycji czterokondygnacyjne budynki przy ul. [...] posiadają pozwolenie na nadbudowę o jedną kondygnację. Wobec powyższego, skarżący wnieśli o: - uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, - zasądzenie od organu na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa radcowskiego wedle norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi min. wskazali, iż za niewykazane należy uznać ustalenia organów obu instancji, jakoby przedmiotowa nadbudowa budynku przy ul. [...] naruszała zasadę ładu przestrzennego. Powołując się wyniki analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, stanowiącej załącznik nr 2 do ww decyzji Zarządu Dzielnicy [...] wskazali, iż średnia wielkość występująca na obszarze analizowanym wynosi ok. 17,48 m, zaś wielkość budynku po planowanej nadbudowie o jedną kondygnację mieszkalną wynosiłaby ok. 16, 7 m. Powyższe nie pozostaje dla przedmiotu sprawy bez znaczenia, albowiem od strony zabudowy z budynkami przy ul. [...] ([...],[...] i [...]) najwyższy z nich ma ok. 21 m wysokości (część budynku o pięciu kondygnacjach) z podniesieniem w części wschodniej do ok. 39, 40 m (dziewięć kondygnacji) - str.3-4 analizy. Z powyższego wynika, iż w obszarze analizowanym znajdują się budynki mieszkalne wielorodzinne, w części z usługami, o liczbie kondygnacji nadziemnych od strony frontu: IV, IV + poddasze, V, V + poddasze i XI, co oznacza, iż skoro w analizowanym obszarze znajdują się budynki o zróżnicowanej zabudowie to nie ma zatem przeszkód do wydania pozytywnej decyzji. Również, zdaniem skarżących, za błędną należy uznać ocenę organu II instancji, iż przy ocenie spełnienia warunków z art. 61 § 1 u.p.z.p. można wykorzystywać wyłącznie zabudowę, która istnieje w momencie rozstrzygania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla nowej inwestycji. W tym zakresie skarżący wskazali na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażone w wyroku z dnia 27 września 2017 r., sygn. akt: II OSK 141/16), zgodnie z którym: "wynikająca z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ocena inwestycji z punktu widzenia kontynuacji istniejącej zabudowy w zakresie jej funkcji oraz cech architektonicznych i urbanistycznych, nie oznacza zakazu lokalizacji zróżnicowanej zabudowy na określonym terenie oraz bezwzględnego obowiązku kontynuacji dominującej funkcji zabudowy. Warunkiem dopuszczenia lokalizacji zróżnicowanej zabudowy na analizowanym obszarze jest to, aby analiza urbanistyczna uzasadniała podjęte rozstrzygnięcie, poparte oceną zachowania ładu przestrzennego". Wskazali także, odnosząc się do argumentacji organu, iż wysokość budynku po nadbudowie do poziomie ok. 16, 7 m miałaby zaburzać ład przestrzenny, iż zasada dobrego sąsiedztwa, uzależniająca zmianę zagospodarowania terenu od dostosowania się do określonych cech zabudowy i zagospodarowania terenu sąsiedniego, nie wymaga przy projektowaniu nowych inwestycji prostego powielania celu i charakterystyki zabudowy istniejącej na terenie sąsiednim (wyrok NSA z 16.02.2017 r., sygn. akt: II OSK 1440/15). Na marginesie skarżący także podnieśli, iż wydanie przez organ decyzji odmownej, w sytuacji gdy właściciel sąsiednich budynków, pozostając w tożsamym stanie faktycznym i prawnym, uzyskał przedmiotową zgodę w stosownym akcie administracyjnym, rażąco narusza zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, wyrażoną w art. 8 k.p.a., nie wykonując obowiązku bezstronności i równego traktowania podmiotów. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu. Zgodnie z art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Doprecyzowanie powyższej normy stanowi art. 59 ust. 1 cyt. ustawy, zgodnie z którym zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy. Przepis art. 61 ust. 1 powoływanej ustawy stanowi z kolei, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Sposób ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego został określony w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), zgodnie z § 3 ust. 1 i 2 tego rozporządzenia w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Przepis § 9 ust. 1 – 3 rozporządzenia stanowi natomiast, że warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się w decyzji o warunkach zabudowy, zawierającej część tekstową i graficzną. Wyniki analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. Część graficzną decyzji o warunkach zabudowy oraz część graficzną analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, sporządza się na kopiach mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w czytelnej technice graficznej zapewniającej możliwość wykonywania ich kopii. Skoro w przedmiotowej sprawie, brak jest na danym terenie obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, przedmiotem postępowania o ustalenie warunków zabudowy jest ocena, czy planowany sposób zagospodarowania terenu nie naruszy zasady "dobrego sąsiedztwa" i gwarantuje zachowanie na danym terenie ładu przestrzennego określonego w art. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przesłanki, jakie muszą być spełnione przy dokonywaniu tej oceny, określa powołany art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu musi być więc poprzedzone przeprowadzeniem przez właściwy organ postępowania wyjaśniającego w zakresie spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 ust. 1 ww ustawy przy zachowaniu warunków określonych w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Mając na względzie treść art. 56 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie można odmówić wydania decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnym. Należy też podkreślić, iż decyzja o warunkach zabudowy ma charakter związany. Zatem jeśli wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy inwestycji, której ustalenie pozostaje w zgodzie z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i z unormowaniami przewidzianymi w przepisach szczególnych oraz czyni zadość warunkom formalnym, obowiązkiem organu właściwego w sprawie jest wydanie decyzji pozytywnej. Organ natomiast nie ma żadnych uprawnień aby z własnej inicjatywy dokonywać modyfikacji treści złożonego wniosku. Analiza akt sprawy, w ocenie Sądu prowadzi do wniosku, że zaskarżana do Sądu decyzja jest prawidłowa a organ odwoławczy nie dopuścił się w badanym zakresie naruszenia prawa. W przedmiotowej sprawie na potrzeby przeprowadzenia analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy, organ prawidłowo wyznaczył obszar analizowany wokół działki inwestycyjnej, zgodnie z przepisem § 3 pkt 2 ww rozporządzenia, poddając objętą nim zabudowę wnikliwej analizie urbanistycznej (stanowiącej załącznik nr 2 do decyzji organu I instancji). Z jej treści wynika, że w istocie w obszarze analizy znajdują się budynki o zróżnicowanej wysokości. Usytuowane w sąsiedztwie planowanej inwestycji budynki kształtujące zachodnią pierzeję ulicy [...] są o wysokości ok. 14,5 m (czterokondygnacyjne budynki mieszkalne wielorodzinne przy ul. [...]) i ok. 15,5 m (budynek mieszkalny wielorodzinny przy ul. [...] o czterech kondygnacjach nadziemnych z poddaszem). Z kolei po południowej stronie ulicy [...], w sąsiedztwie budynku przewidzianego do nadbudowy, znajduje się czterokondygnacyjny budynek mieszkalny wielorodzinny przy ul. [...] o wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej ok 15,2 m, czterokondygnacyjny budynek mieszkalny wielorodzinny z usługami o wysokości ok. 14,5 m oraz budynek biurowo - usługowy przy ul. [...] o zróżnicowanej liczbie kondygnacji nadziemnych i wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej ok. 21 m (część budynku o pięciu kondygnacjach) z podniesieniem w części wschodniej do ok 39,40 m (dziewięć kondygnacji). To jednak należy zauważyć, że te ostatnie położone są w oddaleniu od budynku inwestycyjnego ale przede wszystkim, należy mieć na uwadze, iż przedmiotowy budynek położony przy ul. [...] nie jest budynkiem wolnostojącym, lecz tworzy zwartą, usytuowaną w jednej linii zabudowę z czetrokondygnacyjnymi budynkami przy ul. [...], która kształtuje bezpośrednio południową pierzeję ulicy [...]. Jednocześnie budynek ten (inwestycyjny) domyka także zachodnią pierzeję ulicy [...], utworzoną przez czterokondygnacyjne budynki przy ul. [...]. Wysokości tych budynków wynoszą od ok. 14,5 m do ok. 15,5 m. Ustalenie dla budynku usytuowanego w sąsiedztwie ww. zabudowy wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej jako średniej wielkości występującej na obszarze analizowanym (17,48 m) prowadziłoby, na co słusznie zwróciły uwagę organy, do znacznego zróżnicowania fasad od strony dróg publicznych. Mając zatem powyższe na uwadze - kompozycję zwartej, pierzejowej zabudowy utworzonej przez czterokondygnacyjne budynki mieszkalne wielorodzinne przy ul. [...] (wysokość ok. 14,5 m) i [...] (wysokość ok. 15,2 m) i przedmiotowy inwestycyjny położony przy ul. [...] (wysokość ok. 15,2 m) położone w jednym ciągu zabudowy, za właściwe należało uznać zachowanie bez zmian wysokości ww budynku przy ul. [...]. Planowana przez Inwestora nadbudowa budynku o jedną kondygnację mieszkalną z podniesieniem wysokości do ok. 16.7 m, w ocenie Sądu, w sposób ewidentny zaburzy gabaryt ww zespołu czterokondygnacyjnej zabudowy wielorodzinnej. Budynek zostałby bowiem wyniesiony ponad sąsiednie budynki, naruszając zasadę ładu przestrzennego, rozumianego jako uwzględnienie uwarunkowań kompozycyjno-estetycznych. Należy także za nieuzasadniony uznać zarzut skarżących, odnoszący się do wydania przez organ odmiennej decyzji (pozytywnej) w stosunku do właściciela sąsiednich budynków, jak podnieśli, w tożsamym stanie faktycznym i prawnym. Trzeba mieć na uwadze, że Sąd rozpoznaje sprawę w oparciu o ustalony stan faktyczny danej sprawy i o zgromadzone w niej dowody, a zatem powoływanie się przez skarżących na pozytywne ustalenia dotyczące innej nieruchomości, co do której przeprowadzona analiza urbanistyczna mogła pozwolić na wydanie decyzji pozytywnej, nie może odnosić skutku wobec rozstrzygnięcia w sprawie niniejszej. Nadto, z udzielonej na rozprawie przez pełnomocnika skarżących informacji wynika, iż decyzja - pozwolenie na budowę (nadbudowę) - dotyczyła budynków położonych przy ul. [...]. Natomiast budynek inwestycyjny, który faktycznie ma adres: ul. [...] to jednak usytuowany jest wzdłuż ul. [...] w ciągu budynków o nr [...] i [...]. I w ocenie Sądu to właśnie do powyższej zabudowy należało nawiązać przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy, co słusznie uczyniono. Dlatego w ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie nie było podstaw do uwzględnienia skargi. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.