IV SA/Wa 2804/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Szymańska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Czerwiński, sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 sierpnia 2013 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości "[...]" w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie nieważności decyzji oddala skargę Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...]. ([...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. uchyliło swoją decyzję z dnia [...]. ([...]), którą odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta m. W. z dnia [...] o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z lokalami usługowo-handlowymi, garażem podziemnym, konieczną infrastrukturą i przebudową sieci na działkach ewidencyjnych nr [...], i cz. działki nr [...] oraz [...] w obrębie [...]położonych w rejonie ul. [...]i stwierdziło nieważność wymienionej decyzji Prezydenta m. W. Stan sprawy przedstawia się następująco: Decyzją z dnia [...] Prezydent m. W. odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z lokalami usługowo-handlowymi, garażem podziemnym, konieczną infrastrukturą i przebudową sieci na działkach ewidencyjnych nr [...], i cz. działki nr [...] oraz [...] w obrębie [...] położonych w rejonie ul. [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podano, że inwestor nie przedstawił decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji inwestycji, która jest wymagana w świetle art. 71 ust. 2, art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko ( Dz. U. Nr 199, poz. 1227 z późn. zm. ). Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy wniósł inwestor A. W. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...]. ([...]) odmówiło stwierdzenia nieważności wnioskowanej decyzji. W uzasadnieniu podniesiono w pierwszej kolejności, że decyzja z [...] dotyczy innej inwestycji niż inwestycja objęta decyzją tego samego organu z dnia [...] nr [...] o umorzeniu postępowania w sprawie wydania decyzji środowiskowej z uwagi na to, że postępowanie wyjaśniające nie wykazało podstaw dla wydania takiej decyzji środowiskowej. Tą ostatnią decyzją potwierdzono, że dla inwestycji nią objętej nie jest wymagana decyzja środowiskowa. Tymczasem – zdaniem Kolegium – decyzje te różnią się zarówno przedmiotem, jak i terenem, na którym miałyby zostać zrealizowane. Wobec tego nie można twierdzić, że organ dla tej samej inwestycji dokonał dwóch sprzecznych ustaleń w zakresie konieczności uzyskania decyzji środowiskowej. Ponadto w kwestii dalszej podnoszonej przez inwestora stwierdzono, że przeprowadzone postępowanie wyjaśniające nie cechuje rażące naruszenie prawa. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Kolegium z dnia [...] złożył pełnomocnik A.W. Rozpoznając ponownie sprawę wskutek wniesienia środka zaskarżenia przez inwestora Kolegium podniosło, co następuje. W pierwszej kolejności przedstawiło charakterystykę toczącego się postępowania o stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej. Powołując zarówno poglądy doktryny, jak i orzecznictwo, Kolegium doszło do wniosku, że przy wydaniu decyzji Prezydenta m. W. z dnia [...] doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności tej decyzji. Organ właściwy do ustalenia warunków zabudowy jest władny wydać decyzję odmawiającą ustalenia tych warunków tylko w przypadku gdy planowana inwestycja jest sprzeczna z przepisami prawa powszechnie obowiązującego (art. 56 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym Dz. U. nr 80 poz. 717 ze zm. według stanu na dzień wydania decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy). Zdaniem Kolegium organ wydając decyzję odmowną powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć na wyraźnej sprzeczności z przepisem nakładającym expressis verbis jakieś ograniczenie. W dniu 15 listopada 2008r. weszła w życie ustawa z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa (...) (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.), która w art. 72 ust. 1 pkt 3 wskazuje, że wydanie decyzji środowiskowej następuje przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy. Przy czym zgodnie z art. 71 ust. 2 uzyskanie decyzji środowiskowej wymagane jest dla planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodnie z kolei z § 3 ust. 1 pkt 53 obowiązującego w dacie wydania decyzji Prezydenta rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. nr 257, poz. 2573) realizacja garaży lub parkingów samochodowych, lub zespołu parkingów, dla nie mniej niż 100 samochodów ciężarowych lub 300 samochodów osobowych jest zaliczana do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko mogących wymagać sporządzenia raportu. Planowana inwestycja obejmowała budowę max. 225 miejsc postojowych, a zatem w dacie wydania decyzji Prezydenta m. W. o odmowie ustalenia warunków zabudowy nie wymagała uzyskania decyzji środowiskowej. Wobec tego decyzja ta rażąco naruszyła art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 71 ust. 2 i 72 ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa (...). Nie stwierdzono przy tym, aby zaistniały nieodwracalne skutki prawne w rozumieniu art. 156 § 2 K.p.a. Na powyższą decyzję skutecznie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości "[...]" w W. Skarga wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji SKO w Warszawie z dnia [...] ([...]), wstrzymanie wykonania decyzji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: art. 7 i art. 32 ust. 1, art. 64 ust. 2 Konstytucji RP, art. 140 K.c., art. 6 ust. 2 pkt 1 i pkt 2, art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, art. 6, 7, 75 § 1 i 77 § 1 K.p.a., art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa (...) w zw. z art. 3 pkt 7, pkt 11, 14, 32, 39, 50; art. 101 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska w aspekcie aneksu II Dyrektywy Rady nr 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (Dz. Urz. UE L 175), art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie do oceny stanu faktycznego niniejszej sprawy i uznanie, że decyzja Prezydenta m. W. została wydana z rażącym naruszeniem prawa. W uzasadnieniu skargi wskazano, że: • planowana inwestycja ze względu na szczególną lokalizację (sąsiedztwo Obszaru Chronionego Krajobrazu) oraz walory drzewostanu wymagało uzyskania przez inwestora decyzji środowiskowej, • prezydent miał obowiązek samodzielnie ustalić według przepisów o ochronie środowiska, czy istnieje podstawa do odmówienia warunków zabudowy, • prezydent w oparciu o opinie radcy prawnego oraz pisma Biura Ochrony Środowiska Urzędu m. W. ustalił, że planowana inwestycja stanowi przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko, wobec tego należy uzyskać decyzję środowiskową, • działka nr [...] wraz z przyległymi terenami spełnia wymogi do ustanowienia jednej z form ochrony przyrody tj. zespołu przyrodniczo-krajobrazowego ze względu na walory przyrodnicze oraz bogactwo ptactwa i drobnej zwierzyny. • żądanie przez prezydenta decyzji środowiskowej wynikało z ustawy o udostępnianiu informacji środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa (...), ustawy Prawo ochrony środowiska oraz aneksu II Dyrektywy Rady nr 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne, • działka nr [...] w żadnym planie miejscowym nie była przeznaczona na cele zabudowy, • inwestycja będzie odbywała się na użytku gruntowym porośniętym kilkudziesięcioletnim wartościowym drzewostanem, co w myśl art. 63 ust. 1 pkt 1, 2 ppkt g ustawy o udostępnianiu informacji środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa (...) wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia, • wątpliwości budzi wskazana ilość miejsc parkingowych do obsługi osiedla mieszkaniowego na ok. 1000 mieszkańców oraz planowanych usług i handlu, • nie istnieje akt prawny określający ilość miejsc parkingowych niezbędnych do obsługi różnego rodzaju zabudowy. Nie mniej jednak przyjęto jako zasadę określania miejsc postojowych regulacje przyjęte w obowiązującym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego m. W. zatwierdzonego uchwałą nr [...] z dnia [...]. • wnioskodawca zaniżył ilość miejsc postojowych i nie zabezpieczy w sposób właściwy obsługi planowanej inwestycji, • lokalizacja inwestycji może spowodować utratę zabytkowych wartości historycznych założenia jakim jest Akademia [...] w R.; działka znajduje się na obszarze historycznego założenia urbanistycznego Akademii [...] w R. wpisanego do rejestru zabytków województwa [...], • działka nr [...] jest droga wewnętrzną i nie stanowi drogi publicznej według przepisów ustawy o drogach publicznych, • inwestycja nie może uzyskać pozytywnej opinii zarządcy dróg wewnętrznych W odpowiedzi na skargę organ podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji, wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Skarga jest nieuzasadniona. W ocenie Sądu Kolegium zasadnie uznało, że decyzja Prezydenta m. W. z dnia [...] o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z lokalami usługowo-handlowymi, garażem podziemnym, konieczną infrastrukturą i przebudową sieci na działkach ewidencyjnych nr [...], i cz. działki nr [...] oraz [...] w obrębie [...] położonych w rejonie ul. [...] rażąco naruszyła wskazane przez Kolegium przepisy prawa materialnego, co obligowało organ nadzoru do wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wojewódzki sąd administracyjny rozpatruje sprawę i bada zaskarżony akt nie tylko w aspekcie wskazanych w skardze zarzutów, lecz przeprowadza całościową analizę sprawy. Badając tę sprawę wedle powyższego kryterium Sąd nie dopatrzył się żadnych uchybień w działaniu Kolegium, a argumentacja leżąca u podłoża zaskarżonej decyzji jest zasadna. Kwalifikowanie danego przedsięwzięcia czy przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy niezbędne jest uzyskanie decyzji środowiskowej może odbywać się wyłącznie w oparciu o przepisy prawa, nie zaś opinie prawników lub wewnętrzne pisma sporządzane przez urzędników organu wydającego decyzję oraz ustalenia stanu faktycznego, co do którego przepis prawa nie sankcjonuje wywodzonego przez organ obowiązku. W jakich natomiast sytuacjach wymagane jest wydanie decyzji środowiskowej stanowią przepisy prawa w brzmieniu według stanu na dzień wydania decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy. Mianowicie na dzień [...] obowiązywała ustawa z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa (...), która w art. 71 ust. 2 stanowiła, że uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko i przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. To jedyne kryterium decydowało o konieczności uzyskania takiej decyzji i wobec tego organ odmawiając wydania decyzji o warunkach zabudowy z tej podstawy był obowiązany wskazać przepis prawa, z którego wynika, iż akurat tak określona inwestycja tj. we wniosku inwestora o wydanie warunków zabudowy (nie zaś wniosku o wydanie decyzji środowiskowej – zakończonego decyzją Prezydenta m. W. z dnia [...] Nr [...]) stanowi przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko bądź przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Z kolei art. 60 ustawy o udostępnianiu (...) przekazuje upoważnienie Radzie Ministrów do określenia w drodze rozporządzenia konkretnych przedsięwzięć jako tych mogących zawsze znacząco i mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W dacie wydania decyzji z dnia [...] obwiązywało rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Wobec tego jedynie analiza treści tego rozporządzenia jako wydanego w ramach delegacji ustawowej i wskazanie konkretnego przepisu wymagającego dla tego określonego rodzaju przedsięwzięcia uzyskania decyzji środowiskowej uprawniałoby Prezydenta m. W. do zastosowanie art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i odmowy wydania warunków zabudowy. Mianowicie organ ustalający warunki zabudowy jest władny wydać decyzję odmawiającą ustalenia tych warunków tylko w przypadku gdy planowana inwestycja jest sprzeczna z przepisami odrębnymi prawa powszechnie obowiązującego. Brak zgodności z przepisami odrębnymi musi dotyczyć naruszenia normy prawa materialnego, który stanowi o obowiązkach podmiotów lub też nakłada określone formy zachowań poprzez wprowadzenie różnego rodzaju zakazów lub nakazów. Nie może mieć natomiast miejsca w praworządnym państwie wywodzenie obowiązków dla obywatela wynikających z twierdzeń organu, które nie znajdują umocowania w przepisach prawa. W omawianej sprawie taka sytuacja miała miejsce bowiem Prezydent obowiązek uzyskania decyzji środowiskowej wywodził nie z konkretnego przepisu, lecz z treści dwóch opinii Biura Ochrony Środowiska. W tej sytuacji nie ma żadnego znaczenia kwestia podnoszona przez inwestora, że uprzednio ten sam organ wydał decyzję o umorzeniu postępowania o wydanie decyzji środowiskowej wobec tej samej inwestycji oraz wywodzenie tożsamości obydwu inwestycji – objętej decyzją środowiskową i decyzją o warunkach zabudowy. Wskazane w skardze naruszenie przepisów Konstytucji RP nie miało miejsca przy wydaniu zaskarżonej decyzji. Kolegium przy jej wydaniu działało zarówno w graniach prawa, jak i w oparciu o konkretnie wskazaną normę, z której trafnie wywiedziono, że dla planowanej inwestycji nie jest wymagana decyzja środowiskowa. Zatem podstawa odmowy wydania decyzji o warunkach zabudowy nie wystąpiła w rzeczywistości, czym w sposób oczywisty Prezydent odmawiając z tego powodu wydania warunków zabudowy - naruszył przepisy ustawy o udostępnianiu informacji środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa (...). Nie naruszono także dyrektywy konstytucyjnej chroniącej prawo własności. Decyzja o stwierdzeniu nieważności decyzji o warunkach zabudowy w żadnym zakresie nie odnosi się zarówno do praw właścicielskich inwestora, jak i podmiotów skarżących. Stwierdza jedynie, że w obrocie prawnym istniała decyzja o kwalifikowanej wadliwości, której konieczne było wyeliminowanie. Sytuacja prawna ukształtowana zaskarżoną decyzją polega jedynie na tym, że staje się aktualny wniosek inwestora o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, co oznacza ponowne prowadzenie postępowania o wydanie warunków zabudowy. Nie przesądza natomiast w żadnym razie, że wniosek inwestora zostanie rozpatrzony pozytywnie. Z kolei zarzut naruszenia art. 6 ust. 2 oraz art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu również nie może skutkować przyjęciem, że zaskarżona decyzja narusza prawo. Otóż przepisy te znajdują zastosowanie przede wszystkim w toku procedury ustalania warunków zabudowy nie zaś postępowania mającego za przedmiot badanie legalności decyzji o warunkach zabudowy. Decyzja stwierdzająca nieważność nie rozstrzyga bowiem o interesie prawnym zarówno inwestora – jak również nie ogranicza i nie pozbawia praw podmiotów, których nieruchomości znajdują się w strefie oddziaływania planowanej inwestycji. Regulacje zawarte we wskazanych przepisach znajdą konkretyzację dopiero w postępowaniu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zupełnie odmienną kwestią jest czy ta konkretyzacja spowoduje ich naruszenie. W ocenie Sądu nie doszło do naruszenia przepisów regulujących postępowanie wyjaśniające. Jak wskazał organ postępowanie nadzorcze cechuje specyfika polegająca na tym, że organ nie gromadzi nowych dowodów, które prowadziłyby do nowych ustaleń faktycznych. Oceny legalności decyzji ostatecznej winien dokonać na podstawie materiałów zgromadzonych w postępowaniu zwykłym. Zasada powyższa została zrealizowana przez Kolegium, które dokonało ustaleń wyłącznie w oparciu o materiał zgromadzony w toku postępowania przed Prezydentem oraz przy zastosowaniu przepisów prawa obowiązujących w chwili wydania decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy. Skarga podnosząc zarzut naruszenia art. 63 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa (...) w powiązaniu z przepisami ustawy Prawo ochrony środowiska wskazuje na konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Należy podnieść, że wskazywana regulacja dotyczyła przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, mianowicie istniała możliwość wydania postanowienia o obowiązku przeprowadzenia takiej oceny. Jednakże zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa (...) przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymagała realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko: 1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1. Oznacza to, że jeżeli przedsięwzięcie mogło potencjalnie znacząco oddziaływać – ocenę oddziaływania przeprowadzano jedynie w sytuacji gdy zostało wydane postanowienie w trybie art. 63 ust. 1 ustawy. Jednakże aby zastosować taką procedurę wymagane było, aby inwestycja stanowiła przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, czyli wskazane w § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. Tymczasem § 3 ust. 1 pkt 53) przewiduje, że realizacja garaży lub parkingów samochodowych, lub zespołu parkingów dla nie mniej niż 100 samochodów ciężarowych lub 300 samochodów osobowych jest zaliczana do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko mogących wymagać sporządzenia raportu. Przedmiotem natomiast kontrolowanego postępowania było ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie m. in. garażu podziemnego obejmującego maksymalnie 225 miejsc postojowych. Skoro planowana inwestycja nie została objęta rozporządzeniem, nie należy ona do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Argumentacja ta prowadzi do wniosku, że w takim wypadku nie istniała podstawa prawna aby organ rozważał wydanie postanowienia zobowiązującego do przeprowadzenia oceny oddziaływania, która miałaby zakończyć się decyzją środowiskową. W dacie wydawania decyzji przez Prezydenta m. W. obwiązywała dyrektywa Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne, która utraciła moc wraz z wejściem w życie dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko (Dz.U. UE L Nr 26 z dnia 28 stycznia 2012 r.). Załącznik II do tej dyrektywy wyliczał przedsięwzięcia wymagające oceny oddziaływania na środowisko. Przedsięwzięcia te uległy konkretyzacji w prawie krajowym i zostały implementowane do przepisów najpierw ustawy Prawo ochrony środowiska oraz wydanego na jej podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r., następnie do ustawy o udostępnianiu informacji środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa (...). Oceny zatem planowanego przedsięwzięcia – jak trafnie przyjęło Kolegium – należy dokonać w oparciu o przepisy prawa krajowego. Sąd nie kwestionuje w niniejszym wyroku podnoszonej w skardze okoliczności, że działka nr [...], na której jest planowana inwestycja wraz z przyległymi terenami spełnia wymogi do ustanowienia jednej z form ochrony przyrody tj. zespołu przyrodniczo-krajobrazowego ze względu na walory przyrodnicze oraz bogactwo ptactwa i drobnej zwierzyny. Nie mniej jednak w świetle przytoczonych przepisów istnienie wartościowych elementów środowiska na danym obszarze nie stanowi przesłanki do wydania decyzji środowiskowej. Kwestie te natomiast mogą mieć znaczenie – przy spełnieniu wszystkich wymogów – dla ewentualnego wymogu uzyskania uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy ze strony organów ochrony przyrody. Nie ma znaczenia kwestia, że działka nr [...] w żadnym z dotychczasowych planów miejscowych nie była przeznaczona pod zabudowę. Po pierwsze z racjonalnych przyczyn w każdym czasie może zmienić się koncepcja zagospodarowania danego terenu. Po drugie ustalanie warunków zabudowy w drodze decyzji należy odróżnić od reżimu planowania poprzez uchwalanie planów miejscowych. W tym wypadku tj. wydawania decyzji znajduje zastosowanie wyłącznie regulacja zawarta w art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu, co oznacza, że ustalenia zawarte w obowiązującym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania nie mają charakteru wiążącego. Również fakt toczenia się procedury w sprawie uchwalenia planu miejscowego nie przekłada się na samą możliwość wydania, jak również na treść decyzji o warunkach zabudowy. Jedynie w takiej sytuacji organowi przysługuje fakultatywne uprawnienie do zawieszenia postępowania w sprawie warunków zabudowy (art. 62 ust. 1 ustawy). Okoliczność, że sporne działki znajdują się na obszarze historycznego założenia urbanistycznego Akademii [...] w R. wpisanego do rejestru zabytków województwa mazowieckiego nie ma znaczenia dla sprawy. Organ nadzoru orzekł o nieważności decyzji Prezydenta m. W. z dnia [...] ze względu na stwierdzenie, że prezydent bezpodstawnie przyjął, iż wymagane było wydanie decyzji środowiskowej. Tymczasem kwestia ewentualnej ochrony konserwatorskiej tego terenu i związanych z tym uzgodnień mogłaby mieć jedynie znaczenie w sytuacji prowadzenia postępowania zwykłego o ustalenie warunków zabudowy – co nie stanowi przedmiotu w rozpatrywanej sprawie. Na rozprawie przed sądem administracyjnym i szeroko w skardze została podniesiona kwestia zaniżenia ilości miejsc postojowych niezbędnych do obsługi planowanej inwestycji, co spowodowało w konsekwencji stan jakoby nie była wymagana decyzja środowiskowa. Zdaniem skarżącego ilość mieszkańców tak dużego osiedla oraz usługi, które tam mają być świadczone powoduje, że ilość miejsc parkingowych powinna być większa. Ponadto z obowiązującego studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady m. W. z [...] ilość miejsc parkingowych powinna być zgodna z podanymi tam wskaźnikami. W ocenie skarżącego budowa 225 miejsc parkingowych nie zabezpieczy w sposób właściwy obsługi planowanej inwestycji. Należy w tym miejscu podnieść kilka kwestii. Po pierwsze skarżący nie przedłożył wyliczeń, które wykazywałyby, że wskazane w studium normy nie zostaną dotrzymane. Zacytowano jedynie fragment tekstu studium i z tego wyprowadzono wniosek o zaniżeniu ilości miejsc postojowych. Po drugie organ wydający decyzję o warunkach zabudowy związany jest wnioskiem inwestora. Oznacza to, że nie może modyfikować - bez zgody inwestora – parametrów inwestycji. Może jedynie odmówić wydania takiego rozstrzygnięcia powołując się na przepisy odrębne (art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy). Przepisem odrębnym nie jest zaś studium, co wynika z art. 9 ust. 5 ustawy. Studium natomiast wiąże przy uchwalaniu planów miejscowych i wówczas niewątpliwie zapisy planu nie będą mogły pozostawać w sprzeczności z wyznaczonymi w studium wskaźnikami. Najistotniejsze jednak, że nie jest możliwe sięganie, nawet posiłkowe, do studium przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy, a tym bardziej wymaganie aby decyzja o warunkach zabudowy była zgodna ze studium (tak: Studium zagospodarowania przestrzennego gminy oraz plan miejscowy w świetle orzecznictwa sądowoadministracyjnego, NSA, Warszawa 2012, str. 76). Nie sposób wywieść, że skoro inwestycja będzie odbywała się na użytku gruntowym porośniętym kilkudziesięcioletnim wartościowym drzewostanem to w myśl art. 63 ust. 1 pkt 1, 2 ppkt g ustawy o udostępnianiu informacji środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa (...) jest wymagana decyzja środowiskowa. Przywołany przepis dotyczy sytuacji, gdy inwestycja może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i organ rozważa, czy będzie uzasadnione przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko. Tymczasem zgodnie z przywołanym rozporządzeniem z 2004r. omawiana inwestycja nie jest zaliczona do tych, które mogą potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Przeprowadzona w zaskarżonej decyzji analiza oraz ocena omawianej decyzji o warunkach zabudowy jest zasadna. Sąd orzekający stwierdza, że przedstawiona argumentacja wskazuje, ze doszło do oczywistego naruszenia przepisów i wydania decyzji odmownej w sytuacji gdy przepisy nie przewidywały uzyskania decyzji środowiskowej dla tego przedsięwzięcia. Sprzeczność z powołanymi przez Kolegium przepisami zarówno ustawy o udostępnianiu informacji środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa (...), jak i rozporządzenia jest oczywista i nie wymagała przeprowadzenia jakiejkolwiek interpretacji przepisów. Mając powyższe na uwadze Sąd na zasadzie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.