IV SA/Wa 2811/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Alina Balicka, Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 marca 2013 r. sprawy ze skargi M. Z. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP oddala skargę Postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte wnioskiem pana M. Z. z dnia 03.01.2012r. o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...].04.2012r. Nr [...] odmówił udzielenia wnioskodawcy zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony z uwagi na fakt, iż nie dołączył on zezwolenia na pracę oraz we wniosku nie podał wszystkich orzeczonych wobec niego wyroków sądowych. Ponadto organ I instancji stwierdził, iż z uwagi na popełnienie przez cudzoziemca czynów karalnych, jego cel pobytu w Polsce jest inny niż deklarowany. Zainteresowany wniósł odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców podnosząc, że decyzja została wydana przedwcześnie, gdyż zamierzał uzupełnić materiał dowodowy. Cudzoziemiec wyjaśnił także, że nie wskazał jednego z orzeczonych wyroków, gdyż fakt ten był znany organowi (co wskazano w uzasadnieniu rozstrzygnięcia) i nie miał zamiaru go celowo zatajać. Ponadto zainteresowany podważył stwierdzenie organu I instancji, iż jego cel pobytu w Polsce jest inny niż deklarowany. W wyniku rozpoznania odwołania decyzją z dnia [...] października 2012r. Nr [...] Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 53 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003r. o cudzoziemcach (Dz.U. tj. z 2011r. Nr 264, poz. 1573 ze zm.), zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udziela się cudzoziemcowi, który posiada zezwolenie na pracę albo pisemne oświadczenie pracodawcy o zamiarze powierzenia cudzoziemcowi wykonywania pracy, jeżeli zezwolenie na pracę nie jest wymagane, jeżeli okoliczność, która jest podstawą ubiegania się o to zezwolenie, uzasadnia jego zamieszkiwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące. Zgodnie zaś z art. 57 ust. 1 pkt 1 w/w ustawy, cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 53-53b ustawy. Z akt sprawy wynika, że Pan M. Z. przebywa legalnie w Polsce co najmniej od 2004r. Cudzoziemiec posiadał ostatnio zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, udzielone przez Wojewodę [...] z terminem ważności do dnia [...].02.2012r. z uwagi na wykonywanie pracy w ramach [...] spółki z o.o. Z dokumentów dołączonych w trakcie niniejszego postępowania wynika, że cudzoziemiec zakończył wykonywanie pracy w ramach w/w spółki. W trakcie postępowania toczącego się przed organem I instancji cudzoziemiec nie dołączył zezwolenia na pracę oraz deklaracji podatkowej za 2011r. Do odwołania dołączono natomiast oświadczenie pracodawcy o zamiarze powierzenia pracy cudzoziemcowi z terminem ważności od dnia [...].04.2012r. na okres 6 miesięcy na rzecz [...] W. B. Organ II instancji wezwał cudzoziemca do nadesłania zezwolenia na pracę, ważnego po upływie terminu ważności w/w oświadczenia. Jednak pomimo deklaracji zainteresowanego zawartej w piśmie z dnia 24.07.2012r., iż dołączy do akt sprawy wymagany dokument, do chwili rozpoznawania sprawy przez organ odwoławczy nie nadesłano go. Jak wynika z ustaleń organu odwoławczego, cudzoziemiec do chwili obecnej nie uzyskał żadnego zezwolenia na pracę. W związku z powyższymi ustaleniami, organ stwierdził, iż wobec cudzoziemca nie zachodzą okoliczności uzasadniające jego pobyt w Polsce przez okres powyżej 3 miesięcy, na które powoływał się w uzasadnieniu wniosku tj. zamiar wykonywania pracy. Należy w tym miejscu podkreślić, iż cudzoziemiec ubiegający się o zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony zobowiązany jest już posiadać zezwolenie na pracę, a nie dopiero oczekiwać na jego uzyskanie. Zainteresowany nie spełnia zatem przesłanki, o której mowa w art. 53 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach i tym samym mają wobec niego zastosowanie przesłanki z art. 57 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, uzasadniające odmowę udzielenia mu wnioskowanego zezwolenia. Jednocześnie organ wskazał, iż wbrew ustaleniom poczynionym przez organ I instancji Pan M. Z. we wniosku wskazał, iż był karany sądownie i podał ogólne informacje dotyczące podstaw orzeczonych wobec niego wyroków (pobicie i posiadanie wyrobów tytoniowych i alkoholowych bez polskich znaków akcyzy). Jak wynika akt sprawy, organ I instancji ustalił, iż Sąd Rejonowy w R. wydał wobec cudzoziemca wyroki z dnia [...].10.2011r. i z dnia [...].01.2012r. Cudzoziemiec nie podał, iż był także uprzednio karany za usiłowanie wprowadzenia do obrotu towarów z podrobionym znakiem towarowym. Jednak w sprawie należy uwzględnić fakt, iż zainteresowany podał we wniosku, iż był karany, a zatem nie zamierzał celowo zatajać jednego z wyroków, jaki zapadł wcześniej (w 2010r.). Cudzoziemiec nie wskazał konkretnej liczby wyroków i dat ich orzeczenia, a zatem zarzut organu I instancji, iż podał on we wniosku nieprawdziwe informacje nie jest jednoznaczny. Ponadto we wniosku z dnia 09.11.2010r. zainteresowany wskazał sporny wyrok, co potwierdza stwierdzenie, iż w niniejszym postępowaniu nie zataił go celowo. W związku z powyższym, w sprawie nie mają zastosowania przesłanki, określone w art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o cudzoziemcach. W ocenie organu odwoławczego, także zarzut zmiany deklarowanego pobytu cudzoziemca w Polsce (art. 57 ust. 1 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach) nie jest zasadny. Pan M. Z. dopuścił się wprawdzie popełnienia czynów karalnych, jednak jak wynika z akt sprawy, wykonywał pracę zgodnie z przepisami i podjął starania o dalsze wykonywanie pracy. Postępowanie cudzoziemca jest wprawdzie naganne, jednak nie można jednoznacznie zarzucić, iż jego cel pobytu w Polsce jest inny niż deklaruje w trakcie postępowania. Niezależnie od powyższych ustaleń, jak podano wyżej, odmowa udzielenia cudzoziemcowi wnioskowanego zezwolenia jest zasadna z uwagi na brak posiadania przez niego zezwolenia na pracę, co wypełnia przesłanki, określone w art. 57 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach. Organ odniósł się także do zarzutów podniesionych w odwołaniu. Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. Z. domagając się jej uchylenia w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: - art. 7 k.p.a - poprzez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, jak również poprzez naruszenie słusznego interesu strony. - art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez niezawieszenie postępowania w sytuacji, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ. W uzasadnieniu skarżący przedstawił stan faktyczny sprawy, podnosząc między innymi, iż przebywa w Polsce legalnie od 2003 roku. Podstawą udzielenia mu ostatnio posiadanego zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP, z terminem ważności do [...].02.2012 roku było wykonywanie pracy dla i na rzecz firmy [...] spółki z o.o. Do odwołania od decyzji Wojewody [...] o odmowie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie dołączyłem oświadczenie pracodawcy o zamiarze powierzenia pracy z terminem ważności od dnia [...].04 2012 roku na okres 6 miesięcy, tj. do dnia [...].10.2012 roku. Zobowiązałem się także do dostarczenia zezwolenia na pracę po upływie terminu ważności w/w. oświadczenia, ponieważ mój pracodawca wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem o wydanie mi zezwolenia na pracę cudzoziemca. Decyzją nr [...] z dnia [...] września 2012 roku ([...]) Wojewoda [...] odmówił wydania wnioskowanego zezwolenia. Decyzję tę mój pracodawca zaskarżył w ustawowym terminie do Ministra Pracy i Polityki Społecznej i sprawa oczekuje obecnie na rozpatrzenie. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców nie podjął jednak wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Nie zapoznał się także zdaniem skarżącego z aktami sprawy, w których znajdują się dokumenty, potwierdzające fakt jego starań o uzyskanie zezwolenia na pracę cudzoziemca oraz stan sprawy w tej materii. Organ odwoławczy nie uwzględnił zaskarżenia decyzji Wojewody [...], odmawiającej wydania skarżącemu zezwolenia na pracę cudzoziemca, a także pominął kwestię dochowania przez niego należytej staranności odnośnie uzyskania przedmiotowego zezwolenia oraz nie uwzględnił faktu niedostarczenia w/w. dokumentu z przyczyn niezależnych od niego. W ocenie skarżącego z uwagi na brzmienie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. organ odwoławczy był zobowiązany zawiesić prowadzone postępowanie do momentu rozpatrzenia odwołania w sprawie odmowy wydania mu zezwolenia na pracę, czego jednakże nie uczynił. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. W dniu 14 grudnia 2012r. wpłynęło do Sądu pismo procesowe skarżącego z dnia 3 grudnia 2012r. do którego dołączona została kserokopia decyzji Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] listopada 2012r. uchylająca decyzję nr [...] z dnia [...] września 2012 roku Wojewody [...] odmawiającą wydania zezwolenia na pracę dla skarżącego. Pismem z dnia 21 stycznia 2013r. skarżący przesłał zaś do Sądu otrzymane w dniu 15 stycznia 2013r. zezwolenie na pracę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 2012, poz. 270 zwanej w dalszej części p.p.s.a. ze zm.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] października 2012r. Nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...].04.2012r. Nr [...] orzekającą na podstawie art. 57 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003r. o cudzoziemcach (Dz.U. tj. z 2011r. Nr 264, poz. 1573 ze zm. zwana w dalszej części ustawą) o odmowie udzielenia skarżącemu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Stosownie do treści art. 57 ust. 1 pkt 1 w/w ustawy, cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 53-53b ustawy. Zgodnie zaś z art. 53 ust. 1 pkt 1 ustawy zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udziela się cudzoziemcowi, który posiada zezwolenie na pracę albo pisemne oświadczenie pracodawcy o zamiarze powierzenia cudzoziemcowi wykonywania pracy, jeżeli zezwolenie na pracę nie jest wymagane, jeżeli okoliczność, która jest podstawą ubiegania się o to zezwolenie, uzasadnia jego zamieszkiwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące. W ocenie Sądu wbrew zarzutom skargi zasadnie orzekające w sprawie organy uznały, że z cytowanego powyżej przepisu w sposób jednoznaczny wynika, iż składając wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w którym podmiot powołuje się na okoliczność wykonywania pracy na terenie RP, musi on wykazać, że spełnia wymóg określony w/w art. 53 ust. 1 pkt 1 ustawy. Tym samym brak przedstawienia przez cudzoziemca jednego z wymienionych w tym przepisie dokumentów uniemożliwia organom pozytywne załatwienie sprawy. Dokument taki powinien zatem istnieć już w dacie wystąpienia z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Jak wynika zaś z akt sprawy skarżący złożył oświadczenie o zamiarze powierzenia mu wykonywania pracy przez [...] W. B. od [...] kwietnia 2012 r. przez 6 miesięcy dopiero po wydaniu w dniu [...] kwietnia 2012r. decyzji przez organ pierwszej instancji. W dacie zaś orzekania przez organ odwoławczy tj. w dniu [...] października 2012r. powyższe oświadczenie o zamiarze powierzenia wykonywania pracy nie mogło być zaś już uwzględnione, albowiem na etapie postępowania odwoławczego, z uwagi na upływ czasu, w/w oświadczenie nie uzasadniało pobytu cudzoziemca na terytorium przed Rzeczypospolitej Polskiej powyżej trzech miesięcy zgodnie z wymogiem art. 53 ust. 1 pkt 1 ustawy. Podkreślić przy tym należy, iż z akt sprawy wynika, że organ odwoławczy wezwał skarżącego do przedstawienie zezwolenia na pracę lub kopii złożonego wniosku o jego udzielenie (pismo z dnia 02.07.2012r. ). Ze znajdującej się w aktach sprawy kopii decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2012r. orzekającej o odmowie udzielenia skarżącemu cudzoziemcowi zezwolenia na pracę na terytorium RP, wynika, iż wniosek o wydanie tej decyzji złożono w dniu 23 lipca 2012. Ostatecznie jak wynika z akt sądowych pozytywną decyzję w tym zakresie skarżący otrzymał dopiero w dniu 15 stycznia 2013r. Powyższe w ocenie Sądu potwierdza jedynie, że nie tylko w dacie wniesienia przez skarżącego wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony tj. w dniu 03.01.2012r., ale i w dacie wydania decyzji skarżący nie legitymował się żadnym dokumentem wskazanym w art. 53 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, co skutkowało w konsekwencji odmową udzielenia mu zezwolenia na zamieszkanie. Wbrew zarzutom skargi orzekające w sprawie organy, nie miały także podstaw do zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 ust. 1 pkt 4 k.p.a., do chwili uzyskania przez skarżącego zezwolenia na pracę dla cudzoziemca. Uzyskanie tegoż dokumentu nie stanowi bowiem zagadnienia wstępnego dla rozpoznania przedmiotowej sprawy. Jak wskazano powyżej jego posiadanie uznać należy za obligatoryjny warunek wydania zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, a zatem winno ono istnieć już w chwili wystąpienia przez wnioskodawcę z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, brak w/w dokumentów stanowi bowiem przesłankę odmowy udzielenia wnioskowanego zezwolenia na podstawie art. 57 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach. Podkreślić przy tym należy, że orzekające w sprawie organy wzywały skarżącego do przedłożenia spornego dokumentu, uwzględniając jego interes przesuwano zaś termin rozpoznania sprawy, dając tym samym skarżącemu możliwość przedłożenia stosownych dokumentów. Tym samym za chybiony w ocenie Sądu należy uznać podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 7 k.p.a . Mając na uwadze powyższe Sąd nie podzielił zarzutów skargi. W ocenie Sądu, decyzje w niniejszej sprawie wydane zostały na podstawie prawidłowo zebranego materiału dowodowego, który uzasadnia oceny i rozstrzygnięcia orzekających w sprawie organów. Z tych względów na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku.