IV SA/Wa 2819/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Sękowska po rozpoznaniu w dniu 29 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Zakładu Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w T. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi Zakładu Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w T. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Zakład Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w T. wniósł skargę na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej. W piśmie z dnia 28 września 2015 r. skarżący złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący stwierdził w nim, że w związku z wykonaniem skarżonej decyzji zachodzi niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, tj. utraty płynności finansowej przez skarżącego. Skarżący wskazał przy tym, że wykonuje on, jako jednostka organizacyjna gminy T., zadania z zakresu administracji publicznej. Skarżący podniósł, że regularnie dokonuje wpłat, wynikających ze wskazanych we wniosku innych decyzji wymierzających kary pieniężne. Skarżący wskazał, że zwraca się o odroczenie płatności następnych kar – w jego budżecie brakuje środków na opłacanie naliczonych kar. Wskazał, że brak płynności może doprowadzić do niewykonywania przez niego zadań na rzecz gminy T. Skarżący podkreślił jednocześnie, że nie uchyla się od obowiązku spłacania nałożonych kar, oraz że dokonuje terminowych wpłat za korzystanie ze środowiska. Sąd, zarządzeniem z dnia 5 listopada 2015 r., zobowiązał organ do ewentualnego zajęcia stanowiska w przedmiocie w/w wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Organ, pismem z dnia 20 listopada 2015 r., stwierdził, że skarżący, we wniosku z dnia 28 września 2015 r., wskazał konkretne zobowiązania pieniężne, które musi na bieżąco wykonywać, oraz podał okoliczności, wcześniej nieznane organowi. Organ stwierdził, że nie ma przeszkód, by wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [(Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.), dalej w skrócie: "P.p.s.a."], wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednak art. 61 § 3 P.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 P.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (wyjątek stanowią tu przepisy prawa miejscowego, które weszły w życie), chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez skarżącego we wniosku okoliczności, które uzasadniają niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie takiego wniosku powinno więc odnosić się do konkretnych wydarzeń czy sytuacji, które tłumaczyłyby wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w stosunku do wnioskodawcy. Co więcej, jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 15 stycznia 2015 r., sygn. akt I OZ 1236/14, publ. LEX nr 1624317, nie ma podstaw, by "[...] żądać od sądu poszukiwania argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu za samą stronę". W niniejszej sprawie, wniosek skarżącego jest uzasadniony. Z załączonej przez skarżącego, do pisma z dnia 28 września 2015 r., dokumentacji wynika, że wykonanie skarżonej decyzji groziłoby wyrządzeniem skarżącemu znacznej szkody. Przedstawione zestawienia wskazują, że skarżący mógłby nie zachować płynności finansowej, gdyby został zobowiązany do jednorazowej spłaty kolejnej kary pieniężnej. Mimo omyłki skarżącego, dotyczącej podanej we wniosku łącznej kwoty spłacanych przez niego kar (skarżący podał kwotę łączną 500 606,00 zł, podczas gdy ze wskazanych przez niego kwot wynika suma 500 596,00 zł), należy przyjąć, że przyznanie skarżącemu, uregulowanej w art. 61 § 3 P.p.s.a., ochrony tymczasowej jest zasadne. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.