IV SA/Wa 2819/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Wykowski Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka (spr.) sędzia WSA Anita Wielopolska po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2018r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi T. N. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2017r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z [...] sierpnia 2017 r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej jako organ odwoławczy/II instancji, Kolegium) po rozpatrzeniu wniosku wniesionego przez S. S. i T. N. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy [...] z [...] września 2010r., nr [...] o środowiskowych uwarunkowaniach ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie [...] o mocy około 1000MW, utrzymanej następnie w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] listopada 2010r. nr [...]. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny. W dniu 7 sierpnia 2017r. S. S. i T. N. (skarżący) wystąpili (każdy z osobna) z tożsamymi wnioskami o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy [...] z [...] września 2010r., na mocy której ustalono środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie [...] o mocy około 1000 MW na gruntach wsi [...] i miasta na prawach powiatu [...]. Zapadłej decyzji zarzucili naruszenie: art. 56 ust. 2 pkt 3 ustawy Prawo ochrony środowiska w zw. z tabelą 1 Działu III Załącznika Nr 3 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 20 grudnia 2005 r. w sprawie standardów emisyjnych z instalacji, poprzez ustalenie w decyzji wymogu uwzględnienia w projekcie budowlanym zaopatrzenia jednostki produkcyjnej w elektrofiltry zapewniające na wylocie poziom zapylenia < 50 mg/m3u, podczas gdy zgodnie z powołanym rozporządzeniem standard emisyjny pyłu ze spalania paliw stałych w instalacjach o nominalnej mocy cieplnej powyżej 100 MW, określony dla źródeł nowych, dla których wniosek o wydanie pozwolenia na budowę złożono po dniu 26 listopada 2002 r., wynosił 30 mg/m3u; art. 52 ust. 1 powoływanej ustawy, poprzez wydanie decyzji środowiskowej w oparciu o raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, w którym nie przeprowadzono wymaganej analizy wariantowej, a to nie określono przewidywanego oddziaływania na środowisko analizowanych wariantów, poprzestając jedynie na wariancie wybranym przez inwestora do realizacji; - art. 56 ust. 1 powoływanej ustawy poprzez wydanie decyzji pomimo, że lokalizacja przedsięwzięcia nie była zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obowiązującego w dniu wydania decyzji. Uzasadniając swoje wystąpienie skarżący podkreślili, że w części dyspozytywnej decyzji znajduje się zapis tyczący się uwzględnienia w projekcie budowlanym zaopatrzenia jednostki produkcyjnej w elektrofiltry zapewniające na wylocie poziom zapylenia < 50 mg/m3u. Zapis taki, zdaniem skarżących jest w sposób rażący sprzeczny z obowiązującym w dniu wydania decyzji standardem emisyjnym pyłu, wynoszącym 30 mg/m3u. Sprzeczność treści decyzji z zapisem prawa jest oczywista i dostrzegalna przez proste ich zestawienie, tym samym stanowi rażące naruszenie prawa. Wskazuje także, że obligatoryjnym elementem raportu oddziaływania na środowisko było określenie przewidywanego oddziaływania na środowisko analizowanych wariantów, w tym również w wypadku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, a także możliwego transgranicznego oddziaływania na środowisko, a także analiza poszczególnych wariantów. W raporcie wnioskodawca wskazał łącznie 7 wariantów, lecz poprzestał na określeniu przewidywanego oddziaływania na środowisko jedynie wariantu wybranego do realizacji. Pozostałe warianty, w ocenie skarżących zostały całkowicie pominięte. Wobec braku analizy wszystkich wariantów bezpodstawne było stwierdzenie wnioskodawcy, jakoby wariant wybrany do realizacji był jednocześnie wariantem najkorzystniejszym dla środowiska. Co się zaś tyczy niezgodności lokalizacji przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego skarżący wskazują, iż objęta decyzją działka [...] w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, przyjętym uchwałą Rady Gminy [...] z dnia [...].12.2006 r., nr [...] znajdowała się na terenie oznaczonym symbolem 7UR o podstawowym przeznaczeniu terenu: zabudowa usługowa i rzemieślnicza z obiektami i urządzeniami towarzyszącymi wraz z zielenią towarzyszącą, podczas gdy planowane do budowy są m.in. estakady kablowe, estakady placu węglowego, wyładowania węgla, budynki przesypowe węgla, stacja elektroenergetyczna z nastawnią nawęglania. Objęte decyzją działki [...] i [...] znajdowały się na terenie lasów i kompleksów leśnych (o symbolu 3ZL), co do których plan przewiduję ochronę i zakaz uszczuplania terenów istniejących lasów i gruntów. Tymczasem na tych działkach planowane są do budowy stołówka, budynek administracyjny i tory kolejowe. Finalnie skarżący uznają, iż niezgodność zapadłej decyzji środowiskowej z zapisami miejscowego planu jest niepodważalna, co w konsekwencji stanowi, że decyzja jest wydana z rażącym naruszeniem prawa. Bez znaczenia, w ich ocenie jest późniejsza zmiana planu, która dopuściła realizację inwestycji na terenie tych działek, gdyż przy badaniu przesłanki nieważności decyzji należy ustalić stan prawny obowiązujący w momencie jej wydania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z [...] sierpnia 2017r. odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy [...] z [...] września 2010r. o środowiskowych uwarunkowaniach. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, że od kwestionowanej w przedmiotowej sprawie decyzji Wójta Gminy [...] ci sami skarżący występujący z wnioskami o stwierdzenie jej nieważności tj. T. N. oraz S. S. złożyli przysługujący im w toku instancji środek zaskarżenia (odwołanie), po rozpoznaniu którego Kolegium wydało decyzję utrzymującą zaskarżoną decyzję organu I instancji w mocy (decyzja z [...] listopada 2010r., nr [...]. Organ odwoławczy zauważył, iż skoro postępowanie w sprawie zakończone zostało decyzją, która zapadła w wyniku rozpoznania odwołania, to wniosek o wszczęcie postępowania nieważnościowego winien dotyczyć decyzji organu odwoławczego. Byt prawny decyzji wydanej przez organ I instancji jest bowiem uzależniony w całości od utrzymującej ją w mocy decyzji organu odwoławczego. Jednocześnie Kolegium podało, że od ww. rozstrzygnięcia organu odwoławczego występujący obecnie z wnioskiem o stwierdzenie nieważności złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który prawomocnym wyrokiem z 26 września 2011r., sygn. akt IV SA/Wa 130/11 skargi oddalił. Kolegium podkreśliło, że w kierowanej do Sądu skardze skarżący podnosili analogiczne jak obecnie zarzuty pod adresem decyzji I instancji, tj.: naruszenie art. 52 ust. 1 Poś poprzez uchybienia w raporcie o odziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, czy też naruszenie art. 56 ust. 1 tej ustawy, poprzez wydanie decyzji mimo niezgodności lokalizacji zamierzenia inwestycyjnego z ustaleniami miejscowego planu. Kolegium podkreśliło, że w myśl art. 171 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.), dalej jako P.p.s.a., że wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia. Wskazano, że nie jest to kwestia związania oceną prawną (w sprawie), o której mowa w art. 153 P.p.s.a. lecz związania sądów i organów prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego. Stosownie do art. 170 P.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Zdaniem Kolegium, ocena prawna wiąże w danej sprawie, natomiast związanie prawomocnym wyrokiem może odnosić się do innych postępowań, w których te same lub analogiczne fakty są przedmiotem postępowania oraz te same przepisy prawne stanowią podstawę rozstrzygnięcia. Sformułowany w tym przepisie pozytywny skutek prawomocności orzeczeń sadowych, statuujący ich moc erga omnes (wobec wszystkich), wyłącza możliwość uruchomienia wewnątrzadministracyjnego postępowania kontrolnego przez organy administracji publicznej, również z urzędu. Nie mogłaby bowiem w tym przypadku zapaść inna decyzja, niż orzeczenie sądu administracyjnego. Próby stwierdzenia nieważności decyzji rozpoznanej już wcześniej przez Sąd (wyrok oddalający skargę na niezgodność tej decyzji z prawem) są w istocie niedopuszczalną ingerencją w prawomocne orzeczenie Sądu. W ocenie organu II instancji, nie można zatem w tym trybie destabilizować ładu i porządku prawnego, ustalonego prawomocnym orzeczeniem Sądu. Nadto wskazano, że jeżeli sąd, dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, obowiązany był z urzędu wziąć pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, gdyż nie był związany granicami skargi, należy przyjąć, iż sąd ten dokonał kontroli decyzji również pod kątem istnienia wad kwalifikowanych (vide: art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Skoro skarga na decyzję, została oddalona, to uprawnione jest twierdzenie, że zaskarżona decyzja była wolna od wad uzasadniających stwierdzenie jej nieważności w trybie nadzwyczajnego postępowania administracyjnego. Na skutek wyroku oddalającego skargę decyzja administracyjna staje się prawomocna, co oznacza, że nie może być zmieniona lub uchylona w trybach nadzwyczajnych, przewidzianych dla decyzji prawnie wadliwych, bowiem została ona uznana już za niewadliwą mocą orzeczenia. Organ odwoławczy uznał, że w przypadku kiedy to postępowanie przed sądem zostało zakończone, wówczas wszczęcie administracyjnego postępowania nadzwyczajnego dotyczącego tej samej decyzji jest niedopuszczalne. Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył T. N. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu skarżący zarzucił naruszenie przepisów: art. 170 i 171 P.p.s.a. poprzez ich niewłaściwą wykładnię i przyjęcie, że prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wydany po rozpoznaniu skargi na decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach uniemożliwia wszczęcie postępowania nadzwyczajnego tyczącego się tej samej decyzji; art. 7 K.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do załatwienia sprawy poprzez niezbadanie zakresu, w jakim orzekał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w postępowaniu ze skargi na przedmiotową decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach; art. 61 a § 1 K.p.a. poprzez niezasadną odmowę wszczęcia postępowania, co było konsekwencją wskazanych powyżej naruszeń przepisów postępowania. W oparciu o tak sformułowane zarzuty, skarżący wniósł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. o uchylenie postanowienia i zasadzenie kosztów postępowania. Uzasadniając skargę skarżący podniósł, że ww. postanowienie jest błędne, ponieważ Kolegium niewłaściwie zinterpretowało znaczenie powagi rzeczy osądzonej i niedokładnie przeanalizowało treść wyroku Sądu z 26 września 2011r. Ponadto, T. N. wskazał, powołując się na uchwałę składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 grudnia 2018r., sygn. akt I OPS 6/09, że organ odwoławczy nie przeprowadził wstępnej analizy, ale z góry założył, że wyrok oddalający skargę czyni niedopuszczalnym wszczęcie postępowania nieważnościowego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu. Uczestnik postępowania - Elektrownia [...] sp. z o.o. wniosła o odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a., względnie o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Stosownie do treści art. 3 P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 powołanej wyżej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez sąd przepisów prawa, wskazanego w art. 145 § 1 P.p.s.a. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, której zgodność z prawem została potwierdzona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 26 września 2011 r., sygn. akt IV SA/Wa 130/11. Zatem istota sprawy dotyczy tego, czy organ administracji mógł rozpoznać żądanie co do istoty, zbadać wskazaną przez skarżącego decyzję Wójta Gminy [...] z [...] września 2010 r., nr [...] o środowiskowych uwarunkowaniach ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie [...] o mocy około 1000MW, utrzymanej następnie w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] listopada 2010 r. nr [...], czy też wobec prawomocnego oddalenia skargi na decyzję objętą wnioskiem o stwierdzenie nieważności miał zamkniętą drogę do jej weryfikacji w nadzwyczajnym trybie postępowania. Podstawę prawną podjętego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] rozstrzygnięcia stanowił art. 61a k.p.a., zgodnie z którym, gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. W tym miejscu podać należy, iż - jak przedstawiono przy omówieniu stanu faktycznego sprawy - decyzja, co do której skarżący złożył wniosek o stwierdzenie nieważności, była przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej i skarga została oddalona. Ponadto, zgodnie z art. 170 P.p.s.a., orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Sąd oddala skargę, jeżeli decyzja (postanowienie) nie narusza prawa w zakresie określonym w art. 145 P.p.s.a. Istotną treścią wyroku oddalającego skargę jest ustalenie, że kontrolowany akt administracyjny nie był prawnie wadliwy z punktu widzenia kryteriów zgodności z prawem określonych w art. 145 P.p.s.a. ("Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz" pod red. Tadeusza Wosia, wyd. LexisNexis, Warszawa 2005, s. 513 i n.). Prawomocność decyzji czy postanowienia utrzymanego w mocy przez sąd administracyjny zamyka organom administracji oraz stronom drogę do uruchomienia nadzwyczajnego postępowania o stwierdzenie nieważności tego aktu. Pamiętać należy, że sąd administracyjny nie jest związany granicami skargi i miał obowiązek badania, niezależnie od treści skargi, czy zachodzą okoliczności uzasadniające stwierdzenie nieważności aktu na podstawie art. 156 § 1 k.p.a. Z treści wydanego w sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 26 września 2011 r., sygn. akt IV SA/Wa 130/11 wynika, iż przedmiotem oceny Sądu w tym postępowaniu była decyzja ustalająca środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie [...] o mocy około 1000 MW. Sąd stwierdził wówczas, iż w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego – tj. art. 46 i następnych ustawy Prawo ochrony środowiska oraz przepisów postępowania, które uzasadniałyby wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Jak wskazuje się w orzecznictwie (wyrok NSA z 9 kwietnia 2009 r., sygn. akt I OSK 468/07, publ. Lex 505294), podmioty wymienione w art. 170 P.p.s.a. są faktem i treścią orzeczenia związane, co skutkuje uwzględnieniem prawomocnego wyroku w wydanych rozstrzygnięciach, gwarantując zachowanie spójności i logiki działania organów państwowych. Tak więc sformułowany w powołanym przepisie pozytywny skutek prawomocności wyroku sądowego, statuujący jego moc wobec wszystkich, wyłącza możliwość uruchomienia wewnątrzadministracyjnego postępowania kontrolnego przez organy administracji publicznej. Nie mogłaby bowiem w tym postępowaniu zapaść inna decyzja niż wyrok sądu administracyjnego. Przepis art. 170 P.p.s.a. wprowadza zasadę, zgodnie z którą moc wiążąca wcześniejszego orzeczenia, w odniesieniu do sądów oznacza, że muszą one przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. Skoro sąd oddalił skargę na wskazaną decyzję, to każdy kolejny sąd jest związany tym orzeczeniem i orzekanie na temat decyzji zbadanych uprzednio przez inny sąd stanowiłoby o naruszeniu art. 170 P.p.s.a. Należy przyjąć zatem, że skoro decyzja podlegała ocenie sądu i sąd orzekł, iż decyzja ta nie narusza prawa, to nie narusza ona również art. 156 k.p.a. Nadto, co jest najistotniejsze, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a., sąd administracyjny z urzędu poddaje kontroli zaskarżone rozstrzygnięcie administracyjne także i w zakresie ewentualnych przesłanek skutkujących nieważność, wskazanych w art. 156 k.p.a. Zatem wyrok, mocą którego prawomocnie oddalono przez sąd administracyjny skargę, zamyka drogę do stwierdzenia nieważności poddanej uprzednio takiej kontroli sądowej decyzji. Wynika to zarówno z treści wskazanego wyżej przepisu, jak i ze względu na związanie oceną prawną zawartą w takim wyroku, wynikającą z treści art. 170 i art. 171 P.p.s.a. (por. wyrok NSA z 18 grudnia 1992 r., sygn. akt I SAB 63/92, publ. cbosa). Tym samym nie jest dopuszczalne wszczynanie postępowań nadzwyczajnych co do tej decyzji, chyba że ujawniły się nowe okoliczności istniejące w chwili rozstrzygania sprawy, stanowiące podstawę wznowienia postepowania administracyjnego. Wyjaśnić należy, że żądanie wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji (postanowienia) w sytuacji, gdy organ jest związany oceną prawną danego rozstrzygnięcia dokonaną już uprzednio przez sąd administracyjny, mieści się w kategoriach przesłanki o charakterze przedmiotowym (por. wyrok WSA w Warszawie z 10 marca 2004 r., sygn. akt II SA 1628/03, publ. cbosa), tym samym żądanie takie spełnia przesłankę określoną w art. 61a k.p.a. Natomiast zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 grudnia 2009 r., sygn. akt I OPS 6/09, żądanie stwierdzenia nieważności decyzji, od której skargę oddalono prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego, powinno zostać załatwione przez wydanie decyzji o odmowie wszczęcia postępowania na podstawie art. 157 § 3 k.p.a. (obecnie - postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a k.p.a.) wówczas, gdy w rezultacie wstępnego badania zawartości żądania organ administracji publicznej ustali wystąpienie - z uwagi na wydany uprzednio wyrok sądu - przeszkody przedmiotowej czyniącej jego rozpoznanie niedopuszczalnym. Jak wyżej wskazano, decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] listopada 2010 r. utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z [...] września 2010 r. ustalającą środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie [...] o mocy około 1000 MW, była przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który prawomocnym wyrokiem z 26 września 2011 r. sygn. akt IV SA/Wa 130/11 oddalił skargi m. in. T. N.. Sąd zbadał więc w szerokim zakresie (łącznie z ewentualnymi przesłankami nieważnościowymi) kontrolowaną decyzję, skarżący nie może więc ponownie we wniosku o stwierdzenie nieważności kwestionować raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, poprzez nie przeprowadzenie wymaganej analizy wariantowej oraz podnosić, że lokalizacja przedsięwzięcia nie była zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obowiązującego w dniu wydania decyzji. Z kolei powołanie się na naruszenie art. 56 ust. 2 pkt 3 ustawy Prawo ochrony środowiska w zw. z tabelą 1 Działu III Załącznika Nr 3 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 20 grudnia 2005 r. w sprawie standardów emisyjnych z instalacji, poprzez ustalenie w decyzji wymogu uwzględnienia w projekcie budowlanym zaopatrzenia jednostki produkcyjnej w elektrofiltry zapewniające na wylocie poziom zapylenia < 50 mg/m3u, podczas gdy zgodnie z powołanym rozporządzeniem standard emisyjny pyłu ze spalania paliw stałych w instalacjach o nominalnej mocy cieplnej powyżej 100 MW, określony dla źródeł nowych, dla których wniosek o wydanie pozwolenia na budowę złożono po dniu 26 listopada 2002 r., wynosił 30 mg/m3u, to należy stwierdzić, że przedział określony w decyzji środowiskowej jako mniej niż 50 mg/m3u, mieści w sobie normę wynoszącą 30 mg/m3u. Zdaniem Sądu, skarżący we wniosku o stwierdzenie nieważności nie powołał okoliczności, które byłyby poza zakresem kontroli sądów i nie byłyby objęte powagą rzeczy osądzonej. Stwierdzić zatem należy, że po wydaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyroku oddalającego skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] listopada 2010 r. nr [...], niedopuszczalnym było prowadzenie przez organy administracji postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności tej decyzji i podważanie ustaleń dokonanych przez sąd. Tym samym należy zgodzić się ze stanowiskiem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], iż procedowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Kolegium z [...] listopada 2010 r. było niedopuszczalne. Sąd w składzie orzekającym w tej sprawie w pełni podziela argumentację Kolegium zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia i uznaje ją za własną. Mając na uwadze powołane okoliczności Sąd, działając na podstawie art. 151 oraz art. 119 pkt 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.