IV SA/Wa 2822/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Agnieszka Góra-Błaszczykowska po rozpoznaniu w dniu 24.01.2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. A. o wstrzymanie wykonania decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w sprawie ze skargi A. A. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie nadania statusu uchodźcy postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] marca 2012 r. nr [...]. A. A. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] umarzającą postępowanie w sprawie nadania skarżącemu statusu uchodźcy wobec stwierdzenia, że wniosek jest niedopuszczalny. Decyzja objęła również żonę skarżącego I. I. oraz ich małoletnie dzieci R. A. i A. A. W skardze A. A. zawarł wniosek o "wstrzymanie wykonania wydalenia" jego oraz jego rodziny z terytorium RP do czasu rozpatrzenia skargi. Wniosek ten należało zatem potraktować jako dotyczący decyzji orzekającej o wydaleniu skarżącego z terytorium RP, tj. decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] marca 2012 r. nr [...]. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że prawo do kontroli sądowej decyzji zagwarantowane przez art. 45 Konstytucji RP oraz prawo Unii Europejskiej, tj. dyrektywę Rady 2005/85/WE w sprawie ustanowienia minimalnych norm dotyczących procedur nadawania i cofania statusu uchodźcy w państwach członkowskich. Podniósł, że cudzoziemcowi powinno się zagwarantować prawo do pobytu na terytorium RP na czas trwania sądowej kontroli wydanych decyzji administracyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej p.p.s.a. - po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach w granicach tej samej sprawy. Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania rozstrzygnięcia w oparciu o cytowany przepis prawny jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przez co należy rozumieć sytuację, gdy szkoda (majątkowa, a także niemajątkowa) nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/2004). Instytucja wstrzymania wykonania decyzji ma na celu ochronę strony przed wystąpieniem nieodwracalnych skutków lub znacznej szkody przed zbadaniem prawidłowości aktu kontrolowanego przez sąd administracyjny. Rozpatrując wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji sąd rozważa, czy wykonanie jej przed zakończeniem postępowania sądowego może spowodować nieodwracalne pogorszenie sytuacji skarżącego. Rozpatrując wniosek złożony w niniejszej sprawie wskazać należy, że decyzją z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców odmówił skarżącemu nadania statusu uchodźcy oraz odmówił udzielenia ochrony uzupełniającej i orzekł o wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wobec braku przesłanek do udzielenia zgody na pobyt tolerowany. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez Radę do Spraw Uchodźców decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...]. W przedmiotowej sprawie zaskarżeniu podlega natomiast decyzja Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] o umorzeniu postępowania w sprawie nadania statusu uchodźcy wobec stwierdzenia, że wniosek jest niedopuszczalny. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdza, że decyzja objęta wnioskiem o wstrzymanie wykonania nie została wydana w granicach rozpatrywanej sprawy. Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało zainicjowane kolejnym wnioskiem skarżącego o nadanie statusu uchodźcy, datowanym na dzień 12 grudnia 2012 r. Podanie to wszczęło odrębne postępowanie i z tej przyczyny wniosek skarżącego o wstrzymania wykonania decyzji nie mógł zostać uwzględniony. Podkreślenia wymaga również, że w przypadku złożenia kolejnego wniosku o nadanie statusu uchodźcy nie jest przewidziana ochrona przed wydaleniem, tak jak w przypadku złożenia pierwszego wniosku o przyznanie statusu uchodźcy (art. 33 ust. 4 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzieleniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej – Dz. U. z 2013 r., poz. 680). Wniesienie kolejnego wniosku o nadanie statusu uchodźcy nie powoduje więc wstrzymania z mocy prawa wykonania decyzji o wydaleniu do dnia doręczenia wnioskodawcy decyzji ostatecznej w sprawie o nadanie statusu uchodźcy. Jednocześnie nadmienić należy, że ewentualne złożenie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji również nie mogłoby odnieść zamierzonego skutku. Decyzja w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie nadania statusu uchodźcy wobec stwierdzenia, że wniosek jest niedopuszczalny, nie zawiera bowiem rozstrzygnięcia w postaci orzeczenia o wydaleniu cudzoziemca z terytorium RP, a zatem jej bezpośrednim skutkiem nie jest wydalenie strony do kraju pochodzenia. Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.