IV SA/Wa 2825/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Sękowska Sędziowie: Sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska Asesor WSA Agnieszka Wąsikowska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 4 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi E. D. i B. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] lipca 2018 r. nr. [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji ostatecznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] solidarnie na rzecz skarżących E. D. i B. D. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z [...] lipca 2018 r., [...] na podstawie art. 127 § 2 w związku z 17 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257) oraz art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2018 r. poz. 570), po rozpatrzeniu odwołania E. D. i B. D. od decyzji Burmistrza [...] z dnia [...] marca 2018r., [...]. - uchyliło zaskarżoną decyzję, w części orzekającej o zmianie ostatecznej decyzji Burmistrza [...] nr [...] z dnia [...] września 2016r., zmienionej decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2017r., w zakresie zmiany szerokości elewacji frontowej budynku na maksymalnie 17,0 m. i w tym zakresie odmówiło zmiany ostatecznej decyzji Burmistrza [...] nr [...] z dnia [...] września 2016r., - w pozostałej zaś części utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym. Decyzją z [...] września 2016 r. nr [...] Burmistrz [...] ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z niezbędną Infrastrukturą techniczną i obsługą komunikacyjną na terenie dz. ew. nr [...] obr. [...] [...], przy ul. [...]. Następnie decyzją z [...] marca 2017r. nr [...] Burmistrz [...] zmienił warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji w zakresie wysokości elewacji frontowej, geometrii dachu oraz wysokości budynku. W dniu 4 stycznia 2018 r. E. i B. D. wystąpili z wnioskiem o zmianę decyzji z [...] września 2016 r. nr [...] oraz z [...] marca 2017r. nr [...] w zakresie szerokości elewacji frontowej, geometrii dachu oraz wysokości do głównej kalenicy planowanego budynku. Z uwagi na to, że zgodnie z treścią wniosku, zmiany dotyczyły parametrów, cech i wskaźników projektowanej zabudowy, zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1073 ze zm.) oraz na podstawie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003r. nr 164, poz. 1588 dalej rozporządzenia Ministra Infrastruktury), organ ponownie odczytał analizę warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 - 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (będącą integralnym załącznikiem do decyzji nr [...]) i przeprowadził interpretację rozszerzającą w/w analizy. Analizę wykonał mgr inź. arch. T. G., członek [...] Okręgowej Izby Architektów nr [...]. Ze względu na charakter wniosku (decyzja zmieniająca prawomocną decyzję o warunkach zabudowy) skoncentrowano się w sposób szczegółowy na zakresie objętym wnioskiem o zmiany. Decyzją z [...] marca 2018 r. Burmistrz [...] przychylił się do prośby Wnioskodawców w zakresie szerokości elewacji frontowej, gdyż z przeprowadzonej analizy urbanistycznej wynikało, że w bezpośrednim pobliżu obszaru analizowanego występują budynki o podobnych parametrach do wnioskowanych - min. na dz. ew. nr [...] znajduje się budynek o szerokości elewacji frontowej powyżej 17,0m (ok. 19,5m). Organ uznał, iż postulowana przez Wnioskodawców zmiana w zakresie szerokości elewacji frontowej, znajduje uzasadnienie w przeprowadzonej analizie i nie zaburzy ładu przestrzennego w obszarze. Natomiast w zakresie geometrii dachu oraz wysokości budynku odmówiono zmiany decyzji. W obszarze analizowanym, ani w jego pobliżu nie znajdują się budynki mieszkalne jednorodzinne o dachach płaskich. W związku z powyższym organ uznał, iż wnioskowana zmiana byłaby sprzeczna z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym rozpatrywanym w zw. z § 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Z uwagi na niezgodność proponowanych ustaleń z przepisami odrębnymi niemożliwa była zmiana decyzji w trybie art. 155 Kpa. Odwołanie od powyższej decyzji złożyli Wnioskodawcy. Organ II instancji po rozpatrzeniu odwołania - na zasadzie art. 138 § 1 pkt 2 Kpa uchylił zaskarżoną decyzję, w części orzekającej o zmianie ostatecznej decyzji Burmistrza [...] nr [...] z [...] września 2016 r., zmienionej decyzją nr [...] z [...] marca 2017r., w zakresie zmiany szerokości elewacji frontowej budynku na maksymalnie 17,0 m. i w tym zakresie odmówił zmiany ostatecznej decyzji Burmistrza [...] nr [...] z [...] września 2016r., w pozostałej zaś części utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ II instancji stwierdził, iż uchylenie lub zmiana ostatecznej decyzji, na podstawie art. 155 Kpa może nastąpić jedynie wówczas, gdy brak jest podstaw prawnych do jej wzruszenia w innym trybie nadzwyczajnym. Z konstrukcji art. 155 Kpa wynika, że wzruszenie ostatecznej decyzji w tym trybie dotyczy wyłącznie takich decyzji, które nie są dotknięte kwalifikowanymi wadami, a zatem decyzji prawidłowych lub decyzji dotkniętych wadami lżejszymi (niekwalifikowanymi). Zasadniczym kryterium podjęcia decyzji o uchyleniu lub zmianie decyzji ostatecznej, na mocy której strona nabyła prawa w trybie art. 155 Kpa, jest interes społeczny lub słuszny interes strony. Wyznacza ono zakres postępowania wyjaśniającego, ograniczając je do badania zaistnienia wymienionych przesłanek. Ponadto organ podkreślił, iż decyzje podejmowane w trybie art. 155 Kpa mają charakter uznaniowy. Kolegium wskazało, że z akt sprawy wynika, że wnioskodawcy nie odwołali się w trybie zwykłym od decyzji Burmistrza [...] nr [...] z [...] marca 2017r. i w dniu [...] kwietnia 2017r. decyzja ta stała się ostateczna. W ocenie organu odwoławczego decyzja ta jest dotknięta wadą prawną w części dotyczącej geometrii dachu, wysokości budynku w głównej kaletnicy oraz wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej i z tego względu nie może być rozpoznana w trybie art. 155 kpa. Z analizy urbanistycznej stanowiącej integralną część decyzji nr [...] o warunkach zabudowy z [...] września 2016r. wynika, że geometria dachów budynków mieszkalnych znajdujących się w obszarze analizowanym ukształtowana jest w postaci dachów dwu- lub wielospadowych o kącie nachylenia połaci od 30° do 45°, wysokości budynków w kalenicy głównej wynoszą ok. 8,5m. oraz budynki mieszkalne posiadają wysokość od 3,0m. do 6,0m. do okapu lub gzymsu. Decyzją z [...] marca 2017r. Burmistrz [...] zmienił ostateczną decyzje Burmistrza [...] [...] września 2016r. w taki sposób, że: 1. geometrię dachu ustalił na dach dwu-lub wielospadowy o kącie nachylenia głównych połaci od 10o do 45°, a wysokość budynku, organ ustalił maksymalnie dwie kondygnacje nadziemne (w tym ew. poddasze użytkowe), maksymalnie 10,0 m. do głównej kalenicy, co jest niezgodne z § 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury, bowiem w obszarze analizowanym występują budynki mieszkalne o kącie nachylenia połaci od 30° do 45° oraz wysokości budynków w kalenicy głównej ok. 8,5m i nie występują budynki mieszkalne o kącie nachylenia połaci od 10° do 29° i wysokości w kalenicy głównej ok. 10,0 m, 2. wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, okapu lub gzymsu, ustalił na maksymalnie 8,5m, co jest niezgodne z § 7 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury, gdyż w obszarze analizowanym występują budynki mieszkalne o wysokości od 3,0m do 6,0m. do okapu lub gzymsu i brak jest budynków o wysokości 8,5m. do okapu lub gzymsu. Zatem zdaniem Kolegium decyzja nr [...]. zmieniona decyzją nr [...] jest wadliwa i z tego względu organ winien odmówić rozpoznania wniosku skarżących z dnia 4 stycznia 2016 r. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli E. D. i B. D.. Zaskarżonej decyzji zarzucili: 1. rażące w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. naruszenie art. 138 § 1 w związku z art. 128 oraz art. 16 § 1, 6 oraz art. 10 § 1 k.p.a., a także art. 62 § 1 k.p.a. w związku z art. 144 k.p.a. poprzez objęcie zaskarżonej decyzji postępowaniem odwoławczym w części, która nie została zaskarżona odwołaniem przez Skarżących oraz wydanie decyzji odwoławczej zmieniającej decyzję organu I instancji w części, która nie została zaskarżona odwołaniem; 2. rażące w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. naruszenie art. 139 k.p.a. w związku z art. 10 § 1, 7, 77 § 1, 107 § 3 k.p.a. poprzez naruszenie zakazu reformationis in peius i wydanie decyzji na niekorzyść Skarżących pomimo nieistnienia podstaw faktycznych i prawnych oraz zaniechanie wyjaśnienia w uzasadnieniu Zaskarżonej Decyzji przyczyn wydania takiego rozstrzygnięcia; 3.rażące w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. naruszenie art. 16 § 1 k.p.a. oraz art 6, 8, 10, a także 7, 77 § 1 oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez oparcie całości rozstrzygnięcia zawartego w tej decyzji na twierdzeniu, że "decyzja [Burmistrza [...]] nr [...]. zmieniona decyzją nr [...] jest wadliwa i z tego względu organ winien odmówić rozpoznania wniosku skarżących z 4 stycznia 2018 r", a tym samym na arbitralnym i pozbawionym formalnych i materialnych podstaw uznaniu prawomocnej i ostatecznej decyzji administracyjnej za "wadliwą" w bliżej nieokreślony sposób; 4. rażące w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a naruszenie art. 138 § 1 w związku z art. 128 i art. 155 k.p.a. oraz art. 16 § 1, 6, 7, 8, 77 § 1 oraz art 107 § 1 i 3 k.p.a., a także art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z § 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury poprzez zaniechanie rozpoznania odwołania Skarżących oraz wydanie rozstrzygnięcia bez przeprowadzenia analizy stanu faktycznego sprawy w świetle całości materiału dowodowego oraz bez odniesienia się do zarzutów i argumentów zawartych w odwołaniu Skarżących. W związku z powyższym wnieśli o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości, rozpoznanie sprawy w postępowaniu uproszczonym, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i uchylenie decyzji Burmistrza [...] [...] marca 2018r. w części odmawiającej zmiany ostatecznej decyzji Burmistrza [...] [...] września 2016r. Poza tym wnieśli o wydanie postanowienia nakazującego organowi administracji załatwienia sprawy i wydania rozstrzygnięcia uwzględniającego w całości żądanie Skarżących zawarte w ich piśmie z dnia 4 stycznia 2018 r oraz zasądzenie od SKO w [...] na rzecz Skarżących kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumenty podniesione w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Kontrola sądowa oparta jest o kryterium legalności, a to z mocy art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107). Sąd bada zatem, czy wydając określone rozstrzygnięcie organy procedowały zgodnie z obowiązującymi je regułami, a także, czy rozstrzygnięcie to stanowi efekt prawidłowej wykładni mających w danym wypadku zastosowanie przepisów prawa materialnego. Zauważenie określonych naruszeń w tym przedmiocie skutkuje koniecznością eliminacji zaskarżonego aktu z obrotu prawnego. I tak, stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji następuje w razie zaistnienia przyczyn określonych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a.), natomiast jej uchylenie, gdy stwierdzone zostanie: naruszenie prawa materialnego o wpływie na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1032 ze zm., dalej p.p.s.a.). Korzystając z uprawnienia przewidzianego w art. 119 pkt 2 p.p.s.a., Sąd rozpoznał niniejszą sprawę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] lipca 2018 r. wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., zgodnie z którą organ odwoławczy uchylił zaskarżoną decyzje Burmistrza [...] z [...] września 2016 r. zmienioną decyzją z [...] marca 2017 r. w zakresie zmiany szerokości elewacji frontowej budynku na maksymalnie 17,0 m i w tym zakresie odmówił zmiany ostatecznej decyzji Burmistrza [...] z [...] września 2016 r. i w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Jak wynika z akt sprawy postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją wszczęte zostało z wniosku skarżących i prowadzone było w trybie uregulowanym w art. 155 k.p.a. Celem postępowania prowadzonego w trybie art. 155 k.p.a. nie jest ponowne merytoryczne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją ostateczną, lecz ustalenie, czy za zmianą (uchyleniem) decyzji ostatecznej przemawiają wymienione w tym przepisie przesłanki, tj. interes społeczny lub słuszny interes strony oraz czy nie sprzeciwia się temu przepis szczególny. Decyzja o warunkach zabudowy może podlegać zmianie w trybie art. 155 k.p.a., o ile zostaną spełnione warunki przewidziane w tym przepisie. Decyzja o warunkach zabudowy nie jest bowiem ściśle i bezwzględnie decyzją związaną, bowiem przepisy o jej wydawaniu przewidują dla organu pewne możliwości decyzyjne, zaś przepisami szczególnymi, o jakich mowa w art. 155 k.p.a., są regulacje zawarte w u.p.z.p., w szczególności w art. 61 u.p.z.p. Decyzja wydana w trybie art. 155 jest decyzją uznaniową, co oznacza, że do organu rozstrzygającego należy ocena w konkretnej sprawie, czy istnieją podstawy do uchylenia lub zmiany decyzji, jak też wybór jednego z możliwych rozwiązań. Przy czym należy pamiętać, że decyzje uznaniowe wymagają uzasadnienia odpowiadającego wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. Organ administracji publicznej jest obowiązany podać pełne uzasadnienie prawne, w szczególności wyjaśnić motywy skorzystania ze swych uprawnień. Organ administracji publicznej w każdym wypadku musi przedstawić przesłanki, jakimi kierował się działając w granicach uznania administracyjnego. Załatwienie sprawy przez wydanie decyzji uznaniowej nie upoważnia organu do podejmowania rozstrzygnięć mających cechy dowolności. Decyzje podejmowane w ramach uznania administracyjnego pozostają pod kontrolą sądu administracyjnego jak każde inne, ale zakres ich kontroli jest inaczej ukształtowany - Sąd bada bowiem zgodność z prawem, a nie wnika w celowość wydania decyzji i rozstrzygnięcia sprawy w niej zawartego. Z tego względu kontrola sądowa takich decyzji zmierza do ustalenia, czy na podstawie przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania i czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami (por. np.: J. Borkowski (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, C.H. Beck, Warszawa 2004, s. 494-495, wraz z powoływanym tam orzecznictwem NSA). W ocenie Sądu organ odwoławczy uchybił powyższemu obowiązkowi, bowiem uznaniowe stanowisko organu zostało przestawione w sposób niedostatecznie przekonywujący. Poza tym nie jest dopuszczalne zaakceptowanie "wyjścia" przez organ odwoławczy poza zakres zaskarżenia wskazany w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Uruchomienie postępowania odwoławczego, stosownie do treści art. 127 § 1 k.p.a. następuje na skutek wniesienia przez stronę odwołania od decyzji wydanej w pierwszej instancji. Z istoty postępowania odwoławczego wynika więc, że jest ono oparte na zasadzie skargowości, a tym samym organ odwoławczy nie może działać z urzędu. To strona, wnosząc odwołanie, określa zakres rozpoznawania sprawy przez organ II instancji i tym samym decyduje, czy odwołanie będzie rozpoznawane od całości, czy od części decyzji pierwszoinstancyjnej. Powyższe jest możliwe wtedy, gdy decyzja pierwszoinstancyjna zawiera wyodrębnione, samodzielne rozstrzygnięcia, mogące samodzielnie funkcjonować w obrocie prawnym, ale jeśli taka sytuacja zachodzi, rozstrzygnięcie zawarte w decyzji organu I instancji, od którego strona nie wniosła odwołania, staje się ostateczne (art. 16 § 1 K.p.a.). Z akt sprawy wynika, że skarżący wnieśli odwołanie od decyzji Burmistrza [...] z dnia [...] marca 2018 r. części w jakiej organ odmówił zmiany ostatecznej decyzji Burmistrza [...] nr [...] z dnia [...] września 2016 r. dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną i obsługą komunikacyjną w zakresie zamiany geometrii dachu na dach płaski oraz wysokości budynku na 8,0 m do attyki dachu płaskiego. Nie kwestionowali natomiast zmiany powyższej decyzji w zakresie zmiany szerokości elewacji fontowej budynku na maksymalnie 17,0 m. Jeśli zatem odwołujący się jednoznacznie wskazują, że zaskarżą decyzję pierwszoinstancyjną w określonej, wyodrębnionej części, to jednocześnie zakreślają granice kompetencji organu odwoławczego. Organ odwoławczy, nie może w takiej sytuacji (z wyjątkiem sytuacji określonej w art. 139 k.p.a.) dokonać kontroli niezaskarżonej części decyzji, bowiem oznaczałoby to poddanie weryfikacji tej części rozstrzygnięcia, która uzyskała walor ostateczności, jak też działanie organu z urzędu. W okolicznościach niniejszej sprawy, trafnie skarżący podnieśli w skardze, że nie sposób zweryfikować stanowiska organu odwoławczego w zakresie w jakim organ uznał, że decyzja, zmiany której domaga się Strona, narusza prawo. Poza tym nie wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, że decyzja ostateczna poddana analizie w trybie art. 155 k.p.a, narusza prawo w zakresie w jakim dotyczy parametru - szerokości elewacji frontowej. Należy przy tym wskazać, że w niniejszym postępowaniu organ nie dokonuje zgodności z prawem decyzji głównej o warunkach zabudowy, a tylko bada, czy zachodzą przesłanki umożliwiające zmianę ostatecznej decyzji w trybie art. 155 k.p.a. Jak wynika z akt sprawy, organ odwoławczy uchylając w całości decyzję organu I instancji, "wyszedł" poza granice zaskarżenia zawarte w odwołaniu i swojego stanowiska w tym zakresie przekonywująco nie wyjaśnić. Nie można bowiem uznać, że z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że decyzja Burmistrza z [...] września 2016 r. zmieniona decyzją z [...] marca 2017 r. narusza prawo albo, że zachodzą przesłanki do odmowy zmiany decyzji ostatecznej w zakresie w jakim dotyczy ona warunku określenia szerokości elewacji frontowej. Kolegium w uzasadnieniu skupia się na innych parametrach inwestycji, tj. na geometrii dachu i wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, okapu lub gzymsu, wskazując, że zostały one określono wadliwie. Przyjęcie określonego stanowiska w zakresie odmowy zmiany ostatecznej decyzji powinno być poprzedzone wywodem myślowym, który ją uzasadnia. Organ powinien więc podać określoną argumentację przemawiającą za zajętym przez niego stanowiskiem. Powyższemu obowiązkowi organ odwoławczy jednak w niniejszej sprawie uchybił. Należy bowiem wskazać, że uznaniowe stanowisko organu odwoławczego powinno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji według art. 107 § 1 pkt 3 k.p.a., który stanowi jej niezbędny element. Jego zawartość określa z kolei art. 107 § 3 k.p.a., wedle którego uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Konieczność sporządzania poprawnego uzasadnienia decyzji związana jest z zasadą przekonywania wyrażoną w art. 11 k.p.a. Zobowiązuje ona organ do wyjaśniania stronom zasadności przesłanek, którymi kieruje się przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu. Z pewnością zasady tej organ nie zrealizuje, wówczas gdy nie wyjaśni dostatecznie podstawowej dla rozstrzygnięcia sprawy kwestii. Taka zaś sytuacja zaistniała na gruncie rozpoznawanej sprawy, gdzie Kolegium rozpoznając odwołanie od decyzji organu I instancji zmieniło zaskarżoną decyzję poprzez orzeczenie o odmowie zmiany ostatecznej decyzji ustalającej warunki zabudowy w zakresie szerokości elewacji frontowej. Stanowiska tego jednak w żaden sposób nie uzasadniło. Podobnie nie wyjaśniło w sposób przekonywujący – biorąc pod uwagę art. 15 w zw. z art. 155 k.p.a. – także stanowiska w zakresie w jakim uznało, że zmiana ostatecznej decyzji jest w niniejszej sprawie niedopuszczalna, utrzymując w mocy w pozostałym zakresie zaskarżoną decyzję organu I instancji. Motywacja organu nie powinna stanowić przedmiotu domysłu Sądu. Rolą Sądu nie jest bowiem samodzielne poszukiwanie argumentów przemawiających za danym rozstrzygnięciem, a ocena tych, które zostały zaprezentowane przez organ. Brak przedstawienia powyższych świadczy o naruszeniu przez organ przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy. W ponownym postępowaniu rzeczą organu będzie przede wszystkim przedstawienie motywów przemawiających za przyjęciem stanowiska w zakresie odmowy zmiany decyzji o warunkach zabudowy w zakresie szerokości elewacji frontowej, tak by możliwa była w przyszłości ewentualna kontrola nowego rozstrzygnięcia w tym przedmiocie. Poza tym organ działając na podstawie art. 15 i 155 k.p.a. odniesie się w także w wyczerpującym uzasadnieniu do możliwości zmiany ostatecznej decyzji także co do pozostałych - kwestionowanych przez stronę w odwołaniu - parametrów inwestycji. Z tych względów Sąd uchylił zaskarżoną decyzję Kolegium z dnia [...] lipca 2018 r. na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., stwierdzając naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy. Na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. zasądzono od organu na rzecz strony skarżącej koszty postępowania obejmujące wpis od skargi w wysokości 200 zł.