IV SA/Wa 2826/18

Dnia 26 marca 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anita Wielopolska Sędziowie Sędzia WSA Kaja Angerman Sędzia SO del. Aleksandra Westra (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 marca 2019 roku w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Prezydenta Miasta [...] na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] sierpnia 2018 roku, nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu uchwały w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z [...] sierpnia 2018 r. znak [...] Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, na podstawie art. 17 pkt. 6 b tiret trzeci w związku z art. 24 ust 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym /tekst jednolity Dz. U. z 2017 r. poz. 1073 ze zm./, art. 35 ust 1 i 2 oraz art. 43 ust 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych /tekst jednolity Dz. U. z 2017 r. poz. 2222 ze zm./ oraz art. 106 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego /tekst jednolity Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm./ po rozpatrzeniu wniosku Prezydenta Miasta [...], znak: [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r. w sprawie o ponowne uzgodnienie projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...], [...]" (data wpływu do organu [...].08.2018 r.), postanowił nie uzgodnić przedłożonego projektu planu. Stan sprawy był następujący: Wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2016 r. Prezydent Miasta [...] zawiadomił o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zwanego "[...], [...]". W odpowiedzi na ww. zawiadomienie Oddział w [...]pismem z dnia [...] kwietnia 2016 r. zgłosił uwagi do sporządzanego planu. Następnie wnioskiem z dnia [...].10.2016 r. Prezydent Miasta [...] przedłożył Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i Autostrad, jako zarządcy dróg krajowych, do uzgodnienia projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...], [...]". Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad postanowieniem znak: [...]. z dnia [...].10.2016 r. określił warunki, po spełnieniu których powyższy plan zostanie uzgodniony. W dniu [...] lutego 2017 r. Prezydent Miasta [...]przedłożył Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i Autostrad, do ponownego uzgodnienia projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zwanego "[...], [...]". Postanowieniem z dnia [...].03.2017 r. znak: [...]. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad odmówił uzgodnienia ww. projektu planu. Ponownie rozpoznając wniosek Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad utrzymał w mocy postanowienie z dnia [...].03.2017 r. Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł Prezydent Miasta [...]. Wyrokiem z dnia 4 grudnia 2017 r. sygn. akt IV SA/Wa 1495/17 WSA w Warszawie uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] marca 2017 r. W uzasadnieniu wskazano, że zakres uzgodnienia projektu planu, wynikający z art. 17 pkt 6 lit. b tiret trzecie w związku z art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2016 r., poz. 1440 ze zm., dalej "u.p.z.p.") dotyczy występowania (bądź nie) wpływu zagospodarowania terenów przyległych do pasa drogowego na ruch drogowy lub samą drogę. Oznacza to, że organ uzgadniający ocenia czy proponowany w projekcie planu sposób zagospodarowania gruntów przyległych do pasa drogowego będzie oddziaływał na ruch drogowy lub drogę. Natomiast Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad nie dokonał takiej oceny, ale – jak wynika z treści uzasadnienia wydanych w sprawie postanowień – dokonał oceny wpływu istniejącej drogi na planowany sposób zagospodarowania gruntów oznaczonych w planie symbolem 3MWU. Zdaniem Sądu organ uzgadniający przekroczył w ten sposób upoważnienie ustawowe do dokonywania uzgodnienia projektu planu, czym naruszył treść art. 17 pkt 6 lit b tiret 3 u.p.z.p, a naruszenie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd wskazał również, że na ostatniej stronie uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, organ zawarł akapit dotyczący minimalnych odległości w jakich ustawa o drogach publicznych dopuszcza lokalizowanie zabudowy mieszkaniowej. Powyższe może sugerować, że intencją organu uzgadniającego była odmowa uzgodnienia projektu planu w związku ze zbyt bliskim usytuowaniem zabudowy mieszkaniowej w stosunku do istniejącej drogi publicznej. W ocenie Sądu oparcie rozstrzygnięcia uzgodnieniowego o tak wyrażony warunek byłoby uprawnione. Powołano, że w orzecznictwie wskazuje się, celem art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych jest oddalenie zabudowy od drogi publicznej dla zapewnienia ochrony przyszłym mieszkańcom terenów przylegających do drogi przed jej negatywnym oddziaływaniem. W toku ponownego rozpoznania sprawy postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2018 r. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad odmówił uzgodnienia przedłożonego projektu planu, ze względu na zbyt bliską lokalizację budynku mieszkalnego wielorodzinnego od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi krajowej nr [...]. Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł Prezydent Miasta [...]. Postanowieniem z dnia 18 lipca 2018 r. sygn. akt IV SA/Wa 1666/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę Prezydenta Miasta [...], w związku z nie usunięciem braków formalnych skargi. W dniu [...] sierpnia 2018 r., pismem znak: [...] (data wpływu do organu [...].08.2018 r.) Prezydent Miasta [...]przedłożył Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i Autostrad, do ponownego uzgodnienia projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zwanego "[...], [...]". Po rozpoznaniu sprawy organ wydał powołane na wstępie zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu wskazano, że przedłożony do uzgodnienia projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zwany "[...], [...]" położony jest na obszarze objętym obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zwanym "[...]" z 2012 roku. MPZP z roku 2012 został uzgodniony przez zarządcę drogi krajowej, gdzie od strony drogi krajowej ustalony został teren zabudowy usługowej (05 U,KS), dopiero za nim teren zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej (03 MW,U). Natomiast organ wskazał, że w przedłożonym do uzgodnienia projekcie planu, w stosunku do obowiązującego miejscowego planu z roku 2012 r., na rysunku usunięto teren zabudowy usługowej od strony drogi krajowej nr [...]. Taka zmiana spowodowała, że nieprzekraczalna linia zabudowy ustalona obecnie dla terenu zabudowy wielorodzinnej z dopuszczeniem usług nieuciążliwych (3 MWU), stała się tożsama z linią zabudowy jak dla terenu usługowego (05U,KS) w miejscowym planie z roku 2012. W związku z tym, nieprzekraczalna linia zabudowy dla zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej znajdować się będzie bliżej drogi krajowej nr [...] nie spełni warunku określonego w pkt. 1 postanowienia z dnia [...].10.2016 r. znak [...] Powołano, że warunek określony w pkt. 1 tego postanowienia, dotyczył pozostawienia w całości terenu funkcji usług (05U,KS) od strony drogi krajowej nr [...] i możliwości lokalizacji nowej zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej z dopuszczeniem usług nieuciążliwych w granicach terenu oznaczonego symbolem 03MW,U w planie miejscowym z roku 2012. Organ wskazał, że zarządca drogi krajowej kierując się zasadą przezorności (Art. 6. ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska Dz. U. z 2016 r., poz. 672 ze zm.), w swojej korespondencji informował organ, że lokalizacja nowej zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej w przedłożonym projekcie planu, znajdować się będzie w strefie przekroczenia dopuszczalnych norm hałasu i wibracji spowodowanych wysokim natężeniem ruchu na drodze krajowej, które wynosi 23 397 poj./dobę (dane z Generalnego Pomiaru Ruchu w 2015 roku). Postulowany przez zarządcę drogi w postanowieniu znak: [...] z dnia [...].10.2016 r. zapis, cyt. "[...]." jednoznacznie wskazywał, aby przed zabudową mieszkaniową przy [...] nr [...] projektować samodzielną zabudowę usługową, tak by stanowiła dodatkowo element ekranujący hałas od drogi krajowej. Organ uznał więc, że planowane na terenie 3 MWU usytuowanie usług w kondygnacjach podziemnych i parterze budynku (zapisy planu § 17), w żaden sposób nie wpłynie na zmniejszenie oddziaływania hałasu na ludzi przebywających w tym samym budynku na poziomie poszczególnych pięter. Wskazano, że odległości wynikające z treści art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych są odległościami minimalnymi, jakie powinny być zachowane dla usytuowania obiektów budowlanych przy drogach, na co wskazuje użyte sformułowanie "co najmniej", któremu należy przypisać konkretne znaczenie normatywne. Wobec powyższego, zarządca drogi jest uprawniony w konkretnych okolicznościach faktycznych żądać usytuowania obiektu w odległości większej, niż określona w ustawie. Organ uznał, że tak sytuacja zachodzi w przedmiotowej sprawie. Powołano, że zgodnie z art. 19 ust. 1 u.d.p. do zarządcy drogi należą sprawy z zakresu planowania, budowy, przebudowy, remontu, utrzymania i ochrony dróg. W ocenie organu odległość zabudowy mieszkaniowej powinna wynosić ponad 100 m, licząc od osi drogi krajowej nr [...], co wynika z konieczności prewencyjnego działania zarządcy drogi. Stosowane ograniczenia mają zatem na celu zapobiegać, przeciwdziałać i chronić drogę. Uznano, iż odległość planowanej zabudowy mieszkaniowej powinna być większa niż 100 m, licząc od osi drogi krajowej nr [...]. Powołano również, że zgodnie z § 11 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jednolity: Dz. U. z 2015 r. poz. 1422 ze zm.), budynek z pomieszczeniami na pobyt ludzi powinien być wznoszony poza zasięgiem zagrożeń i uciążliwości, do których w szczególności zalicza się hałas i drgania (wibracje). Ponadto, zgodnie z § 323 ust. 1 i ust. 2 tego rozporządzenia budynek i urządzenia z nim związane powinny być zaprojektowane i wykonane w taki sposób, aby poziom hałasu, na który będą narażeni użytkownicy lub ludzie znajdujący się w ich sąsiedztwie nie stanowił zagrożenia dla ich zdrowia, a także umożliwiał im pracę, odpoczynek i sen w zadowalających warunkach. Organ zauważył, że w przypadku lokalizacji nowej zabudowy mieszkaniowej należy uwzględnić oddziaływanie hałasu wynikające z ruchu drogowego na drodze krajowej nr [...]. Powołano, że z Generalnego Pomiaru Ruchu Drogowego z 2015 roku wynika, iż na drodze tej natężenie ruchu drogowego wynosi 23 397 poj./dobę. Analizie poddano również prognozowane natężenie ruchu na drodze krajowej nr [...], po oddaniu do użytkowania drogi ekspresowej [...] o przebiegu [...] ([...]) - [...]- [...]-[...]- [...]- [...]- [...]- [...]- granica państwa ([...]) - planowanej na rok 2021, które będzie wynosić około 10 300 poj./dobę. Obecne i prognozowane natężenie ruchu drogowego na [...] nr [...]zarządca drogi porównał w stosunku do analizy hałasu sporządzonej dla drogi krajowej nr [...] o zbliżonym natężeniu ruchu. Powołano, że z analizy porealizacyjnej oddziaływania na środowisko wykonanego przedsięwzięcia pn.: "[...]" wynika, iż dla odcinka w. [...]- w. [...] ([...]) natężenie ruchu wynosi 10 800 poj./dobę i dla takiego natężenia ruchu drogowego izolinia 56dB dla pory nocnej wynosi 100 m. Organ powołał, że z przedstawionych analiz wynika, że natężenie ruchu na drodze krajowej [...] jest obecnie ponad 100% większe niż na drodze krajowej nr [...], a po oddaniu do użytkowania drogi krajowej nr [...]będzie porównywalne do natężenia ruchu drogowego na drodze krajowej nr [...]. W związku z powyższym organ stwierdził, że dla lokalizacji budynku mieszkalnego wielorodzinnego w odległości około 55m (wskazana na rysunku nieprzekraczalna linia zabudowy), licząc od krawędzi jezdni krajowej nr [...], wystąpią przekroczenia dopuszczalnych norm hałasu. Dopiero w odległości powyżej 100m, licząc od osi drogi krajowej nr [...] (po wybudowaniu drogi ekspresowej [...]) nie powinny wystąpić przekroczenia dopuszczalnych norm hałasu określone w Rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 1 października 2012 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014 r., poz. 112). Zabudowa mieszkaniowa powinna być więc lokalizowana w odległości co najmniej 100 m, licząc od osi drogi krajowej nr [...]. Powołano również, że uchwalenie planu w kształcie proponowanym przez Urząd Miasta [...] narazi Skarb Państwa (zarządcę drogi) na nieuzasadnione koszty związane z wykonaniem bardzo drogich zabezpieczeń akustycznych i/lub wykupem nieruchomości, dla których zabezpieczenia akustycznej są nieskuteczne. Inwestor terenu nie będzie w stanie zabezpieczyć w sposób właściwy, planowanej funkcji zabudowy mieszkaniowej przed ponadnormatywnym oddziaływaniem hałasu, ponieważ ekrany akustyczne buduje się jak najbliżej źródła hałasu (w przypadku dróg w pasie drogowym), a nie przy obiekcie chronionym akustycznie. Ponadto organ powołał, że ustalona w analizowanym projekcie planu nieprzekraczalna linia zabudowy dla terenu oznaczonego symbolem 3 MWU w odległości 55m, licząc od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi krajowej nr [...] ogólna informacja o zapewnieniu w projekcie budowlanym rozwiązań technicznych zapewniających ochronę akustyczną, bez wskazania tych rozwiązań i ich analiz, jest w ocenie zarządcy drogi krajowej nr [...] nie wyczerpująca w świetle powołanych przepisów. Z takim stanowiskiem nie zgodził się Prezydent Miasta [...]zaskarżając w całości postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad w [...]z dnia [...] sierpnia 2018 r. skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie rozstrzygnięcia. W skardze powołał, że organ ponownie odmówił uzgodnienia przedłożonego projektu miejscowego planu w związku ze zbyt bliskim usytuowaniem zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej w stosunku do istniejącej drogi krajowej. Wskazano, że w trakcie sporządzania projektu miejscowego planu wzięto pod uwagę również zapisy art. 43 ustawy o drogach publicznych, w zakresie minimalnych odległości lokalizowania obiektów budowlanych od drogi krajowej (ul. [...]). W przypadku planowanej zabudowy zapisy ustawy wskazują minimalną odległości obiektów budowlanych od dróg publicznych co najmniej 10 m od zewnętrznej krawędzi jezdni. Natomiast projekt planu, dla zapewnienia ochrony przyszłym mieszkańcom terenów przyległych do drogi przed jej potencjalnym negatywnym oddziaływaniem, przewiduje nową zabudowę w odległości ok. 55 m od krawędzi jezdni, a więc z dużym naddatkiem. Ponadto w projekcie planu wrysowano nieprzekraczalną linię zabudowy, która nie jest linią obowiązującą dla nowej zabudowy, lecz z uwzględnieniem przepisów techniczno - budowlanych pozwala na odsunięcie się z budynkami w głąb działki. Również nie doszło do naruszenia przepisów z zakresu planowania, budowy, przebudowy, remontu, utrzymania i ochrony dróg, o których mowa art. 19 ust. 1 u.d.p., albowiem przedmiotowy projekt mpzp nie przewiduje na terenie przyległym do pasa drogowego drogi krajowej nr [...] lokalizacji obiektów budowlanych jak np. maszty, czy wieże, które mogłyby stanowić potencjalne zagrożenie dla uczestników ruchu drogowego, czy samej drogi. Przedłożony do uzgodnienia projekt planu również nie zakłada lokalizacji nowych zjazdów z drogi krajowej nr [...]. Obsługa komunikacyjna będzie się odbywała istniejącym układem drogowym z dróg publicznych lokalnych. Powołano, że żaden przepis nie nakazuje organowi samorządowemu, określającemu zasady zagospodarowania terenu, odwoływania się do przepisów techniczno - budowlanych. Przepisy techniczno - budowlane muszą być przestrzegane w procesie inwestycyjnym, a w szczególności przy wydawaniu pozwoleń na budowę, gdzie badana jest zgodność inwestycji z wszystkimi przepisami istotnymi dla jej realizacji i późniejszego funkcjonowania. Powołano, że ustalenia projektu miejscowego planu nie naruszają zapisu § 11 ust. 1 i ust. 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, albowiem w § 5 ust. 3 projektu planu nakazano zastosowanie odpowiednich środków techniczno-przestrzennych chroniących przed ponadnormatywnym hałasem drogowym, a funkcje usług należy projektować od strony drogi krajowej nr [...], aby zminimalizować oddziaływanie hałasu na ludzi. Skarżący wskazał również, że projekt miejscowego planu, w ramach strategicznych ocen oddziaływania na środowisko, posiada już wymagane uzgodnienia i opinie z właściwymi organami tj. [...] Państwowym Wojewódzkim Inspektorem Sanitarnym oraz Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym. Natomiast w odniesieniu do kwestii związanych z kosztami wykonania zabezpieczeń akustycznych powołano, że zastrzeżenie organu nie dotyczy materii miejscowego planu i może być rozpatrywane dopiero na etapie inwestycyjnym. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. 2107 tj.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018.1302 tj.), dalej ppsa, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie w sprawie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w trybie egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ppsa, przy czym na podstawie art. 134 § 1 cytowanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie jest zasadna. Postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych jest prawidłowe, organ nie naruszył ani norm prawa materialnego, ani przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Zaskarżone postanowienie wydano na podstawie art. 17 pkt 6 lit. b tiret trzecie w związku z art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1073 ze zm., dalej "u.p.z.p."). Zgodnie z art. 17 ust. 6 lit. b tiret trzecie u.p.z.p. wójt, burmistrz albo prezydent miasta po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego występuje o uzgodnienie projektu planu z właściwym zarządcą drogi, jeżeli sposób zagospodarowania gruntów przyległych do pasa drogowego lub zmiana tego sposobu mogą mieć wpływ na ruch drogowy lub samą drogę. Z art. 24 ust. 1 ustawy wynika natomiast, że uzgodnienia tego dokonuje się w trybie art. 106 k.p.a. Organ upoważniony do dokonania uzgodnienia dokonuje analizy zapisów projektu planu w graniach swojej właściwości rzeczowej oraz oceny ich zgodności z przepisami stanowiącymi podstawę działania tego organu. W przypadku zarządcy drogi dotyczy to przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. 2018.1039) Zgodnie z art. 19 ust. 1 ww. ustawy do zarządcy drogi należą sprawy z zakresu planowania, budowy, przebudowy, remontu, utrzymania i ochrony dróg. W przedmiotowej sprawie organ dokonał analizy zapisów projektu planu miejscowego w kontekście przepisów ustawy o drogach publicznych wskazując, że zapisy projektu umożliwiają usytuowanie zabudowy wielorodzinnej w odległości zbyt bliskiej do istniejącej drogi krajowe i mając na uwadze przepis art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych odmówił uzgodnienia. Uznać więc należy, że organ wydał swoje rozstrzygnięcie w granicach swojej kompetencji. W tym miejscu wskazać należy, że organ zastosował się do oceny wynikającej z wyroku WSA z dnia 4 grudnia 2017 r. W uzasadnieniu tego wyroku jednoznacznie wskazano, że uprawnione byłoby wydanie rozstrzygnięcia o odmowie uzgodnienia projektu planu w związku ze zbyt bliskim usytuowaniem zabudowy mieszkaniowej w stosunku do istniejącej drogi publicznej. Sąd powołał, że zgodnie z orzecznictwem, " celem art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych jest oddalenie zabudowy od drogi publicznej dla zapewnienia ochrony przyszłym mieszkańcom terenów przylegających do drogi przed jej negatywnym oddziaływaniem. Tym bardziej, iż nadmierne zbliżanie zabudowy do drogi publicznej (szczególnie drogi szybkiego ruchu) powoduje często wysuwanie przez mieszkańców przylegających do drogi terenów roszczeń związanych z negatywnym oddziaływaniem drogi na środowisko. (por. wyrok NSA z dnia 24 maja 2016 r., sygn. akt II OSK 2184/16, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl)". Art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych wskazuje minimalne odległości sytuowania obiektów budowlanych przy drogach, a w przedmiotowej sprawie organ szczegółowo uzasadnił swoje stanowisko w sprawie, wskazując dlaczego odległość zabudowy ustalona w planie nie może zostać zaakceptowana. Sąd w całości podziela ustalenia stanu faktycznego w sprawie dokonane przez organ, a przytoczone w uzasadnieniu decyzji i wstępnej części uzasadnienia. Odległości określone w art. 43 ust. 1 ustawy są odległościami minimalnymi przewidzianymi przez ustawodawcę, jakie powinny być zachowane, ale to nie oznacza, że w projekcie musi być wskazana taka właśnie minimalna odległość. W przedmiotowej sprawie, jak wynika z ustaleń organu, odległość zabudowy mieszkaniowej powinna być większa niż 100 metrów licząc od osi drogi krajowej nr [...]. Swe ustalenie organ oparł na przeprowadzonej analizie prognozowanego natężenia ruchu na drodze krajowej [...] oraz analiz hałasu, z których wynika, że dla lokalizacji budynku mieszkalnego wielorodzinnego (zgodnie z projektem planu) wystąpią przekroczenia norm hałasu, a dopiero w odległości powyżej 100 m licząc od osi drogi krajowej nie powinny wystąpić przekroczenia dopuszczalnych norm hałasu określone w Rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 1.10.2012 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. 2014.poz. 112). Ustalenia organu w powyższym zakresie nie były kwestionowane. Organ również przeanalizował zapisy planu dotyczące usytuowania usług w kondygnacjach podziemnych i parterze - wskazując, że nie wpłynie to w żaden sposób na zmniejszenie oddziaływania hałasu na ludzi przebywających w tym samym budynku na poziomie poszczególnych pięter, jak również ochrony akustycznej - wskazując, że zapisy planu nie zabezpieczą inwestycji przed hałasem, a w konsekwencji to zarządca drogi będzie zobowiązany do wykonania bardzo drogich zabezpieczeń akustycznych i zbudowania ich w jak najbliższej odległości od źródła hałasu – czyli w pasie drogowym. Zgodzić się należy z oceną organu, że zapisy planu w § 5 ust. 3 zobowiązujące do zapewnienia normatywnych warunków akustycznych poprzez zastosowanie odpowiednich środków techniczno-przestrzennych chroniących przed ponadnormatywnym hałasem drogowym zostały sformułowane w bardzo ogólny sposób, bez wskazania rozwiązań technicznych i ich analiz. Oczywiście obowiązki wynikające z przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U. 2015, 1422 ze zm) adresowane są do właścicieli nieruchomości znajdujących się wzdłuż drogi krajowej a nie zarządcy, ale w kompetencji zarządcy pozostaje ocena, czy zapisy projektu planu nie wpłyną negatywnie na utrzymanie i ochronę drogi, i w ramach tej oceny jest uprawniony do dokonywania analizy zapisów planu w tym zakresie i konstruowania wniosków. W przedmiotowej sprawie zarządca ocenił, że w przypadku realizacji zabudowy mieszkaniowej zgodnie z zapisami projektu planu, dojdzie do ponadnormatywnego przekroczenia norm hałasu i w konsekwencji zarządca będzie zobowiązany do przeprowadzenia modernizacji pasa drogowego i budowy drogich ekranów akustycznych. Podkreślić również należy, że decyzja organu w tym przedmiocie była decyzją uznaniową, ale organ nie przekroczył w ocenie Sądu zasady oceny dowodów, a ponadto wydał decyzję biorąc pod uwagę ustalenia w okolicznościach przedmiotowej sprawy. Analizując sprawę pod kątem obowiązków zarządcy związanych z utrzymaniem drogi, zgodzić się należy z oceną organu, że dopuszczenie do tak bliskiej zabudowy spowoduje konieczność wykonania dodatkowych zabezpieczeń akustycznych, do czego będzie właśnie zobowiązany zarządca. Tym samym całkowicie niezasadny pozostaje zarzut skargi, że powyższa kwesta nie pozostaje w związku z przedmiotem sprawy, a będzie rozpoznawana dopiero w toku dalszych inwestycji. Wbrew twierdzeniom skargi, to właśnie już na tym etapie, zarządca drogi winien przeanalizować zapisy planu, aby wyeliminować sytuację, w której dopuści do zabudowy terenu w bliskiej odległości od drogi publicznej, skutkiem czego będzie zobowiązany w przyszłości do przeprowadzenia modernizacji drogi poprzez np. montaż ekranów akustycznych. Niewątpliwie dopuszczenie zabudowy w wersji zaproponowanej w projekcie planu wpłynie w sposób bezpośredni na kwestie związane z dalszym utrzymaniem drogi albowiem będzie implikowało konieczność wykonania prac budowlanych w obrębie pasa drogowego. Niezależnie od kosztów z tym związanych, jak również podmiotu zobowiązanego do ich pokrycia, to wskazać należy, że oczywistym jest, że wszelkie prace wykonywane w obrębie pasa drogowego, bądź w jego bliskiej odległości, pogarszają warunki bezpieczeństwa ruchu drogowego. Powołać w tym miejscu należy, że zgodnie z treścią art. 4 pkt. 21 ustawy o drogach publicznych ochrona drogi to działania mające na celu niedopuszczenie do przedwczesnego zniszczenia drogi, obniżenia klasy drogi, ograniczenia jej funkcji, niewłaściwego jej użytkowania oraz właśnie pogorszenia warunków bezpieczeństwa ruchu. Tak więc niezasadny jest zarzut skarżącego, który twierdzi, że odmowa uzgodnienia nastąpiła z uwagi na ochronę przyszłych mieszkańców nieruchomości sąsiednich przed uciążliwościami powodowanymi przez drogę. W przywoływanym przez skarżącego wyroku NSA z 6.12.2017 r. sygn. akt. II OSK 1433/16 (CBOSA) wskazano, że warunki uzgodnienia, które może postawić zarządca drogi, powinny być związane z ochroną samej ruchu drogowego lub samej drogi, a nie winny być z uwagi na ochronę przyszłych użytkowników sąsiednich w stosunku do drogi nieruchomości przed uciążliwościami powodowanymi przez drogę. W okolicznościach przywoływanej sprawy zarządca wskazywał m.in. na brak zastosowania środków zmniejszających uciążliwość Autostrady [...] w przypadku lokalizacji zabudowy z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi w odległości mniejszej niż 150 m i 120 m. Tak więc orzeczenie NSA zostało wydane w innych okolicznościach sprawy, w której organ uzgadniający nie analizował wpływu zabudowy na utrzymanie i ochronę samej drogi. W świetle powyższych okoliczności wniesiona skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw. W konsekwencji, na podstawie art. 151 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku