IV SA/Wa 2832/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący - sędzia WSA Jakub Linkowski po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] S. A. w P. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia braku bezczynności organu postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu kwotę 100 (sto) zł uiszczoną tytułem wpisu od skargi. [...] S. A. w P. wniósł do Sądu skargę na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] października 2013 r. w przedmiocie stwierdzenia braku bezczynności Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. w sprawie z wniosku o uzgodnienie warunków rekultywacji środowiska gruntowo-wodnego zanieczyszczonego substancjami ropopochodnymi na terenie stacji paliw [...] S. A. w P. nr [...] w G. przy ul. [...]. Skarżący uiścił kwotę 100 zł tytułem wpisu od skargi. W piśmie z dnia 27 listopada 2013 r. skarżący zawarł oświadczenie o cofnięciu skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest niedopuszczalna, stąd podlega odrzuceniu. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg tylko na takie postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie w sprawie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. W związku z powyższym zauważyć należy, że zaskarżone postanowienie nie należy do zakresu powyższego przepisu art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a. Zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), zwanej dalej "K.p.a.". Zgodnie z art. 141 § 1 K.p.a. na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy K.p.a. tak stanowi. W związku z tym, że K.p.a. nie stanowi, aby na postanowienie wydane na podstawie art. 37 § 1 K.p.a. służyło zażalenie, to środek ten od tego typu postanowień nie służy. Zaskarżone postanowienie nie jest również postanowieniem kończącym postępowanie ani rozstrzygającym sprawę co do istoty. W przypadku niedopuszczalności skargi, która zachodzi w niniejszej sprawie, postępowanie sądowe nie mogło zostać umorzone na podstawie art. 60 P.p.s.a. w związku z pismem z dnia 27 listopada 2013 r. zawierającym oświadczenie skarżącego o cofnięciu skargi. Skuteczne cofnięcie skargi nie jest bowiem możliwe, jeśli skarga jest niedopuszczalna. Cofnięcie skargi może bowiem dotyczyć wyłącznie takiej skargi, która została skutecznie wniesiona, a więc wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne. Niedopuszczalne jest zatem umorzenie postępowania zainicjowanego niedopuszczalną skargą. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 58 § 3 P.p.s.a. Sąd orzekł, jak w pkt 1 sentencji postanowienia. Rozstrzygnięcie zawarte w pkt 2 sentencji postanowienia zapadło na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.