IV SA/Wa 2839/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, sędzia WSA Jakub Linkowski, sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.), Protokolant sekr. sąd. Julia Durka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi M. A. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy i odmowy udzielenia ochrony uzupełniającej oraz wydalenia z terytorium RP wobec braku przesłanek do udzielenia zgody na pobyt tolerowany 1. oddala skargę 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata M. K. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych oraz kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych stanowiącą 23 % podatku od towarów i usług tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2012 r., nr [...] Rada do Spraw Uchodźców utrzymała w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lipca 2012 r., nr [...] o odmowie M. A. nadania statusu uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej; o odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej i o wydaleniu cudzoziemca z terytorium RP wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podano, że w dniu [...] grudnia 2010 r. M. A. złożył wniosek o nadanie statusu uchodźcy w Rzeczpospolitej Polskiej. Organ I instancji decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. odmówił nadania wnioskodawcy statusu uchodźcy, odmówił udzielenia ochrony uzupełniającej i postanowił wydalić z terytorium Rzeczpospolitej Polskiej wobec stwierdzenia, że nie zachodzą, okoliczności uzasadniające udzielenie cudzoziemcowi zgody na pobyt tolerowany. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że wnioskodawca nie wykazał zasadności swojej obawy przed prześladowaniem ze względu na rasę, religię, narodowość, przynależność do określonej grupy społecznej lub z powodu przekonań politycznych w rozumieniu art 13 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (tekst jednolity Dz. U. z 2009 r. Nr 189, poz. 1472 ze zm.; dalej: u.u.c.o.). Wnioskodawca zdaniem organu nie spełnia przesłanek koniecznych na podstawie art. 15 u.u.c.o. do nadania mu ochrony uzupełniającej, jak również, że nie zachodzą wobec niego przesłanki udzielenia mu zgody na pobyt tolerowany w rozumieniu art. 97 ust.1 pkt 1 i 1 a u.u.c.o. Rada do Spraw Uchodźców w wyniku rozpatrzenia odwołania, podzieliła stanowisko organu pierwszej instancji, iż w przypadku wnioskodawcy nie zachodzą przesłanki pozwalające na stwierdzenie istnienia uzasadnionej obawy przed prześladowaniem z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej w rozumieniu art. 13 ust. 1 u.u.c.o. Organ drugiej instancji odnosząc się do aktualnej sytuacji w C. wskazał, że w samej C. - i w odróżnieniu od sytuacji w D. i I. - nastąpiła w ostatnich trzech latach poprawa sytuacji w zakresie przestrzegania praw człowieka, choć nadal pozostaje ona jednak generalnie wysoce zła. Na poprawę sytuacji w C. zwrócił w 2009 roku uwagę, między innymi, Wysoki Komisarz ONZ ds. Uchodźców (UNHCR). Według opinii Wydziału Informacji o Krajach Pochodzenia Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] marca 2012 r. ([...]) ogólna sytuacja bezpieczeństwa w C.jest zła a "na skutek splotu specyfiki klanowej i wpływów struktur nomenklaturowo- biurokratycznych i przestępczych, doszło do opanowania władzy przez swoisty konglomerat koteryjno-rodowo-mafijny". Sytuacja w C. nie uległa zasadniczym zmianom także w kolejnych miesiącach 2012 roku. Materiały te wyraźnie wskazują, że sytuacja w kraju pochodzenia, tj. w C. jest bardzo trudna, czego jednak nie zakwestionował organ pierwszej instancji i co również za udowodnione uznaje w toku postępowania odwoławczego Rada do Spraw Uchodźców. Jednakże w ostatnich trzech latach doszło w kraju pochodzenia do pewnej poprawy i stabilizacji. Sama zła sytuacja w kraju pochodzenia nie stanowi, jak stwierdził organ II Instancji, wystarczającej samoistnej przesłanki do przyznania statusu uchodźcy, ani innych form ochrony cudzoziemców w Rzeczpospolitej Polskiej - konieczne jest wykazanie zindywidualizowanego zagrożenie doznania prześladowania, poważnej krzywdy, lub innych naruszeń praw człowieka. Oceniając zindywidualizowaną sytuację strony organ I instancji uznał, że wnioskodawca nie wykazał uzasadnionej obawy przed prześladowaniem ze względu na rasę, religię, narodowość, przynależność do określonej grupy społecznej lub z powodu przekonań politycznych. Wnioskodawca nie brał w żadnej formie czynnego udziału w działaniach zbrojnych, jak również nie zadeklarował przynależności do partii politycznej ani innej organizacji. Wnioskodawca powołuje się natomiast na zagrożenie wynikające z objęcia jego rodziny "zemsta krwi". Na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej wnioskodawca przyjechał z rodzicami i powołuje się na te same okoliczności, które w odrębnym wniosku o nadanie statusu uchodźcy podniósł jego ojciec, D. A., ur. [...] lipca 1960 r. Brat ojca wnioskodawcy w 1995 roku miał pozbawić życia mężczyznę, którego synowie dorośli i dochodzą obecnie zemsty na ojcu wnioskodawcy i jego rodzinie. Brat ojca wnioskodawcy zmarł bowiem w 2005 roku i w konsekwencji tego, oraz zgodnie z zasadami "zemsty krwi" synowie zabitego w 1995 roku mężczyzny skierowali swą zemstę przeciwko ojcu wnioskodawcy i jego rodzinie. Po otrzymaniu ostrzeżenia w tym względzie z ich strony ojciec wnioskodawcy miał niezwłocznie opuścić kraj pochodzenia wraz z rodziną (w tym z wnioskodawcą) i udał się na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej. Rada wskazała, iż podstawą przyznania statusu uchodźcy jest zagrożenie prześladowaniem z co najmniej jednego z powodów konwencyjnych. W ocenie organu, ani wnioskodawca, ani jego ojciec nie wykazali w wystarczający sposób uzasadnionej - w sposób zobiektywizowany - obawy przed prześladowaniem. Nie zmieniają tej oceny powoływane przez nich okoliczności. Wnioskodawca, ani jego ojciec w żaden inny sposób poza własnymi oświadczeniami nie uwiarygodnili zaistniałego zagrożenia. Rada stwierdziła, iż nawet w sytuacji uznania ww. okoliczności dotyczących zagrożenia ze względu na "zemstę krwi" za wiarygodne, to dla uzyskania ochrony międzynarodowej w formie statusu uchodźcy konieczne jest wykazanie zagrożenia prześladowaniem z co najmniej z jednego z pięciu powodu konwencyjnych tj. z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej w rozumieniu art. 13 ust. 1 u.u.c.o. Zagrożenie ze strony innych podmiotów prywatnych ze względu na "zemstę krwi" nie mieści się w żadnym z tych powodów. Dlatego, zdaniem organu odwoławczego, odmowa nadania statusu uchodźcy jest w pełni uzasadniona. Rada do Spraw Uchodźców podzieliła również ustalenia organu I instancji, iż w przypadku wnioskodawcy nie zachodzą przesłanki uzasadniające przyznanie mu ochrony uzupełniającej w rozumieniu art. 15 u.u.c.o., który stanowi, że cudzoziemcowi, który nie spełnia warunków do nadania statusu uchodźcy, udziela się ochrony uzupełniającej, w przypadku gdy powrót do kraju pochodzenia może narazić go na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez zaistnienie jednej z przesłanek wymienionych w punktach od 1 do 3, tj. przez: 1) orzeczenie kary śmierci lub wykonanie egzekucji; 2) tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie; 3) poważne i zindywidualizowane zagrożenie dla życia lub zdrowia wynikające z powszechnego stosowania przemocy wobec ludności cywilnej w sytuacji międzynarodowego lub wewnętrznego konfliktu zbrojnego, które to ryzyko powoduje, że nie może lub nie chce korzystać z ochrony kraju pochodzenia. Powołany art. 15 u.u.c.o., jak wskazała Rada, wymaga oceny zarówno zindywidualizowanej sytuacji w której znajduje się cudzoziemiec, jaki i sytuacji w kraju pochodzenia w konkretnym kontekście możliwości narażenia tego cudzoziemca w przypadku jego powrotu do tego kraju na ryzyko doznania rzeczywistej krzywdy przez spełnienie przesłanek wymienionych w punktach 1-3. W stosunku do wnioskodawcy nie mają zastosowania przesłanki wymienione w punktach 1) i 3) art. 15 u.u.c.o., gdyż wnioskodawca nie jest narażony na orzeczenie kary śmierci lub wykonanie egzekucji, ani też w C. nie mamy już obecnie do czynienia z sytuacją wewnętrznego konfliktu zbrojnego. Organ podkreślił, iż rozważenia natomiast wymaga przesłanka z art. 15 ust. 2, tj. rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez tortury, nieludzkie traktowanie albo karanie. Rada przyznała, iż istotnie w C. dochodzi do aktów, które noszą znamiona tortur, nieludzkiego lub poniżającego traktowania. Zdaniem Rady samo występowanie tego typu zjawisk nie jest wystarczające dla przyznania ochrony. Zindywidualizowana sytuacja wnioskodawcy wskazuje, że nie ma wystarczających podstaw do przyjęcia, że byłby on narażony na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie. Ani wnioskodawca, ani jego ojciec nie powołują się na zagrożenie ze strony władz kraju pochodzenia, lecz ze strony innych podmiotów prywatnych. Nie zwracali się oni o ochronę do odpowiednich władz kraju pochodzenia. Wyjaśnienia ojca wnioskodawcy, że zagrażający mu mężczyźni się "pracownikami służb" nie są w żaden sposób możliwe do weryfikacji i w kontekście braku przedstawienia jakichkolwiek innych niż własne oświadczenia dowodów dotyczących zindywidualizowanej sytuacji, muszą zostać uznane za mało wiarygodne. Organ stwierdził, iż abstrahując od wiarygodności oświadczeń wnioskodawcy i jego ojca wskazujących na zagrożenie ze względu na "zemstę krwi", okoliczności sprawy nie pozwalają na przypisanie odpowiedzialności za wskazane działania władzom państwowym w rozumieniu art. 16 ust. 1 pkt 3 u.u.o.c., zwłaszcza w świetle aktualnej sytuacji w kraju pochodzenia. Wnioskodawca nie podjął żadnej próby znalezienia schronienia w innej części kraju pochodzenia w rozumieniu art. 18 u.u.c.o. Organ odwoławczy wskazał, iż powyższe ustalenia mają również zastosowanie do przesłanek udzielenia wnioskodawcy zgody na pobyt tolerowany zgodnie z art. 97 ust. 1 u.u.c.o., tj. gdy wydalenie cudzoziemca mogłoby nastąpić jedynie do kraju, w, którym zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego, w którym mógłby zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu lub być zmuszony do pracy lub pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej w rozumieniu Europejskiej konwencji praw człowieka z 1950 roku. Wnioskodawca nie uwiarygodnił w wystarczający sposób, że ze względu na swoje działania byłby w konsekwencji wydalenia do C. narażony na ww. naruszenia praw człowieka. Kluczowe znaczenie ma w tym względzie brak możliwości wykazania, że władze kraju pochodzenia nie dopełniły w przeszłości, albo nie dopełniłyby swoich pozytywnych obowiązków zapewnienia ochrony wnioskodawcy. Wydalenie wnioskodawcy nie narusza także jego prawa do poszanowania życia rodzinnego w rozumieniu art. 97 ust. 1 pkt la u.u.c.o. Rada do Spraw Uchodźców podkreśliła, iż nie dopatrzyła się nieprawidłowości w postępowaniu dowodowym prowadzonym przez organ pierwszej instancji, a zgromadzony materiał dowodowy był wystarczający do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Wnioskodawca miał zapewnioną w toku całego postępowania możliwości pełnego wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł M. A., zarzucając jej naruszenie: 1. art. 13 ust. 1, art. 15, art. 97 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP (Dz. U. Nr 128, poz. 1176 ze zm.) poprzez niewłaściwą wykładnię, a co za tym idzie stwierdzenie, że nie spełnia przesłanek do nadania statusu uchodźcy, ochrony uzupełniającej, ani pobytu tolerowanego; 2. art. 16 ust.1 pkt 3 w zw. z art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP poprzez niewłaściwą wykładnię art. 16 ust. 1 pkt 3 i niezastosowanie art. 16 ust. 2; 3. art. 7,12,77,80 i 107 § 3 kpa poprzez niewłaściwe przeprowadzenie postępowania dowodowego, nieuwzględnienie wszystkich okoliczności sprawy przy ocenie, czy zostały spełnione przesłanki do przyznania ochrony na terytorium RP. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Szefa Urzędu ds. Cudzoziemców z dnia [...] lipca 2012 r. W obszernych motywach skargi podkreślił skarżący, że powodem wyjazdu z kraju pochodzenia była ciążąca na jego rodzinie "krwawa zemsta", gdyż brat jego ojca zabił pewnego człowieka. Stryj nie żyje wobec tego zemsta automatycznie przeszła na jego ojca i całą rodzinę. Dzieci zabitego są już dorosłe w związku z tym cała jego rodzina znajduje się w poważnym niebezpieczeństwie. Dalej skarżący podnosi, iż gdyby gdziekolwiek na terenie R. uzyskał meldunek, rodzina zabitego natychmiast dowiedziałaby się o miejscu naszego pobytu, nie ma więc realnej szansy na normalne życie na terytorium całej F. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Zgodnie z przepisem art. 13 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej (Dz. U. 2003 nr 128 poz. 1176 2 późn. zm.): 1. Cudzoziemcowi nadaje się status uchodźcy, jeżeli na skutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniem w kraju pochodzenia z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej nie może lub nie chce korzystać z ochrony tego kraju, 2. Status uchodźcy nadaje się także małoletniemu dziecku cudzoziemca, który uzyskał status uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej, urodzonemu na tym terytorium, 3. Prześladowanie, o którym mowa w ust. 1, musi: 1) ze względu na swoją istotę lub powtarzalność stanowić poważne naruszenie praw człowieka, w szczególności praw, których uchylenie jest niedopuszczalne zgodnie z art. 15 ust. 2 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 i 285, z późn. zm.3), lub 2) być kumulacją różnych działań lub zaniechań, w tym stanowiących naruszenie praw człowieka, których oddziaływanie jest równie dotkliwe jak prześladowania, o których mowa w pkt 1, 4. Prześladowanie może polegać w szczególności na: 1) użyciu przemocy fizycznej lub psychicznej, w tym przemocy seksualnej; 2) zastosowaniu środków prawnych, administracyjnych, policyjnych lub sądowych w sposób dyskryminujący lub o charakterze dyskryminującym; 3) wszczęciu lub prowadzeniu postępowania karnego albo ukaraniu, w sposób, który ma charakter nieproporcjonalny lub dyskryminujący; 4) braku prawa odwołania się do sądu od kary o charakterze nieproporcjonalnym lub dyskryminującym; 5) wszczęciu lub prowadzeniu postępowania karnego albo ukaraniu z powodu odmowy odbycia służby wojskowej podczas konfliktu, jeżeli odbywanie służby wojskowej stanowiłoby zbrodnię lub działania, o których mowa w art. 19 ust. 1 pkt 3; 6) czynach skierowanych przeciwko osobom ze względu na ich płeć lub małoletniość. Natomiast zgodnie z art. 97 ust.1. ww. ustawy Cudzoziemcowi udziela się zgody na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli jego wydalenie: mogłoby nastąpić jedynie do kraju, w którym zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego, w którym mógłby zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu lub być zmuszony do pracy lub pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. Zgodzić się należy ze stanowiskiem organu, że wobec skarżącego nie zachodzą przesłanki określone w art. 13 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, przesłanki udzielenia ochrony uzupełniającej oraz, że w jego sprawie nie zachodzą okoliczności udzielenia zgody na pobyt tolerowany. Skarżący nie wykazał bowiem, aby był prześladowany z powodów określonych w ustawie lub aby mógł się obawiać takich prześladowań i aby z powodu żywionych obaw przed takimi właśnie prześladowaniami zmuszony był opuścić kraj pochodzenia. W świetle powołanego wyżej przepisu nadanie statusu uchodźcy, jak trafnie wskazał organ, uwarunkowane jest wykazaniem przez cudzoziemca, że żywi on "uzasadnioną obawę" przed prześladowaniem z określonych w ustawie powodów. Oznacza to, że osoba ubiegająca się o status uchodźcy winna w sposób niebudzący wątpliwości zasadność tej obawy wykazać. W tym względzie nie wystarcza jedynie subiektywne przekonanie, lecz obawa musi być w pewien sposób zobiektywizowana poprzez odniesienie jej do realiów występujących w kraju pochodzenia osoby ubiegającej się o nadanie jej statusu uchodźcy. Dopiero bowiem na tym tle można dokonać właściwej oceny, czy dana osoba ubiegająca się o status uchodźcy rzeczywiście może obawiać się prześladowań ze względu na rasę, religię, narodowość, przynależność do określonej grupy społecznej lub z powodu przekonań politycznych. Z akt sprawy wynika, że jedynym powodem opuszczenia przez skarżącego kraju pochodzenia było zagrożenie wynikające z obawy skierowania przeciwko niemu i jego rodzinie "zemsty krwi" przez dorosłych synów zabitego w 1995 roku mężczyzny przez jego stryja, zmarłego w 2005 roku. Okoliczności istnienia realnego zagrożenia "zemstą krwi" ze strony rodziny zabitego, jak słusznie stwierdził organ, skarżący jak i jego ojciec żadnymi dowodami nie uwiarygodnili. Stąd, zdaniem Sądu należy uznać, że przedmiotowa kwestia została stworzona na użytek ubiegania się o uzyskanie statutu uchodźcy, ewentualnie ochrony uzupełniającej i nie ma żadnego realnego odzwierciedlenia. Zauważyć przy tym należy, że skarżący nie wykazał aby od daty śmierci stryja, rodzina zabitego podejmowała jakiekolwiek działania przeciwko skarżącemu lub jego rodzinie, jak również aby zgłaszał on lub jego ojciec, właściwym organom kraju pochodzenia o podejmowanych kryminalnych działaniach przeciwko niemu i jego rodzinie. Trafne jest stanowisko organu, że zagrożenie " zemsty krwi" ze strony prywatnych osób nie mieści się w żadnym z powodów o których mowa w art. 13 ust.1 u.u.c.o. W ocenie Sądu powyższe okoliczności w pełni uzasadniają to, iż skarżący nie spełnia warunków określonych w art. 13 ust. 1 ustawy o ochronie, wobec czego nie można go uznać za uchodźcę w rozumieniu Konwencji Genewskiej, co w oparciu o treść art. 19 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie skutkuje odmową nadania statusu uchodźcy. Zdaniem Sądu, za prawidłowe uznać należy również orzeczenie o odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej. Zgodnie z art. 15 ustawy o ochronie - cudzoziemcowi, który nie spełnia warunków do nadania statusu uchodźcy, udziela się ochrony uzupełniającej, w przypadku gdy powrót do kraju pochodzenia może narazić go na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez: 1. orzeczenie kary śmierci lub wykonanie egzekucji, 2. tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie, 3. poważne i zindywidualizowane zagrożenie dla życia lub zdrowia wynikające z powszechnego stosowania przemocy wobec ludności cywilnej w sytuacji międzynarodowego lub wewnętrznego konfliktu zbrojnego - i ze względu na to ryzyko nie może lub nie chce korzystać z ochrony kraju pochodzenia. Zgromadzony w sprawie materiał wskazuje, że skarżący w trakcie procedury statusowej nie wykazał by orzeczono wobec niego karę śmierci lub groziło mu wykonanie egzekucji. Nie powołał się również na realnie grożące mu tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie. Nigdy nie był ścigany ani poszukiwany przez podmioty sprawujące władzę w kraju pochodzenia, F. opuścił legalnie i bez problemu. Nie ma także żadnych przesłanek wskazujących na zindywidualizowane, rzeczywiste ryzyko doznania krzywdy przez skarżącego. Odnosząc się do przesłanek udzielenia zgody na pobyt tolerowany wskazać należy, że zgodnie z art. 97 ust. 1 pkt 1 i 1a ustawy o ochronie - cudzoziemcowi udziela się zgody na pobyt tolerowany na terytorium Polski, jeżeli jego wydalenie: mogłoby nastąpić jedynie do kraju, w którym zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego, w którym mógłby zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu lub być zmuszony do pracy lub pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 i 285 ze zm.) oraz naruszałoby prawo do życia rodzinnego w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie 4 listopada 1950 r., lub naruszałoby prawa dziecka określone w Konwencji o prawach dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych 20 listopada 1989 r. (Dz. U. z 1991 r. Nr 120, poz. 526 oraz z 2000 r. Nr 2, poz. 11), w stopniu istotnie zagrażającym jego rozwojowi psychofizycznemu. Mając zatem na względzie ustalenia dokonane w trakcie prowadzonego postępowania statusowego organ prawidłowo przyjął, iż skarżący nie uwiarygodnił, że ze względu na swoje działania byłby w konsekwencji wydalenia do C. i narażony na powyżej wymienione naruszenia praw człowieka. Wbrew zarzutom skargi, przedmiotowa sprawa została rozpatrzona zgodnie z art. 7, 77 § 1 i 80 kpa, materiał dowody został zebrany i przeanalizowany bardzo starannie i konfrontowany był z rzetelną i pogłębioną wiedzą o sytuacji osób pochodzących z C.. Mając powyższe na względzie Sąd podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu Sąd orzekł na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a.