IV SA/Wa 284/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Krystyna Napiórkowska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Piotr Korzeniowski, sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, Protokolant ref. staż. Aleksandra Larkiewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 maja 2015 r. sprawy ze skargi T. W. i J. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę UZSADNIENIE Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] po rozpatrzeniu odwołań wniesionych przez T. i M. W., J. i R. M., J. i J. B., od decyzji Zarządu Dzielnicy [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...], ustalającej warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolno stojącego z przyłączami do infrastruktury technicznej oraz pasem dojazdowym i ogrodzeniem, na działkach o nr ew. [...],[...],[...] w obrębie [...], położonych przy ul. [...] na terenie Dzielnicy [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Kolegium podało, że decyzją z dnia [...] lipca 2014r., wydaną po rozpatrzeniu wniosku J. C. z dnia 10 lutego 2014 r., następnie uzupełnionym w dniu 25 marca 2014 r., Zarząd Dzielnicy [...] ustalił warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolno stojącego z przyłączami do infrastruktury technicznej oraz pasem dojazdowym i ogrodzeniem, na działkach o nr ew. [...],[...],[...] w obrębie [...], położonych przy ul. [...] na terenie Dzielnicy [...]. Organ wskazał, że działki nr ew. [...],[...] i [...] o obrębu [...] o łącznej powierzchni ca 1,04 ha są własnością osób prywatnych i posiadają mieszaną klasyfikację pod względem użytków: Lz (tereny zadrzewione i zakrzewione) oraz LsV (lasy). Teren objęty wnioskiem graniczy bezpośrednio: od strony północnej z trzema działkami zabudowanymi budynkami mieszkalnymi wolno stojącymi i jedną działką niezabudowaną o klasyfikacji B oraz z działką drogową stanowiącą ul. [...], od stron wschodniej i południowej z działkami drogowymi niestanowiącymi drogi publicznej, od strony zachodniej z ul. [...]. W pasie drogowym ul. [...] usytuowane są następujące sieci: gazowa, elektroenergetyczna, wodociągowa i kanalizacyjna. Teren jest niezabudowany, nieogrodzony, porośnięty drzewami i krzewami. Organ I instancji wyznaczył wokół działek objętych wnioskiem obszar analizowany zgodnie z § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588), a następnie przeprowadził na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 -5 u.p.z.p. Na podstawie przeprowadzonej analizy obszaru określone zostały w decyzji Zarządu Dzielnicy [...] warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla przedmiotowej inwestycji przy spełnieniu wymogów art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Organ I instancji wskazał, że inwestycja na etapie projektu decyzji o warunkach zabudowy uzyskała niezbędne uzgodnienia wynikające z przepisów prawa, a mianowicie z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w [...] w zakresie obszarów znajdujących się w otulinie [...] Parku Krajobrazowego oraz w [...] Obszarze Chronionego Krajobrazu, któremu w dniu 12 maja 2014 r. został doręczony projekt decyzji do uzgodnienia. RDOŚ w terminie wskazanym w art. 53 pkt 5c u.p.z.p. nie zajął stanowiska, a niewyrażenie stanowiska w terminie 21 dni od dnia otrzymania projektu decyzji, o której mowa w art. 51 ust. 1, przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska uznaje się za uzgodnienie decyzji. W tej sytuacji należało uznać decyzję za uzgodnioną z dniem [...] czerwca 2014 r. Z kolei zarządca drogi ul. [...] Burmistrz Dzielnicy [...] wydał pozytywną opinię w dniu [...] maja 2014 r. (data wpływu do organu [...] czerwiec 2014 r.). Nadto organ i instancji wskazał, że decyzji nie uzgodniono z Regionalnym Dyrektorem Lasów Państwowych w [...] w zakresie ochrony gruntów leśnych, ponieważ w liniach rozgraniczających teren planowanej inwestycji znajdują się wyłącznie użytki Lz, które nie są objęte ochroną. Zaznaczył, że obowiązujące przepisy nie wprowadzają obowiązku, by teren inwestycji pokrywał się z granicami ewidencyjnymi działki, a zatem, skoro inwestor nie zamierza realizować zabudowy na części działki stanowiącej użytek leśny, to winien był tę okoliczność uwzględnić już we wniosku o ustalenie warunków zabudowy poprzez takie określenie terenu inwestycji, która nie obejmuje użytku leśnego. Jeżeli jednak jako teren inwestycji wskazał całą działkę obejmującą również grunt leśny, to obowiązkiem organu jest przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego co do możliwości zainwestowania gruntu leśnego i zależnie od dokonanych ustaleń, określić warunki zabudowy, z uwzględnieniem ograniczenia zabudowy dla gruntów leśnych, o ile postępowanie wykaże, że takowe istnieją. Organ I instancji stwierdził, że przeprowadzona analiza wykazała możliwość realizacji planowanego zamierzenia zgodnie z warunkami określonymi w niniejszej decyzji oraz po spełnieniu wymogów wynikających z przepisów prawa budowlanego na etapie postępowania o uzyskanie pozwolenia na budowę. Zdaniem organu I instancji przedmiotowa inwestycja jest zgodna z wymogami wynikającymi z przepisów odrębnych i warunkami wynikającymi z przeprowadzonych uzgodnień. Odwołania od powyższej decyzji złożyli: T. i M. W., J. i R. M., J. i J. B. Wnosząc o wyłączenie z ustalenia warunków zabudowy działki nr ew. [...], która w całości położona jest na terenie [...] Parku Krajobrazowego. W wyniku rozpoznania sprawy, decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniach, Kolegium zaznaczyło, że stosownie do § 27 ust. 2 lit. a rozporządzenia nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2004 r. w sprawie ustanowienia planu ochrony [...] Parku Krajobrazowego [...] na okres 20 lat (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...]), dotyczącego ochrony walorów krajobrazowych i kulturowych w granicach strefy krajobrazu naturalno-kulturowego o najwyższych rygorach ochronnych - wskazuje się utrzymanie dotychczasowego sposobu użytkowania gruntów, zaś stosownie do § 32 ust. 4 w/w rozporządzenia, na obszarze Parku w związku z ochroną krajobrazową zakazuje się wprowadzania ogrodzeń z prefabrykowanych elementów betonowych. Jak wynika zaś z analizy akt niniejszej sprawy, działka nr [...] (znajdująca się częściowo w granicy terenów leśnych i częściowo w strefie terenów otwartych) w całości położona jest granicach [...] Parku Krajobrazowego, zaś działki nr [...] i [...] położone są częściowo w granicach Parku (użytek gruntu Ls) i częściowo w otulinie Parku (użytki gruntu Lz). Przy czym teren planowanej inwestycji, jest jedynie częściowo położony w granicach [...] Parku Krajobrazowego im. [...], a z opisu planowanej inwestycji wynika, że budynek mieszkalny jednorodzinny wolno stojący zostanie wybudowany na części działek leżących poza obszarem Parku. Zdaniem Kolegium, nie zostaną naruszone przepisy powyższego rozporządzenia, w tym § 36 tego rozporządzenia, dotyczącego zasad zagospodarowania strefy terenów otwartych - nieleśnych i pozaosadniczych, bowiem w wyniku realizacji przedmiotowej inwestycji nie zostanie zmieniony dotychczasowy sposób użytkowania gruntów granicami obszaru [...] Parku Krajobrazowego im. [...]. Z tego samego powodu w ocenie Kolegium realizacja zamierzenia opisanego w zaskarżonej decyzji o warunkach zabudowy nie naruszy § 2 i 3 ust 1 rozporządzenia nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r. w sprawie [...] Parku Krajobrazowego im. [...]. Ponadto organ odwoławczy zaznaczył, że projekt zaskarżonej decyzji został uzgodniony z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w zakresie obszarów znajdujących się w otulinie [...] Parku Krajobrazowego oraz w [...] Obszarze Chronionego Krajobrazu, w związku z tym możliwa jest realizacja planowanej inwestycji budowlanej. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli T. W. oraz J. B. reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucając kwestionowanej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji: - naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. a) art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez naruszenie przepisów odrębnych; b) § 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez: - brak uzasadnienia przyczyn, z powodu których organy obu instancji uznały za prawidłowe odstępstwo od reguły wyrażonej w ust. 1 powołanego przepisu, - nieprawidłowe i wysoce nieprecyzyjne określenie średniej szerokości elewacji frontowych zarówno całej istniejącej zabudowy na obszarze analizowanym, jak i średniej szerokości tychże elewacji dla samych budynków wolno stojących na skutek użycia skrótu "ca" (circa), co skutkuje niemożliwością określenia dopuszczalnych gabarytów planowanej inwestycji; c) § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia wymienionego wyżej pod lit. b) poprzez doręczenie skarżącym kopii mapy (stanowiącej załącznik nr 1 do decyzji Zarządu [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2014 roku), z której wynika, że w toku postępowania w ogóle nie wyznaczono obszaru analizowanego o cechach i parametrach wymaganych naruszonym przepisem, a w konsekwencji obrazę przepisów postępowania polegającą na braku uchylenia w całości decyzji pierwszoinstancyjnej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...]; d) § 3 ust. 2 rozporządzenia w zw. z art. 52 ust. 2 pkt 1 upzp w zw. z art. 64 ust. 1 upzp poprzez doręczenie skarżącym wraz z decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r. kopii mapy, która nie zawiera naniesionej skali i w odniesieniu do której nie sposób stwierdzić, czy stanowi kopię mapy zasadniczej lub kopię mapy katastralnej, o jakich mowa w art. 52 ust. 1 pkt 1 upzp, a w konsekwencji powyższego naruszenie przepisów procedury administracyjnej polegające na braku uchylenia w całości decyzji Zarządu Dzielnicy [...] przez organ II instancji, pomimo iż konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy miał istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie; e) § 7 rozporządzenia poprzez w istocie niczym nieuzasadnione odstępstwo od reguły wyrażonej w przytoczonym przepisie i wyznaczenie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki na poziomie maksymalnie 9 metrów, podczas gdy średnia wysokość dla budynków mieszkalnych wolno stojących w obszarze uznanym przez organy obu instancji za analizowany wynosi "ca 7 m"; f) § 2 rozporządzenia nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2005 roku w sprawie [...] Parku Krajobrazowego im. [...], w szczególności pkt 1) i 4) § 2 poprzez bezpośrednie zagrożenie dla wymienionych w powołanym przepisie celów ogólnych ochrony Parku, jak również dla celu ochrony jego walorów krajobrazowych na skutek wydania i utrzymania w mocy decyzji ustalających warunki zabudowy dla planowanej na terenie tegoż Parku inwestycji; Ponadto pełnomocnik skarżących zarzucił naruszenie przepisów postępowania administracyjnego oraz sądowoadministracyjnego, tj: a) art. 138 § 2 kpa poprzez brak uchylenia decyzji Zarządu Dzielnicy [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2014 roku w całości i nieprzekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, w sytuacji gdy decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania wskazanych w niniejszej skardze, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie; b) art. 104 § 1 i 2 kpa w zw. z art. 107 § 1 kpa poprzez: - brak rozstrzygnięcia, na której ze wskazanych we wniosku inwestora działek oznaczonych numerami: [...], [...], [...] w obrębie [...] położonych przy ul. [...] w [...] planowana jest inwestycja w postaci domu jednorodzinnego wolno stojącego, - wydanie decyzji niekompletnej, tj. niezawierającej rozstrzygnięcia co do projektowanych budynków w zabudowie bliźniaczej wraz z podjazdami, naniesionych na kopię mapy znajdującą się na karcie 6 akt niniejszej sprawy, przy jednoczesnym braku informacji, że objęte skargami decyzje mają charakter decyzji częściowych; c) art. 28 kpa poprzez nieustalenie prawidłowego kręgu stron niniejszego postępowania administracyjnego i bezzasadne pominięcie Dyrektora [...] Zespołu Parków Krajobrazowych jako strony, pomimo że działka [...] w całości leży w granicach [...] Parku Krajobrazowego, a działki o numerach [...] oraz [...] położone są częściowo w granicach tegoż Parku, a częściowo w jego otulinie (strefie ochronnej); d) art. 7 w zw. z art, 77 § 1 kpa poprzez brak dostatecznego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy na skutek niewyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, co doprowadziło do pogwałcenia zasady prawdy obiektywnej i załatwienia sprawy przy braku uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu obywateli; e) art. 107 § 1 i 3 kpa poprzez: - sformułowanie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze uzasadnienia decyzji w sposób ograniczający się w zasadzie jedynie do próby uzasadnienia zaistnienia przesłanki wymienionej w art. 61 ust. 1 pkt 5 upzp, przy pominięciu przez organ II instancji pozostałych przesłanek, których łączne spełnienie było warunkiem koniecznym wydania i następnie utrzymania w mocy w postępowaniu odwoławczym decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] lipca 2014 r., - bezpodstawne uznanie za udowodnione, że planowana inwestycja zostanie posadowiona na części działek leżących poza obszarem [...] Parku Krajobrazowego, podczas gdy projektowany przez inwestora budynek wolno stojący został przez niego naniesiony na działce o numerze [...] tj. bez wątpienia na terenie wchodzącym w skład [...] Parku Krajobrazowego; f) art. 11 kpa w zw. z art. 8 kpa poprzez zaniechanie wyjaśnienia stronie skarżącej przesłanek, jakimi organy obu instancji kierowały się przy załatwieniu sprawy, co doprowadziło do naruszenia zasady prowadzenia postępowania administracyjnego w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej m.in. na skutek niewyjaśnienia przyczyn, z powodu których teren planowanej inwestycji ograniczony został do jedynie części działek objętych wnioskiem inwestora, pomimo braku takiego żądania przez inwestora. W oparciu o tak sformułowane zarzuty pełnomocnik skarżących wniósł o uchylenie w całości decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2014 r. oraz - ewentualnie - utrzymanej nią w mocy decyzji Zarządu Dzielnicy [...] z dnia 8 lipca 2014 r. oraz o zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji oraz wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) dalej p.p.s.a. polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a., w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając niniejszą sprawę w świetle wyżej przytoczonych kryteriów Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r. poz. 199). Zgodnie z art. 4 ust. 1 i 2 tej ustawy ustalenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje co do zasady w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a w razie jego braku - w decyzji o warunkach zabudowy. Uszczegółowieniem tego przepisu jest z kolei art. 59 ust. 1 ustawy, wedle którego zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Trzeba przy tym od razu podkreślić, że w świetle art. 56 w zw. z art. 64 ust. 1 tejże ustawy decyzja o warunkach zabudowy ma charakter związany, a zatem w razie spełnienia wymogów określonych w ustawie, organ administracji publicznej jest zobowiązany do wydania pozytywnego dla inwestora rozstrzygnięcia. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy możliwe jest z kolei po łącznym spełnieniu warunków wymienionych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. tj. 1. co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2. teren ma dostęp do drogi publicznej; 3. istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4. teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 oraz 5. decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Z kolei sposób ustalania w decyzji o warunkach zabudowy wymagań, dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., w tym wymagania dotyczące ustalania linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych) określa rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), dalej powoływane jako "rozporządzenie". Powyższe rozporządzenie stanowi, że przez pojęcie funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu należy rozumieć sposób użytkowania obiektów budowlanych oraz zagospodarowania terenu zgodny z przepisami odrębnymi (§ 2 pkt 2 rozporządzenia). Natomiast mówiąc o cechach zabudowy i zagospodarowania terenu - należy przez to rozumieć w szczególności gabaryty, formę architektoniczną obiektów budowlanych, usytuowanie linii zabudowy oraz intensywność wykorzystania terenu (§ 2 pkt 3 rozporządzenia). Oceniając zebrany w niniejszej sprawie materiał dowodowy stwierdzić należy, że organ I instancji stosownie do wymogów określonych w § 3 rozporządzenia wyznaczył obszar analizowany, następnie prawidłowo sporządził analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, stanowiącą podstawę do ustalenia, że wnioskowana inwestycja odpowiada wymogom, określonym w art. 61 ust. 1 ustawy. Wyniki tej analizy pozwoliły również na przyjęcie określonych w decyzji parametrów projektowanej zabudowy w odniesieniu do zabudowy istniejącej na działkach sąsiednich w zakresie gabarytów, formy architektonicznej, usytuowania linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Organ I instancji uzasadnił przyjęcie określonych parametrów planowanej zabudowy, a zatem zarzuty skargi odnoszące się do wadliwie ustalonych wskaźników planowanej zabudowy są nieuprawnione. W ocenie Sądu, wskazane w załączniku nr 2 do decyzji wskaźniki zabudowy, szerokości elewacji frontowej, górnej krawędzi elewacji frontowej czy geometrii dachu odpowiadają wymogom prawa, albowiem ustalają granicę, której przekroczenie stanowiłoby naruszenie zasady dobrego sąsiedztwa. Organy dopełniły spoczywającego na nich obowiązku dotyczącego określenia cech, do których trzeba dostosować nową zabudowę. Planowana bowiem zabudowa, powstająca w sąsiedztwie zabudowanych już działek, odpowiada charakterystyce urbanistycznej i architektonicznej zabudowy już istniejącej. Nawiązując do treści cytowanego wcześniej przepisu art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wyjaśnić również należy, iż zgromadzony w aktach administracyjnych materiał dowodowy potwierdza spełnienie przez inwestora także pozostałych warunków określonych w tym przepisie. W szczególności wskazać należy, iż teren objęty zamierzeniem inwestycyjnym ma bezpośredni dostęp do drogi publicznej ul. [...]. Teren ten nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne. Zauważyć bowiem należy, że zgodnie z informacją z rejestru gruntów z dnia [...] lutego 2014 r. działka nr [...] w części stanowi las (LsV) - na powierzchni 0.0589 ha i w części grunty zadrzewione i zakrzewione (Lz) - na powierzchni 0,3636 ha, działka nr [...] stanowi las na powierzchni 0,2133 ha, zaś grunty zadrzewione i zakrzewione - 0,2363 ha, natomiast działka nr [...] jest zalesiona na powierzchni 0,0058 ha, a powierzchnia 0,1682 ha stanowi grunty zadrzewione i zakrzewione. Łączna powierzchnia wymienionych działek wynosi 1,0460 ha, w tym gruntów zaklasyfikowanych jako las (Ls) stanowi 0,2780ha. Organ I instancji pismem z dnia 12 marca 2014 r. mając na uwadze wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 czerwca 2009 r., sygn. akt IV SA/Wa 285/09, stwierdzający nieważność Rozporządzenia Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r, w sprawie [...] Parku Krajobrazowego im. [...] (Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...], poz. [...]) w części dotyczącej opisu granic Parku w pkt 1 ppkt 30 i 31 załącznika, wystąpił do [...] Zespołu Parków Krajobrazowych o udzielenie informacji, czy przedmiotowe działki znajdują się na terenie [...] Parku Krajobrazowego. Z wyjaśnień Dyrektora [...] Zespołu Parków Krajobrazowych (pismo z [...] marca 2014 r.) wynika, że działka [...] znajduje się w granicach [...] Parku Krajobrazowego, a działki nr [...] i [...] położone są częściowo w granicach Parku (użytek gruntu Ls) i częściowo w otulinie (strefie ochronnej) Parku. Jak wynika z treści decyzji organu I instancji oraz załącznika graficznego nr 1 do tej decyzji, teren ustalony jako teren inwestycji wyznaczony został w sposób taki, że obejmuje tylko część przedmiotowych działek, które to części stanowią grunty oznaczone jako grunty zadrzewione i zakrzewione, a których łączna powierzchnia wynosi 0,7781 ha, a z tego w granicach [...] Parku Krajobrazowego znajduje się tylko część działki nr [...] o powierzchni 0,2363 ha, zaś pozostała powierzchnia wyznaczonego liniami rozgraniczającymi terenu inwestycji znajduje się poza granicami Parku bądź w jego otulinie. W ocenie Sądu prawidłowo organy uznały, że w ustalonym stanie prawnym terenu inwestycji brak jest przesłanek do odmowy ustalenia warunków dla wnioskowanej inwestycji. Należy zwrócić uwagę, że fakt objęcia terenu formą ochrony przyrody jaką jest park krajobrazowy, nie oznacza, że na terenie tym nie jest możliwa zabudowa. Zgodnie bowiem z art. 17 ustawy z dnia z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2013 r., poz.671), zawierającym zamknięty katalog zakazów, jakie mogą obowiązywać w parku krajobrazowym, zakazuje się: 1) realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 i Nr 227, poz. 1505 oraz z 2009 r. Nr 42, poz. 340 i Nr 84, poz. 700); 2) umyślnego zabijania dziko występujących zwierząt, niszczenia ich nor, legowisk, innych schronień i miejsc rozrodu oraz tarlisk i złożonej ikry, z wyjątkiem amatorskiego połowu ryb oraz wykonywania czynności w ramach racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej, rybackiej i łowieckiej; 3) likwidowania i niszczenia zadrzewień śródpolnych, przydrożnych i nadwodnych, jeżeli nie wynikają z potrzeby ochrony przeciwpowodziowej lub zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego lub wodnego lub budowy, odbudowy, utrzymania, remontów lub naprawy urządzeń wodnych; 4) pozyskiwania do celów gospodarczych skał, w tym torfu, oraz skamieniałości, w tym kopalnych szczątków roślin i zwierząt, a także minerałów i bursztynu; 5) wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu, z wyjątkiem prac związanych z zabezpieczeniem przeciwsztormowym, przeciwpowodziowym lub przeciwosuwiskowym lub budową, odbudową, utrzymaniem, remontem lub naprawą urządzeń wodnych; 6) dokonywania zmian stosunków wodnych, jeżeli zmiany te nie służą ochronie przyrody lub racjonalnej gospodarce rolnej, leśnej, wodnej lub rybackiej; 7) budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej; 8) lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 200 m od krawędzi brzegów klifowych oraz w pasie technicznym brzegu morskiego; 9) likwidowania, zasypywania i przekształcania zbiorników wodnych, starorzeczy oraz obszarów wodno-błotnych; 10) wylewania gnojowicy, z wyjątkiem nawożenia własnych gruntów rolnych; 11) prowadzenia chowu i hodowli zwierząt metodą bezściółkową; 12) utrzymywania otwartych rowów ściekowych i zbiorników ściekowych; 13) organizowania rajdów motorowych i samochodowych; 14) używania [...] motorowych i innego sprzętu motorowego na otwartych zbiornikach wodnych. Żaden z tych zakazów nie uniemożliwia budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego na terenie parku. Zakazy te recypowano do rozporządzenia nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2005 roku w sprawie [...] Parku Krajobrazowego im. [...]. Podkreślenia wymaga, że z kolei analiza przepisów rozporządzenia nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2004 r. w sprawie ustanowienia planu ochrony [...] Parku Krajobrazowego im. [...] na okres 20 lat (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...]), wskazuje, że na terenach Parku - poza obszarami działań ochronnych i lasów ochronnych wykazanych w planie - dopuszcza się nową zabudowę pod pewnymi warunkami, a m.in. przy uwzględnieniu zakazów i nakazów wynikających z obowiązujących przepisów, w tym dla parków krajobrazowych (§ 32 ust. 3 rozporządzenia), z zatem z ustawy o ochronie przyrody i powołanego nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2005 roku w sprawie [...] Parku Krajobrazowego. W świetle powyższych uwag brak podstaw do uznania za zasadny zarzutu dotyczącego naruszenia art. 61 ust. 1 pkt5 u.p.z.p. Nieuprawniony jest zarzut skargi dotyczący wadliwego ustalenia stron postępowania poprzez pominięcie Dyrektora [...] Zespołu Parków Krajobrazowych. Przede wszystkim brak jest przesłanek do uczestnictwa Dyrektora MZPK w postępowaniu w charakterze strony, bowiem nie można wywieść, że posiada on w niniejszej sprawie interes prawny w rozumieniu art. 28 k.p.a. Zgodnie zaś z art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p. uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy dokonuje się z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska w odniesieniu do innych niż park narodowy obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów ustawy o ochronie przyrody. Jak zostało wcześniej wskazane w sprawie niniejszej prawidłowo organy przyjęły, że w sprawie niniejszej dokonano uzgodnienia decyzji z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w [...]. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.