IV SA/Wa 2840/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska – Litwiniec po rozpoznaniu w dniu 5 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały w sprawie ze skargi M. M. na uchwałę Rady Gminy w C. z dnia [...] września 2013 r., nr [...] w przedmiocie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej uchwały W piśmie z dnia 4 listopada 2013 r. M. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Rady Gminy w C. z dnia [...] września 2013 r., nr [...] w przedmiocie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy C. W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały, wskazując, że realizacja uchwały może doprowadzić do następstw trudnych do przewidzenia i niejako nieodwracalnych, choćby w sferze finansowej. Zdaniem skarżącego kwestia wstrzymania wykonania zaskarżonej uchwały jest uzasadniona "prędkością" organów gminy zmierzających do jak najszybszego podjęcia uchwały w przedmiocie planu miejscowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – zwana dalej Ppsa), Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ze względu na charakter zaskarżonej uchwały wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi i wniosku o wstrzymanie wykonania jest uchwała Rady Gminy w C. z dnia [...] września 2013 r., nr [...] w przedmiocie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy C. Skarżący, co wynika ze skargi, oponuje przede wszystkim przeciwko możliwości budowy farm wiatrowych na terenie gminy. Wskazać należy, że zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) w celu określenia polityki przestrzennej gminy, w tym lokalnych zasad zagospodarowania przestrzennego, rada gminy podejmuje uchwałę o przystąpieniu do sporządzania studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Jednocześnie zgodnie z art. 9 ust. 4 cyt. ustawy ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Studium nie jest aktem prawa miejscowego, na co wskazuje art. 9 ust. 5 cyt. ustawy. Z powyższych przepisów wynika, że studium określa jedynie cel polityki przestrzennej gminy. Określa jedynie politykę przestrzenną gminy i wiąże wewnętrznie organy gminy w ich planach przy sporządzaniu projektów planów miejscowych. Jako akt kierownictwa wewnętrznego (w stosunkach rada - podporządkowane jej jednostki organizacyjne) określa tylko kierunki i sposoby działania organów i jednostek pozostających w systemie organizacyjnym aparatu gminy przy sporządzaniu projektu przyszłego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Studium stanowi jeden z etapów poprzedzających uchwalanie planu i nie może, w żadnym przypadku, stanowić podstawy do wydawania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Postanowienia studium nie mogą wpływać na sytuację prawną obywateli i ich organizacji, a więc podmiotów spoza systemu podmiotów administracji publicznej co oznacza, że nie można na podstawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy określać czy przedmiotowy teren jest terenem budowlanym lub przeznaczonym pod zabudowę. Stwierdzić zatem należy, że skarżona uchwała nie wpływa na sytuację prawną właścicieli nieruchomości znajdujących się na terenie danej gminy lub gmin sąsiednich. Takie skutki o charakterze materialnoprawnym wywiera dopiero miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, którego ustalenia kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości (art. 6 ust. 1 ustawy). Wobec tego nie można uznać, że w sprawie zachodzą przesłanki o jakich mowa w art. 61 § 3 Ppsa i konieczne jest udzielenie skarżącemu ochrony tymczasowej polegającej na wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 cyt. powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.