IV SA/Wa 2847/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.), Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 marca 2013 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego - oddala skargę - Wnioskiem z dnia 5 czerwca 2012r. A. P. zwróciła się do Burmistrza Miasta W. o wymeldowanie byłego męża J. P. z pobytu stałego z lokalu mieszkalnego w budynku przy ul. [...] nr [...] w W. Wnioskodawczyni wskazała, że jej były mąż nie zamieszkuje pod wskazanym adresem od 1996r. Zawiadomieniem z dnia 8 czerwca 2012r. Burmistrz Miasta W. powiadomił strony o wszczęciu postępowania w sprawie wymeldowania J. P. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego Burmistrz Miasta W. decyzją z dnia [...] września 2012r. nr [...] orzekł o wymeldowaniu J. P. z pobytu stałego z lokalu mieszkalnego w budynku przy ul. [...] nr [...] w W. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż z dokonanych ustaleń wynika, że J. P. z lokalu przy ul. [...] nr [...] w W. wyprowadził się dobrowolnie przed wielu laty, zamieszkał w miejscowości W. i nie utrzymywał kontaktu z rodziną. Podano, że J. P. do maja 2008r. był czasowo zameldowany w miejscowości W. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł J. P., podnosząc, że lokalu w W. nie opuścił w sposób trwały, a powodem opuszczenia tego lokalu były konflikty z żoną. Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] października 2012r. nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t. j.: Dz. U. z 2006 r. nr 139, poz. 993 ze zm.) utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t. j.: Dz. U. z 2006 r. nr 139, poz. 993 ze zm.), organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Zamieszkanie w konkretnym lokalu winno się zatem łączyć ze skoncentrowaniem w tym lokalu centrum życiowego danej osoby. Organ podniósł, że w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, iż przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego w rozumieniu przepisu art. 15 ust. 2 ustawy jest spełniona, gdy opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne. Organ odwoławczy podkreślił, że w toku postępowania administracyjnego ustalono, że J. P. nie mieszka w budynku przy ul. [...] nr [...] w W., z którego wyprowadził się dobrowolnie w 1996 roku. Organ wskazał, że z zeznań świadków jednoznacznie wynika, że J. P. opuścił miejsce zameldowania. Rzeczy, które pozostawił w budynku były mu sukcesywnie zwracane W toku oględzin budynku przy ul. [...] nr [...] w W. nie stwierdzono rzeczy należących do J. P. Ostatnia wizyta J. P. w przedmiotowym budynku w W. miała miejsce w styczniu 2012 roku i związana była z odbiorem korespondencji z prokuratury. Organ wojewódzki stwierdził, że w sytuacji gdy dana osoba z własnej woli i przed wielu laty opuściła miejscy pobytu stałego zasadne jest dokonanie wymeldowania takiej osoby. Organ podał również, że brak jest dowodów na to, że opuszczenie lokalu nie nastąpiło w sposób dobrowolny. Istnienie zaś konfliktu między stronami postępowania, nie może przesądzać o tym, że opuszczenie lokalu nie miało charakteru dobrowolnego. Z powyższych okoliczności zdaniem organu wynika, że w sprawie została spełniona określona w art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych przesłanka opuszczenia miejsca pobytu stałego i niedopełnienia obowiązku wymeldowania się. Skargę do Sądu na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2012r. wniósł J. P. zarzucając, iż przed jej wydaniem niezbadano przyczyn opuszczenia lokalu, oraz niewskazano dowodów, na których organ oparł swe rozstrzygnięcie, przez co naruszono art. 15 ust. 2 ustawy 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. W uzasadnieniu skargi wskazano, że organ nie wykazał, że zamiarem skarżącego było trwałe opuszczenie dotychczasowego miejsca zameldowania. Zdaniem skarżącego organ nie uwzględnił również faktu, że opuszczenie przedmiotowej nieruchomości nastąpiło wbrew jego woli. Rzeczywistą przyczyną opuszczenia nieruchomości był bowiem konflikt z żoną. Skarżący podkreślił, że w domu w miejscowości W. nie zamierza przebywać na stałe. Odpowiadając na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, iż w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekające w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Stosownie zaś do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że w granicach danej sprawy Sąd dokonuje oceny zgodności zaskarżonego aktu z przepisami prawa, bez względu na zarzuty podniesione w skardze. Rozpoznając skargę w świetle wyżej wskazanych kryteriów należy uznać, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Podstawą prawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie jest art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych stanowiący, iż organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Miejscem stałego pobytu jest miejsce zamieszkania w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania (art. 6 ust. 1 ustawy). W świetle art. 15 ust. 2 ustawy jedyną przesłanką warunkującą wymeldowanie danej osoby z miejsca jej dotychczasowego stałego zameldowania jest ustalenie przez organ, że osoba ta faktycznie opuściła bez wymeldowania się dotychczasowe miejsce pobytu stałego. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalił się pogląd, który podziela również Sąd w niniejszym składzie, że przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego, w rozumieniu omawianego art. 15 ust. 2 ustawy, jest spełniona wówczas, gdy opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne. Innymi słowy, chodzi tu o sytuację, w której osoba fizyczna nie przebywa w lokalu mieszkalnym, w którym poprzednio miała zorganizowane centrum życiowe, a nieprzebywanie to jest wynikiem woli tej osoby. Zamiar ten ma istotne znaczenie przy ocenie, czy do opuszczenia lokalu rzeczywiście doszło. Przy ustaleniu zamiaru nie można jednak opierać się tylko na oświadczeniach zainteresowanej osoby. Dla jego oceny istotne znaczenie mieć będzie to, czy okoliczności istniejące w sprawie potwierdzają wolę osoby zainteresowanej, czy też pozostają z nią w sprzeczności. Do okoliczności takich należeć będą między innymi: sposób opuszczenia lokalu, koncentracja interesów życiowych w danym miejscu (przebywanie w nim w sensie fizycznym, praca, nauka), a także obiektywna możliwość realizacji woli przebywania w nim. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że J. P. z lokalu przy ul. [...] nr [...] w W. wyprowadził się dobrowolnie przed wielu laty i zamieszkał w miejscowości W. Fakt wyprowadzenia się skarżącego potwierdzają świadkowie przesłuchani w toku postępowania administracyjnego. Jednocześnie Sąd stwierdza, że w toku postępowania administracyjnego J. P. nie przedstawił, żadnych dowodów, które mogłyby potwierdzić jego twierdzenia, że opuszczenie lokalu nie nastąpiło w sposób dobrowolny. Z akt sprawy nie wynika również, aby przed wydaniem decyzji o wymeldowaniu skarżący wniósł powództwo o przywrócenie naruszonego posiadania przedmiotowego lokalu. Sąd stwierdza, że postępowanie administracyjne w rozpoznawanej sprawie zostało przeprowadzone zgodnie z przepisami prawa. Zebrany materiał dowodowy został oceniony w sposób prawidłowy, wyciągnięto z niego logiczne wnioski, które znalazły się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. ) orzeczono jak w sentencji.