IV SA/Wa 2847/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Wójcik Sędziowie sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska (spr.) sędzia WSA Grzegorz Rząsa po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 5 lutego 2018r. sprawy ze skargi M. R. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 2017r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska (dalej: GDOŚ) postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2017r. znak: [...] utrzymał w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (dalej: RDOŚ) z dnia [...] czerwca 2017r., znak: [...], którym odmówiono uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku letniskowego na działce nr ew. [...], obr. [...], gmina [...]. Postanowienie zostało wydane na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.z 2017r., poz. 1257 z późn. zm.- dalej: k.p.a.), art. 60 ust.1 w związku z art. 53 ust.4 pkt 8 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2017r. poz. 1073, z późn. zm.- dalej: u.p.z.p.), po rozpatrzeniu zażalenia M. R. Stan sprawy przedstawiał się następująco: Pismem z dnia 9 maja 2017r. Wójt Gminy [...] zwrócił się do RDOŚ o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku letniskowego na działce nr [...], obr. [...], gmina [...]. RDOŚ postanowieniem z dnia [...] marca 2017r. (o numerze wskazanym na wstępie), odmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji, wskazując w uzasadnieniu postanowienia, iż realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia naruszy zakaz określony w § 4 ust.1 pkt 2 rozporządzenia nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2008r. w sprawie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu (Dz. Urz. Woj. [...] z 2008r. nr [...], poz. [...] – dalej: rozporządzenie Wojewody [...]), stanowiący, że na omawianym obszarze chronionym zakazuje się realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko przy czym w okolicznościach przedmiotowej sprawy nie jest możliwe zastosowanie odstępstw od wskazanego zakazu. Na w/w postanowienie, zażalenie zostało wniesione przez M. R. – inwestora. W zażaleniu w szczególności zarzucono organowi I instancji błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy, polegające na przyjęciu, że działka nr ew. [...] stanowi las. GDOŚ po rozpatrzeniu zażalenia postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2017r. (o numerze wskazanym na wstępie) utrzymał w mocy rozstrzygnięcie RDOŚ uznając, że rozstrzygniecie tego organu jest prawidłowe. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał na obowiązujące w sprawie przepisy oraz podkreślił, iż planowana inwestycja, której dotyczy projekt decyzji o warunkach zabudowy ma powstać na działce nr ew. [...] obr. [...], gmina [...] w granicach [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu. Z tego też względu, zdaniem organu, istotne w sprawie było wyjaśnienie czy planowana inwestycja nie stoi w sprzeczności z regulacjami ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody (Dz.U. z 2016r. poz.2134 z późn. zm.), wynikającymi z utworzenia [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu, którego funkcjonowanie reguluje rozporządzenie Wojewody [...], w szczególności w kontekście obowiązujących na tym terenie zakazów związanych z ochroną przyrody. Organ wskazał, że zgodnie z § 4 ust.1 pkt 2 rozporządzenia Wojewody [...] w granicach [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu zakazuje się realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Wyjaśnił również, że stosownie do § 3 ust.1 pkt 86 lit. c) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016r. poz. 71 z późn. zm. – dalej rozporządzenie) do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się zmianę lasu lub nieużytku na użytek rolny lub wylesienia mające na celu zmianę sposobu użytkowania terenu, na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust.1 pkt 1-5, 8, 9 ustawy o ochronie przyrody lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust.1 pkt 1-3 w/w ustawy. Organ wyjaśnił przy tym odwołując się do orzecznictwa Sądu Najwyższego, że za las w świetle art. 3 pkt 1 ustawy o lasach należy uznać także grunt o zwartej powierzchni co najmniej 0,10ha, pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi) – drzewami i krzewami oraz runem leśnym, który nie spełnia żadnego dodatkowego kryterium z art. 3 pkt 1 w/w ustawy tzn. nie jest przeznaczony do produkcji leśnej, nie stanowi rezerwatu przyrody ani nie został wpisany do rejestru zabytków. Organ wskazał również, że dla uznania danej formacji za las nie jest wystarczające spełnienie kryterium powierzchniowego, kluczowe bowiem jest czy dany grunt pokryty jest roślinnością leśną – drzewami i krzewami oraz runem leśnym. Organ wskazał także, że wobec braku definicji legalnej terminu roślinność leśna, konieczne jest wykorzystanie definicji wykorzystywanej w naukach przyrodniczych, w związku z czym roślinnością leśną będą z pewnością zbiorowiska roślinne, w których podstawową strukturę zbiorowiska tworzą gatunki drzewiaste rosnące w zwarciu, czyli zespoły leśne (także te nietypowe, o słabo wykształconych warstwach), a także lasy gospodarcze. Lasem nie będą wiec zakrzewienia, czyżnie, czy też drzewa rosnące w rzędach lub pasach. Mogą one natomiast stanowić zadrzewienia w rozumieniu art. 5 pkt 27 ustawy o ochronie przyrody (także gdy ich powierzchnia przekracza 0,1 ha). Organ stwierdził zatem, że przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko będzie zmiana lasu na użytek rolny oraz wylesienie mające na celu zmianę sposobu użytkowania, w przypadku gdy dotyczyć będzie lasu definiowanego zgodnie z art. 3 ustawy o lasach. Wskazał, że dokumentacja fotograficzna wykonana w miejscu planowanej inwestycji, znajdująca się w aktach sprawy, wskazuje, iż przedmiotowa działka o nr [...] wraz z działkami przyległymi (działki nr [...] i [...]) stanowi las o charakterze boru sosnowego. O leśnym charakterze tego zbiorowiska, zdaniem organu, stanowi pionowa struktura roślinności (warstwa drzew, podszyt, runo). Gatunkiem dominującym w warstwie drzew jest sosna pospolita. Drzewostan cechuje duże zwarcie koron. Warstwę podszytu tworzy klon pospolity, dąb szypułkowy, czeremcha amerykańska, leszczyna pospolita i głóg. W runie występuje poziomka pospolita, jeżyna narecznica samcza, konwalia majowa. Zatem z przyrodniczego punktu widzenia zbiorowisko roślinne występujące na działce nr ew. [...] jest lasem. Powierzchnia tego lasu przekracza 0.1 h, gdyż przedmiotowa działka zajmuje ok. 0,06 ha i działka przyległą nr [...] - również pokryta lasem, zajmuje 0,06 ha. A nadto przyległa działka nr ew. [...] też jest częściowo pokryta lasem. Zdaniem organu materiał dowodowy wskazuje, że przedmiotowy las nie jest przeznaczony do produkcji leśnej. W związku z powyższym, zbiorowisko roślinne występujące na przedmiotowej działce jest lasem, zgodnie z art. 3 ustawy o lasach, który nie spełnia żadnego dodatkowego kryterium z art. 3 pkt 1 lit. a-c tej ustawy tzn. nie jest przeznaczony do produkcji leśnej, nie stanowi rezerwatu przyrody, ani nie został wpisany do rejestru zabytków. Organ zauważył zatem, że realizacja inwestycji na przedmiotowej działce, pokrytej w całości lasem, będzie wiązała się z koniecznością wylesienia mającego na celu zmianę sposobu użytkowania terenu, co stanowi przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (§ 3 ust.1 pkt 86 lit. c rozporządzenia). Tym samym przedstawiony do uzgodnienia projekt decyzji jest niezgodny z § 4 ust.1 pkt 2 rozporządzenia Wojewody [...], który zabrania realizacji tego typu przedsięwzięć w granicach [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu. Organ przeanalizował również, czy w sprawie nie ma zastosowania któryś z wyjątków, o których mowa w § 4 ust.3 rozporządzenia Wojewody [...], stwierdzając że taki wyjątek nie zachodzi. Stwierdził również, że nie zachodzi także odstępstwo przewidziane w art. 24 ust.3 ustawy o ochronie przyrody z uwagi na brak przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Zauważył również, że przedmiotowa inwestycja nie dotyczy wykonywania zadań na rzecz obronności kraju i bezpieczeństwa państwa, prowadzenia akcji ratowniczej oraz działań związanych z bezpieczeństwem powszechnym, a także realizacji inwestycji celu publicznego, w związku z czym nie zachodzi żadne z odstępstw od zakazu, wymienionych w art. 24 ust. 2 ustawy o ochronie przyrody. Organ wyjaśnił również, iż ponieważ przedmiotowy projekt decyzji jest niezgodny z zakazem wymienionym w § 4 ust.1 pkt 2 rozporządzenia Wojewody [...], co skutkuje odmową uzgodnienia, organ odstąpił od badania jego zgodności z pozostałymi zakazami. W uzasadnieniu decyzji odniesiono się również do zarzutów i twierdzeń skarżącej podniesionych w zażaleniu, uznając je za niezasadne. Niezgadzając się z postanowieniem GDOŚ z dnia [...] sierpnia 2017r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na wskazany akt prawny wywiodła M. R. (dalej: inwestor, skarżąca) zarzucając naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 w związku z art. 77 k.p.a. poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego w sprawie i nie wzięcie przez organ administracji pod uwagę istotnych okoliczności, a mianowicie organ orzekający w sprawie ograniczył się wyłącznie do lakonicznego stwierdzenia, że przedmiotowe przedsięwzięcie może znacząco oddziaływać na środowisko, nie wskazując, w jaki sposób takie oddziaływanie faktycznie wpływa na środowisko, a zwłaszcza w jaki sposób wpływa ono "znacząco" na środowisko, czy też "potencjalnie znacząco". Podnosząc wskazany zarzut skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji oraz o zasadzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżąca w szczególności podniosła, że organy ograniczyły się w uzasadnieniu postanowień do lakonicznego stwierdzenia , iż nie jest możliwe w okolicznościach przedmiotowej sprawy zastosowanie odstępstw od zakazu zawartego w § 4 ust.1 pkt 2 rozporządzenia Wojewody [...]. Zdaniem skarżącej organ orzekający w sprawie bezzasadnie ograniczył się do stwierdzenia, że przedsięwzięcie skarżącej może znacząco oddziaływać na środowisko, nie wskazując w jaki sposób takie przedsięwzięcie może oddziaływać na środowisko. Organ nie wykazał również gdzie przebiegała granica między dopuszczalnym oddziaływaniem na środowisko, a oddziaływaniem znaczącym na środowisko. Nadto zdaniem skarżącej organ winien był wskazać, które elementy składowe przedsięwzięcia skarżącej przekraczały granicę dopuszczalnego oddziaływania na środowisko, a więc które z tych elementów potencjalnie mogłyby znacząco oddziaływać na środowisko, czego jednak nie uczynił. Organ nie wskazał również w jaki sposób takie oddziaływanie faktycznie wpływa na środowisko, a zwłaszcza w jaki sposób wpływa ono "znacząco" na środowisko, czy też "potencjalnie znacząco". Reasumując skarżąca wskazał, że takie rozstrzygniecie narusza zasadę zaufania obywateli do organów Państwa bowiem skarżącej organy nie wyjaśniły wskazanych powyżej okoliczności a niewyjaśnienie tych okoliczności uniemożliwia należytą kontrolę instancyjną. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu z dnia [...] sierpnia 2017r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jt. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.- dalej: p.p.s.a.), sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie. A także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W niniejszej sprawie zaistniały zatem przesłanki do rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym, bowiem do Sądu zostało zaskarżone postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 2017r. (o numerze wskazanym na wstępie) utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z dnia [...] maja 2017r. ( o nr wskazanym na wstępie) nieuzgadniające przedłożonego projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku letniskowego na działce nr ew. [...], obr. [...], gmina [...]. Badając prawidłowość wydania wskazanego wyżej postanowienia Sąd doszedł do przekonania, ze skarga jest niezasadna. Zakwestionowane rozstrzygnięcie, w okolicznościach faktycznych i prawnych niniejszej sprawy nie narusza bowiem prawa w stopniu mogącym powodować uchylenie wskazanego orzeczenia. Podstawą procesową do wydania zaskarżonego postanowienia był art. 106 k.p.a., który w przypadku gdy przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ (wyrażenia opinii, zgody, stanowiska) nakłada na organ merytoryczny obowiązek zwrócenia się do określonego organu o zajęcie stanowiska w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia żądania, chyba że przepis przewiduje inny termin. Zasadą, którą kieruje się organ uzgadniający jest więc zajęcie stanowiska w danej sprawie ale decyzja ta nie kończy postępowania głównego, ponieważ jest tylko jednym z elementów wpływających na treść ostatecznej decyzji organu głównego. Uzgodnienie dokonywane jest w odniesieniu do stanu faktycznego i prawnego ustalonego przez organ główny. Jak stanowi § 4 art. 106 k.p.a. organ uzgadniający tylko w razie potrzeby wyjaśnienia okoliczności niezbędnych do prawidłowego rozstrzygnięcia ma obowiązek przeprowadzenia samodzielnego postępowania wyjaśniającego. Rolą bowiem takiego organu jest przede wszystkim wykorzystanie jego wiedzy specjalnej w danej dziedzinie. Tak ukształtowana kodeksowo pozycja organu opiniującego stawia go w roli swego rodzaju arbitra, który przy wykorzystaniu swych kompetencji i profesjonalnej wiedzy pomaga organowi głównemu w podjęciu prawidłowej decyzji administracyjnej. Prowadzi to do wniosku, że zakres czynności poprzedzających wydanie postanowienia nie jest tak pełny jak w przypadku czynności jakie ma podejmować organ główny. Jak wynika z treści zaskarżonego postanowienia podstawą prawną do jego wydania były, obok art. 106 k.p.a. przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, oraz ustawy o ochronie przyrody i rozporządzenia Wojewody [...]. Zgodnie z ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzję o warunkach zabudowy wydaje wójt, burmistrz albo prezydent miasta, po uzyskaniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi (art. 60 ust.1 u.p.z.p). Punkt 8 wskazanego art. 53 ust.4 u.p.z.p., w dniu wydania zaskarżonego orzeczenia stanowił, że decyzje wydaje się po uzgodnieniu z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska - w odniesieniu do innych niż wymienione w pkt 7 (obszary w granicach parku i jego otuliny) obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody. W niniejszej sprawie spór między skarżącą a GDOŚ koncentruje się wokół tego, czy w sprawie zachodziły podstawy do odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy z uwagi na postanowienie § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Wojewody [...]. Zgodnie z tym przepisem, w [...] Obszarze Chronionego Krajobrazu wprowadzony został zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu art. 51 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. – Prawo ochrony środowiska (jt. Dz.U. z 2008r. nr 25, poz. 150 z późn. zm.- dalej: p.o.ś.). Regulację tę uzupełnia § 4 ust. 2 i 3 wskazanego rozporządzenia Wojewody [...], w myśl którego zakazy, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczą: wykonywania na rzecz obronności kraju i bezpieczeństwa państwa, prowadzenia akcji ratowniczej oraz działań związanych z bezpieczeństwem powszechnym, realizacji inwestycji celu publicznego ( ust.2) oraz zakazy o których mowa w ust.1 pkt 2 nie dotyczą: realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, które mogą wymagać sporządzenia raportu o oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w rozumieniu § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U.Nr 257, poz. 2573 z późn. zm.) po uzgodnieniu z wojewodą; realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, które służą racjonalnej gospodarce leśnej, rolnej, łowieckiej, lub rybackiej w celu poprawy stanu środowiska, po uzgodnieniu z wojewodą. Należy przy tym zauważyć, iż w dacie wydania zaskarżonego postanowienia przepis art. 51 ustawy Prawo ochrony środowiska do którego odwołuje się wskazany wyżej przepis § 4 ust.1 pkt 2 rozporządzenia Wojewody [...], nie obowiązywał już (uchylony został przez art. 144 pkt 9 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko -Dz. U. z 2008 r. Nr 199 poz. 1227) z dniem 15 listopada 2008 r.), co jednak nie oznacza, że również zapis § 4 ust.1 pkt 2 rozporządzenia Wojewody [...], odwołujący się do rozumienia terminu "przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko", przestał obowiązywać. Uchylenie art. 51 poś przez art. 144 pkt 9 u.u.i.ś. nie spowodowało, że w systemie przepisów prawa ochrony środowiska przestało istnieć pojęcie prawne "przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko". W czasie wydawania postanowienia z [...] sierpnia 2017r.przez GDOŚ obowiązywało bowiem rozporządzenie Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Rozporządzenie Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. zastąpiło rozporządzenie Rady Ministrów z 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2004 r. Nr 257 poz. 2573, które obowiązywało w czasie wydawania rozporządzenia Wojewody [...]). Tym samym organ miał podstawy, aby przyjąć w oparciu o brzmienie § 4 ust. ust.1 pkt 2 rozporządzenia Wojewody [...] oraz zapis § 3 ust. 1 pkt 86 lit.c) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r., że planowane przedsięwzięcie, które spowoduje zmianę sposobu użytkowania terenu leśnego jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko jako przedsięwzięcie zaliczone do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W świetle powyższego, w niniejszej sprawie, zdaniem Sądu, organy w sposób prawidłowy ustaliły, że nie jest możliwe pozytywne zaopiniowanie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej przez skarżącą na dziane nr ew. [...] inwestycji. Nie ulega bowiem żadnej wątpliwości, że w sprawie ma zastosowanie zakaz określony we wskazanym wyżej przepisie § 4 ust.1 pkt 2 rozporządzenia Wojewody [...] zakazujący realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Organ prawidłowo bowiem uznał, że stosownie do § 3 ust.1 pkt 86 lit. c) rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010r. do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się zmianę lasu lub nieużytku na użytek rolny lub wylesienia majce na celu zmianę sposobu użytkowania terenu, na obszarach objętych formami ochrony przyrody. W niniejszej sprawie będzie to obszar chronionego krajobrazu. Zdaniem Sądu z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że działka nr ew. [...] jest pokryta lasem, co w sposób obszerny i prawidłowy zostało wyjaśnione w zaskarżonej decyzji. Tym samym zdaniem Sądu nie ma potrzeby powyższego powtarzać w tym miejscu. A zatem aby mogła powstać planowana przez inwestora inwestycja będzie musiało być dokonane wylesienie mające na celu zmianę sposobu użytkowania terenu, co jak słusznie przyjął organ w świetle zapisów wskazanego wyżej przepisu § 3 ust.1 pkt 86 lit.c) rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010r. stanowi przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Przeprowadzona zatem na płaszczyźnie zgodności z prawem kontrola zaskarżonego postanowienia, w ramach wskazanych kryteriów, prowadzi do konstatacji, że skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, ponieważ zaskarżone postanowienie oraz postanowienie je poprzedzające nie naruszają prawa. W ocenie Sądu, organy administracji obu instancji w sposób wyczerpujący i rzetelny zebrały materiał dowodowy, a następnie dokonały prawidłowej jego oceny pod względem zastosowania przepisów k.p.a., u.p.z.p. oraz przepisów rozporządzenia Wojewody [...]. Mając na względzie zarzut podniesiony w skardze a odnoszący się do naruszenia przez organ przy rozpoznawaniu niniejszej sprawy przepisu art. 7 i 77 § 1 k.p.a. zdaniem Sąd zarzut ten jest niezasadny. Należy bowiem stwierdzić, że organy obu instancji dokonały niewadliwej analizy zebranego materiału dowodowego, który w ocenie Sądu jest prawidłowo zebrany i kompletny, a wnioski jakie z niego były wysnute są logicznie uzasadnione i nie noszą cech dowolności. W przedmiotowej sprawie w postanowieniu z [...] sierpnia 2017r. GDOŚ ustosunkował się do twierdzeń skarżącej wynikających z treści zażalenia, a także przeprowadził kontrolę instancyjną działania, które podjął organ I instancji wydając postanowienie z [...] czerwca 2016r. Ustalenia te znajdują bowiem swój wyraz w zaskarżonym do Sądu postanowieniu. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia GDOŚ szczegółowo wyjaśnił także przesłanki, które spowodowały wydanie tego rozstrzygnięcia. Organ przywołał również przepisy prawne, które stosował wydając rozstrzygnięcie oraz wyjaśnił dlaczego mają zastosowanie w niniejszej sprawie i dlaczego nie można było zastosować w sprawie odstępstw przewidywanych przez rozporządzenie Wojewody [...] w § 4 ust.2 i 3, jak również w art. 24 ust.3 ustawy o ochronie przyrody. W ocenie Sądu, nie doszło zatem do naruszenia zasad postępowania określonych w art. 7 i 77 k.p.a. Zgodnie z art. 80 k.p.a. organy orzekające w niniejszej sprawie oceniły na podstawie całokształtu materiału dowodowego, udowodnienie okoliczności związanych z odmową uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Sąd wskazuje przy tym ponownie, że w decyzji w sposób jednoznaczny zostało wskazane, że odmowa ma miejsce ze względu na fakt, iż zmiana lasu lub nieużytku na użytek rolny lub wylesienia mające na celu zmianę sposobu użytkowania terenu, na obszarach objętych formami ochrony przyrody jest zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. zaliczana do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko a w myśl § 4 ust.1 pkt 2 rozporządzenia Wojewody [...] we wskazanym obszarze chronionym zakazana jest realizacja przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Dodać również należy, że wymienienie przedsięwzięcia ww. rozporządzeniu powoduje brak konieczności po stronie organu odrębnego wykazywania czy wskazywania w jaki sposób takie przedsięwzięcie może oddziaływać na środowisko czy też jak będą przebiegały granice "dopuszczalnego oddziaływania" od "oddziaływania znaczącego na środowisko". W postępowaniu uzgodnieniowym organy uzgadniające nie oceniają bowiem oddziaływania inwestycji na środowisko, tylko badają zgodność z zakazami obowiązującymi w obszarze chronionym. Rację ma przy tym organ wskazując w odpowiedzi na skargę, że ocena oddziaływania winna być wykonana na etapie uzyskiwania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, czyli przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy a nawet przed wszczęciem tego postępowania. Fakt, że inwestycja jest zaliczana do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko oraz że dla wskazanego przedsięwzięcia nie została przeprowadzona ocena oddziaływania na środowisko powoduje, że w sprawie organ nie mógł zastosować również odstępstwa przewidzianego w art. 24 ust.3 ustawy o ochronie przyrody stanowiącego, że zakaz, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 (zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko), nie dotyczy realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których przeprowadzona ocena oddziaływania na środowisko wykazała brak negatywnego wpływu na ochronę przyrody i ochronę obszaru chronionego krajobrazu. Mając na uwadze, że zaskarżone postanowienie podjęte zostało z uwzględnieniem obowiązujących przepisów prawa, a przyczyny, dla których organ odwoławczy uznał za konieczne utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia organu I instancji znalazły jednoznaczny wyraz w jego uzasadnieniu, skarga nie mogła zostać uwzględniona, a Sąd orzekł na mocy art. 151 p.p.s.a. jak w sentencji wyroku.