IV SA/Wa 2855/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Wykowski po rozpoznaniu w dniu 1 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...]. W skardze na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania wobec stwierdzenia, że wniosek A. K. o nadanie statusu uchodźcy jest niedopuszczalny, skarżąca złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] nakazującej wydalenie jej z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Cudzoziemka wskazała, iż wydalenie uniemożliwi jej i jej rodzinie prawidłowe funkcjonowanie, w szczególności, że skarżąca jest w ciąży. Jednocześnie mąż skarżącej otrzymał zgodę na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej: "p.p.s.a." wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na wstępie wskazać należy, iż przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] października 2012 r. o umorzeniu postępowania w sprawie o nadanie statusu uchodźcy, wszczętego wnioskiem złożonym przez skarżącą w dniu 9 stycznia 2012 r. Wniosek natomiast o wstrzymanie wykonania decyzji dotyczy decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] sierpnia 2010 r., utrzymanej w mocy przez decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie wydalenia A. K. z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Wobec tego, iż wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie dotyczy decyzji zaskarżonej wyjaśnić należy, iż sąd administracyjny może orzekać o wstrzymywaniu nie tylko tych aktów, które zostały zaskarżone, ale również i tych, które zostały wydane we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (art. 61 § 3 p.p.s.a. in fine). Mając na uwadze powyższe, w pierwszej kolejności zbadać należy czy decyzja, której wstrzymania żąda skarżący (tj. decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] sierpnia 2010 r.), została wydana w granicach tej samej sprawy, w której toczy się niniejsze postępowanie sądowoadministracyjne. Dla ustalenia powyższej, zasadniczej kwestii, należy wskazać, że wniosek złożony w dniu 9 stycznia 2012 r. był trzecim wnioskiem o nadanie statusu uchodźcy. W postępowaniu wszczętym z pierwszego wniosku skarżącej zapadły decyzje z dnia [...] sierpnia 2010 r. oraz [...] marca 2011 r. Postępowanie z drugiego wniosku skarżącej zostało umorzone decyzją Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] października 2011 r., utrzymaną w mocy przez Radę do Spraw Uchodźców decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. Rozpoznając złożony w przedmiotowej sprawie wniosek w zakresie, w jakim dotyczy on wstrzymania wykonania decyzji Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] sierpnia 2010 r. wskazać na wstępie należy, iż w literaturze istnieje spór co do rozumienia pojęcia "granic tej samej sprawy". Zdaniem W. Rymsa unormowanie to ma usuwać dotychczasowe wątpliwości, czy w razie wniesienia skargi na decyzję wydaną w trybie nadzwyczajnym dopuszczalne jest wstrzymanie wykonania decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym (W. Ryms, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2003, s. 55). J.P. Tarno twierdzi natomiast, że przedmiotem wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej może być tylko i wyłącznie żądanie wstrzymania aktu zaskarżonego do sądu (J.P. Tarno, Postępowanie przed sądami administracyjnymi..., s. 126). Inne zdanie ma także W. Dawidowicz, który swoje rozumienie tego pojęcia opiera na powiązaniu z określoną normą prawa materialnego (jedną), która umożliwia ustalenie praw lub obowiązków jej adresata. Użyty w treści art. 61 § 3 zwrot: "w granicach tej samej sprawy" należy interpretować na tle art. 3 § 2, który wskazuje na przedmiot sądowej kontroli, a także art. 134 i art. 135, które regulują zakres sądowej kontroli. Ten ostatni przepis stanowi, że sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga. Można więc powiedzieć, że pojęcia "granice tej samej sprawy" i "granice sprawy, której dotyczy skarga" zakreślają zbliżone ramy prawne. W związku z tym treścią art. 61 § 3 objęte będą zarówno akty wydane w pierwszej instancji, jak i np. akty, w stosunku do których toczy się postępowanie w trybie nadzwyczajnym lub w trybie autokontroli. Za takim rozumieniem omawianego zwrotu normatywnego pośrednio opowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów w uchwale z dnia 27 czerwca 2000 r. (FPS 12/99, ONSA 2001, nr 1, poz. 7). Stwierdził w niej mianowicie, że zwrot "we wszystkich postępowaniach" użyty w art. 29 ustawy o NSA, wskazywał, że środki prawne, o których mowa w tym przepisie, mogą być stosowane do aktów lub czynności wydanych lub podjętych w różnych, a więc odrębnych postępowaniach prowadzonych "w granicach danej sprawy". Chodzi zatem zarówno o postępowanie zaliczane do trybu głównego, jak i postępowania należące do trybu nadzwyczajnego. Odnosząc się do zwrotu normatywnego "w granicach danej sprawy" NSA stwierdził, że chodzi o sprawę w ujęciu materialnym, w związku z czym o postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy będzie można mówić wówczas, gdy przedmiotem tych postępowań będzie sprawa wykazująca tożsamość podmiotową i przedmiotową (vide: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz; Zakamycze 2005, s. 168-169). Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu, wniosek o wstrzymanie wykonania w rozpatrywanej sprawie decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] sierpnia 2010 r. nie może zostać uwzględniony, bowiem nie dotyczy aktu wydanego w granicach tej samej sprawy. Podnieść należy, iż rozstrzygnięcie w przedmiocie wydalenia z terytorium RP zawarte zostało w decyzji wydanej w odrębnym postępowaniu administracyjnym, zainicjowane innym wnioskiem niż w sprawie, której dotyczy skarga. Nie jest dopuszczalne, by w sprawie ze skargi na decyzję zapadłą w jednym postępowaniu administracyjnym orzekać o wstrzymaniu decyzji wydanej w innej sprawie administracyjnej. W tym stanie rzeczy wniosek uznać należało za niedopuszczalny i na podstawie art. 61 § 5 p.p.s.a. orzec jak w sentencji postanowienia.