IV SA/Wa 2855/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA - Tomasz Wykowski (spr.) Sędzia WSA - Krystyna Napiórkowska Sędzia WSA - Anna Szymańska po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Rady do Spraw Uchodźców o rozstrzygnięcie wątpliwości co do treści wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 lipca 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 2855/12 w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] października 2012 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego postanawia: rozstrzygnąć wątpliwości co do treści wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 lipca 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 2855/12 I. Pismem z dnia 30 stycznia 2014 r. Rada do Spraw Uchodźców (dalej "Rada") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej "Sądu") o rozstrzygnięcie wątpliwości co do treści wyroku Sądu z dnia 30 lipca 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 2855/12 z dnia 30 lipca 2013 r. (dalej "wyroku"), wydanego w sprawie ze skargi A. K. (dalej "skarżącej") na decyzję Rady z dnia [...] października 2012 r. nr [...] (dalej "zaskarżonej decyzji"), którym to wyrokiem Sąd uchylił zaskarżoną decyzję. II. Uzasadniając wniosek, Rada wskazała na konieczność rozstrzygnięcia wątpliwości związanych z następującym sformułowaniem uzasadnienia wyroku: "To zaś ustalenie winno było skutkować zastosowaniem przez Radę, rozpoznającą odwołanie skarżącej od decyzji Szefa Urzędu, przepisu art.97 ust.1 pkt 1a u.u.o.c. i w efekcie prowadzić do udzielania skarżącej oraz jej małoletnim dzieciom zgody na pobyt tolerowany na okres zgodny z decyzją Wojewody [...]". W ocenie Rady wątpliwości, wiążące się z treścią przytoczonego fragmentu wyroku, wynikają z faktu, że obowiązujące ustawodawstwo nie przewiduje udzielania zgody na pobyt tolerowany na czas określony, w przeciwieństwie do udzielania zezwolenia na czas oznaczony, tj. instytucji uregulowanej przepisami ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz.U. z 2011 r. nr 264, poz.1573 z późn. zm.), której stosowanie pozostaje poza kompetencjami Rady. Wskazane wyżej okoliczności powodują w ocenie Rady niejasność co do właściwego sposobu wykonania wyroku, wiążącego Radę zgodnie z art.153 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: III. W myśl art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści, a postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Należy wskazać, że wykładnia wyroku, może mieć miejsce tylko wówczas, gdy zachodzą wątpliwości co do treści wyroku i jest on sformułowany w sposób niejasny. Wykładnia wyroku nie może prowadzić do uzupełnienia podjętego rozstrzygnięcia przez poszerzenie go o inne elementy, ani też do formułowania przez sąd dodatkowych motywów podjętego rozstrzygnięcia lub modyfikacji motywów poprzednio wskazanych. Przedmiotem wykładni mogą być jedynie rzeczywiste wątpliwości co do istoty rozstrzygnięcia zawartego w sentencji orzeczenia, a nie udzielanie odpowiedzi na kreowane przez stronę pytania; za szczególnie pozbawione podstaw prawnych uważa się domaganie się przez stronę dokonania wykładni wyroku stanowiące w istocie polemikę z odmiennym, niż oczekiwała strona, stanowiskiem sądu zaprezentowanym w orzeczeniu. Wniosek organu jako zasadny należało uwzględnić. IV. Konieczność uwzględnienia wniosku Rady wynika z następujących przesłanek: Zaskarżoną decyzją Rada utrzymała w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców (dalej "Szefa Urzędu") z dnia [...] sierpnia 2012 r. znak [...], umarzającą postępowanie w sprawie nadania skarżącej statusu uchodźcy wobec stwierdzenia, że wniosek w tym przedmiocie jest niedopuszczalny. Uchyliwszy decyzję Rady przedmiotowym wyrokiem, wydanym w wyniku rozpatrzenia skargi skarżącej, Sąd wskazał w uzasadnieniu, że przy rozpatrywaniu odwołania skarżącej od decyzji Szefa Urzędu uszło uwadze Rady podniesienie przez skarżącą faktu ubiegania się przez jej męża o zalegalizowanie pobytu na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej w trybie abolicji i oczekiwania w związku z powyższym na wydanie stosownej decyzji przez właściwy organ. Sąd wskazał następnie, w oparciu o dokumenty załączone do skargi, iż w dniu [...] października 2012 r. Wojewoda [...] wydał decyzję w sprawie znak [...], udzielającą mężowi skarżącej zgody na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej do dnia 1 października 2014 r. W konkluzji rozważań w tym zakresie Sąd stwierdził, co następuje: "To zaś ustalenie winno było skutkować zastosowaniem przez Radę, rozpoznającą odwołanie skarżącej od decyzji Szefa Urzędu, przepisu art. 97 ust. 1 pkt 1a u.u.o.c. i w efekcie prowadzić do udzielenia skarżącej oraz jej małoletnim dzieciom zgody na pobyt tolerowany na okres zgodny z decyzją Wojewody [...]". Zasadnie podniosła Rada, że literalne odczytanie wskazanego wyżej fragmentu uzasadnienia wyroku może prowadzić do wniosku (niezamierzonego przez Sąd), że Sąd zobowiązał Radę do udzielenia skarżącej zgody na pobyt tolerowany na okres odpowiadający okresowi, na który małżonkowi skarżącej, w odrębnym postępowaniu administracyjnym udzielono w trybie abolicji zgody na zamieszkanie na terytorium RP na czas oznaczony. Trafnie podniósł organ, że takie rozumienie wyroku sprzeciwiałoby się niewątpliwie przepisom art.97 – 105 ustawy ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2009 r. Nr 189, poz. 1472, dalej: "ustawy"), z których nie wynika, aby zgoda na pobyt tolerowany udzielana była na czas oznaczony. W szczególności dopuszczalności takiej nie można wywodzić, z art.98 ustawy, stanowiącego że cudzoziemcowi, któremu udzielono zgody na pobyt tolerowany, przysługują uprawnienia cudzoziemca, któremu udzielono zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, o ile przepisy ustawy lub innych ustaw nie stanowią inaczej. Kwestię utraty przez cudzoziemca możliwości dalszego korzystania z pobytu tolerowanego reguluje przepis art.102 ust.1 ustawy, w świetle którego zgodę na pobyt tolerowany cofa się, jeżeli: 1) ustanie przyczyna, dla której została ona udzielona; 2) cudzoziemiec dobrowolnie zwrócił się o ochronę do władz kraju pochodzenia; 3) cudzoziemiec opuścił na stałe terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; 4) dalsze jej obowiązywanie mogłoby spowodować poważne zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa albo bezpieczeństwa i porządku publicznego; 5) cudzoziemiec, któremu udzielono zgody na pobyt tolerowany na podstawie art. 97 ust. 1 pkt 2, uchyla się od nałożonego w tej decyzji obowiązku zgłaszania się w określonych odstępach czasu do wskazanego w niej organu lub zawiadomienia tego organu o każdej zmianie miejsca pobytu. Mając na uwadze wskazane wyżej regulacje ustawowe, zawarte w uzasadnieniu wyroku, sformułowanie "udzielenie skarżącej oraz jej małoletnim dzieciom zgody na pobyt tolerowany na okres zgodny z decyzją Wojewody [...]" należy zatem tłumaczyć, mając na uwadze fakt, że przesłanką do udzielenia skarżącej oraz jej małoletnim dzieciom zgody na pobyt tolerowany jest potrzeba nierozdzielania rodziny (tj. ojca, który na podstawie decyzji wydanej w trybie przepisów o abolicji przebywa w Polsce legalnie, matki oraz ich dzieci), wyłącznie jako podkreślenie faktu, że w założeniu zgoda na pobyt tolerowany ma umożliwić legalne przebywanie w Polsce skarżącej wraz z dziećmi w okresie, w którym legalnie będzie przebywał w Polsce ich ojciec, a mąż skarżącej. Intencją Sądu nie było jednakże formułowanie w stosunku do Rady zalecenia udzielania przedmiotowej zgody na czas oznaczony, odpowiadający czasowi, na który udzielono zezwolenia na zamieszkanie mężowi skarżącej, jak też formułowanie w stosunku do organu jakichkolwiek innych zaleceń, które miałyby prowadzić do odstąpienia, przy wykonywaniu wyroku Sądu, od uregulowań ustawy. Przedmiotowa zgoda ta winna zatem zostać udzielona na ogólnych zasadach, określonych w ustawie. Z powyższych względów Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art.158 p.p.s.a.