IV SA/Wa 2856/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Korzeniowski (spr.), Sędziowie sędzia WSA Kaja Angerman, sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant ref. staż. Magdalena Dębska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 marca 2017 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Ministra Infrastruktury i Budownictwa (dalej: organ II instancji, organ odwoławczy) z [...] sierpnia 2016 r., znak: [...] wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2016r. poz. 23 ze zm., dalej: k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania M. S. (dalej: strona, skarżący) od decyzji Wojewody [...] (dalej: organ I instancji) z [...] maja 2010 r., znak: [...] odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Gminy T. z [...] lutego 1979 r. znak: [...] o zezwoleniu na wejście w teren celem budowy linii energetycznej 400 i 220 kV [...] w części dotyczącej działki nr [...] położonej w W. stanowiącej własność M. S. W decyzji z [...] sierpnia 2016 r. Minister Infrastruktury i Budownictwa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z [...] maja 2010 r. Stan sprawy przestawiał się następująco: W decyzji z [...] lutego 1979 r., znak: [...] Naczelnik Gminy w T. zezwolił Zakładowi Energetycznemu w R., w trybie art. 35 ustawy z 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości, na wejście w teren celem budowy linii energetycznej 400 i 220 kV [...] między innymi na działkę [...] położoną w W. stanowiącą własność M. S. W dniu 12 czerwca 1992 r. M. S. wystąpił z wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawie budowy linii energetycznej [...] z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. podnosząc, że nie brał udziału w postępowaniu. Wojewoda [...] w decyzji z [...] września 1992 r., znak: [...], odmówił wznowienia postępowania w sprawie budowy linii energetycznej zakończonej decyzją ostateczną Wojewody [...] z [...] lutego 1979 r., znak: [...]. Minister Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa w decyzji z [...] stycznia 1993 r., znak: [...] utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] września 1992 r. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpatrzeniu skargi M. S., w wyroku z 28 grudnia 1993 r., sygn. IV SA 337/93 uchylił zaskarżoną decyzję Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa oraz utrzymaną przez nią w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] września 1992 r. W piśmie z 3 czerwca 1994 r. M. S. wyjaśnił, że żąda wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją Naczelnika Gminy w T. z [...] lutego 1979 r., znak: [...]. Kierownik Urzędu Rejonowego w T. w decyzji z [...] kwietnia 1995 r., znak: [...] orzekł o odmowie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją Naczelnika Gminy w T. z [...] lutego 1979 r., znak: [...]. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Wojewody [...] z [...] maja 1995 r., znak: [...]. Po rozpatrzeniu skargi M. S. skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego, Wojewoda [...], działając na podstawie art. 200 § 2 i art. 207 § 2 k.p.a., wydał decyzję z [...] czerwca 1995 r., znak: [...] uchylającą własną decyzję z [...] maja 1995 r. oraz decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego w T. z [...] kwietnia 1995r. i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W decyzji z [...] listopada 1995 r., znak: [...] Kierownik Urzędu Rejonowego w T. ponownie orzekł o odmowie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją Naczelnika Gminy w T. z [...] lutego 1979 r., znak: [...]. Wojewoda [...] w decyzji z [...] grudnia 1995 r., znak: [...] uchylił ww. decyzję z [...] listopada 1995 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W postanowieniu z [...] lutego 1997 r., znak: [...] Kierownik Urzędu Rejonowego w T. wznowił postępowanie zakończone decyzją Naczelnika Gminy w T. z [...] lutego 1979 r., znak: [...] W decyzji z [...] września 1997 r., znak: [...], Kierownik Urzędu Rejonowego w T. stwierdził, że decyzja Naczelnika Gminy w T. z [...] lutego 1979 r., znak: [...], została wydana z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., jednocześnie odmówił uchylenia ww. decyzji, gdyż w wyniku wznowienia postępowania zapadłaby wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej i odmówił ustalenia odszkodowania za straty powstałe w wyniku czasowego zajęcia nieruchomości ze względu na przedawnienie roszczenia. W decyzji z [...] października 1997 r., znak: [...], Wojewoda [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego w T. z [...] września 1997 r., [...]. W toku postępowania o wznowienie odnaleziono dwie wersje odpisów decyzji z [...] lutego 1979 r., o sygnaturze: [...], dotyczące wejścia w teren celem budowy linii energetycznej 400 i 220 kV [...]. Jedną podpisaną przez Naczelnika Gminy T. F. W., obejmującą [...] działki (nie obejmuje działki [...] w W. stanowiącej własność M. S.), a drugą podpisaną przez starszego referenta – T. G., obejmującą [...] nieruchomości, w tym działkę [...] w W. W wyroku z 7 lutego 2000 r., sygn. II SA/Kr 2159/97 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie O/Z w Krakowie uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z [...] października 1997 r., znak: [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego w T. z [...] września 1997 r., [...]. W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżone decyzje zostały wydane bez uprzedniego ustalenia stanu faktycznego i okoliczności mających istotny wpływ na załatwienie sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że nie wyjaśniono przede wszystkim, która z decyzji noszących datę [...] luty 1979 r. o tym samym numerze - [...] opatrzona pieczęcią nagłówkową "Urząd Gminy T.", a podpisana przez dwie różne osoby tj. jedna przez - Naczelnika Gminy T. F. W., a druga przez starszego referenta – T. G. jest wiarygodna i wiążąca. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że organ orzekający w II instancji powinien już w 1994 r. z urzędu spowodować uruchomienie trybu przewidzianego w art. 156 k.p.a. dla wyeliminowania z obrotu jednej z dwu opisanych wcześniej decyzji rozstrzygających sprawę wejścia w teren. Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę, że wniosek M. S. w sprawie odszkodowania należało potraktować jako oddzielną sprawę. W piśmie z 2 marca 2007 r., znak: [...] Wojewoda [...] zawiadomił strony, w trybie art. 61 § 4 k.p.a., o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Gminy w T. z [...] lutego 1979 r., znak: [...] o zezwoleniu na wejście w teren celem budowy linii energetycznej 400 i 220 kV [...] w części dotyczącej działki nr [...] położonej w W. stanowiącej własność M. S. W decyzji z [...] maja 2010 r., znak: [...] Wojewoda [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Gminy T. z [...] lutego 1979 r. znak: [...] o zezwoleniu na wejście w teren celem budowy linii energetycznej 400 i 220 kV [...] w części dotyczącej działki nr [...] położonej w W. stanowiącej własność M. S. W piśmie z [...] maja 2010 r. M. S. odwołał się od ww. decyzji organu wojewódzkiego wskazując, że zaskarżona przez niego decyzja podpisana przez T. G. posiada wady tj. "część nazwisk figuruje w decyzji podpisanej przez Naczelnika Gminy F. W., numery kolejne są pomylone po nr [...] jest nr [...], są wpisy długopisem, na przedostatniej stronie wydrukowano podpis T. G., a na ostatniej T. G.". W decyzji z [...] sierpnia 2016 r. Minister Infrastruktury i Budownictwa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z [...] maja 2010 r. Wojewody [...]. W uzasadnieniu ww. decyzji organ II instancji wskazał, że analiza zgromadzonego materiału dowodowego potwierdziła, że w obiegu prawnym istnieją dwie wersje odpisów decyzji z [...] lutego 1979 r., znak: [...], dotyczące wejścia w teren celem budowy linii energetycznej 400 i 220 kV [...]. Pierwsza z nich została podpisana przez Naczelnika Gminy T. F. W. i nie obejmuje ona działki [...] w W. stanowiącej własność M. S., zaś druga podpisana przez starszego referenta – T. G., obejmuje m. in. działkę [...] w W., opatrzona jest klauzulą ostateczności z [...] kwietnia 1979 r. Organ II instancji zgodził się ze stwierdzeniem Wojewody [...], że decyzja Naczelnika Gminy w T. z [...] lutego 1979 r., znak: [...] jest decyzją zbiorczą (dokumentem zawierającym kilkaset decyzji indywidualnych o zezwoleniu na wejście na poszczególne wymienione w niej nieruchomości celem budowy linii energetycznej 400 i 220 kV [...]). Zatem jedynie decyzja Naczelnika Gminy w T. z [...] lutego 1979 r., znak: [...], która dotyczy działki nr [...] dotyczy nieruchomości stanowiącej własność M. S., a w konsekwencji są to dwie odrębne decyzje dotyczące odmiennych przedmiotów postępowania. Organ odwoławczy wskazał również, że decyzja wydana w trybie ww. art. 35 musiała być zgodna z zatwierdzoną lokalizacją szczegółową. W aktach przedmiotowej sprawy znajduje się decyzja Wojewódzkiego Biura Planowania Przestrzennego w T. z [...] lutego 1975 r. znak: [...] ustalająca miejsce i warunki realizacji inwestycji i zatwierdzająca pod względem urbanizacyjnym plan realizacyjny linii elektroenergetycznych 400 kV [...] i 220 kV [...] na terenach położonych w granicach administracyjnych województwa [...]. Zdaniem organu II instancji, ze znajdujących się w aktach organu wojewódzkiego wykazów właścicieli gruntów dla linii elektroenergetycznej 400/220 kV [...] oraz załącznika graficznego z przebiegu projektowanej linii przez grunty gminy T. (kopii mapy sporządzonej przez geodetę gminy inż. K. B. potwierdzonej za zgodność z oryginałem w dniu [...] lutego 1979 r.) wynika, że projektowana linia elektroenergetyczna 400/220 kV [...] przechodziła przez nieruchomość oznaczoną jako działka nr [...] w W. stanowiącą własność M. S. Organ II instancji podzielił stanowisko Wojewody [...], zgodnie z którym decyzja Naczelnika Gminy T. z [...] lutego 1979 r., znak: [...] o zezwoleniu na wejście na działkę nr [...] w W. celem budowy linii energetycznej 400 i 220 kV [...] została wydana na podstawie i zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji szczegółowej w formie zatwierdzenia planu realizacyjnego, zaś przy wydawaniu decyzji nie doszło do naruszenia obowiązujących w tym zakresie przepisów. W ocenie Ministra Infrastruktury i Budownictwa, powyższe wskazuje, że w postępowaniu zakończonym kontrolowaną decyzją zostały spełnione przesłanki z art. 35 ust. 1 ustawy o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości niezbędne do czasowego zajęcia działki nr [...], a zatem decyzja Naczelnika Gminy T. z [...] lutego 1979 r., znak: [...] nie jest obarczona wadą rażącego naruszenia prawa w tym zakresie. Odnosząc się do zarzutów odwołania dotyczących błędnego wpisania nazwiska osoby podpisującej decyzję tj. wpisania "G." zamiast "G." organ odwoławczy wyjaśnił, że jest to omyłka pisarska, która nie przesądza o obarczeniu badanej decyzji wadą rażącego naruszenia prawa. Według organu odwoławczego, również bez wpływu na treść niniejszego rozstrzygnięcia pozostaje zarzut skarżącego dotyczący istniejącej w badanej decyzji pomyłki w numeracji i dokonanych "wpisów długopisem", bowiem kontroli poddano przedmiotową decyzję wyłącznie w zakresie dotyczącym działki nr ew. [...]. W piśmie z 30 września 2016 r. zatytułowanym "Odwołanie od decyzji Ministra Infrastruktury i Budownictwa [...] z [...] sierpnia 2016 r." skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący zaskarżył ww. decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa. W uzasadnieniu skargi skarżący podnosi, że Minister nie wykonał wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie – Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie z 7 lutego 2000 r., sygn. II SA/kr 2159/97 oraz wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 8 czerwca 2006 r., sygn. II SA/Kr 2775/02. Skarżący podnosi w skardze, że od otrzymania pisma z Zakładu Energetycznego T., znak: [...] z [...] stycznia 1992 r. do chwili obecnej zasadniczym czyli jedynym celem jest otrzymanie odszkodowania jakie przysługiwało w związku z wybudowaniem słupa i linii energetycznej 400 kV na działce należącej do skarżącego. W ocenie skarżącego, w obrocie prawnym nie mogą istnieć dwie decyzje, których zakres zachodzi na siebie i reguluje materię w odmienny sposób. Obie decyzje dotyczą częściowo tych samych nieruchomości i w związku z tym jedna lub obie muszą być wyeliminowane z obrotu prawnego. Zdaniem skarżącego, tak też orzekł Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 7 lutego 2000 r., sygn. II SA/Kr 2159/97 i z "8 czerwca 2006 r., sygn. SA/Kr 2775". Skarżący wyjaśnił w skardze, że celem wznowienia postępowania jest dla niego uregulowanie sytuacji prawnej jego nieruchomości lub też uzyskanie orzeczenia o wydaniu decyzji z naruszeniem prawa celem uzyskania odszkodowania. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury i Budownictwa wniósł o oddalenie skargi podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.), polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpatrywania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a., w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c, p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Przeprowadzona na płaszczyźnie zgodności z prawem kontrola zaskarżonej decyzji, w ramach wskazanych kryteriów, prowadzi do konstatacji, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W ocenie Sądu, organy administracji w sposób wyczerpujący i rzetelny zebrały materiał dowodowy, a następnie dokonały prawidłowej jego oceny pod względem zastosowania przepisów k.p.a. oraz ustawy z 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczenia nieruchomości (tekst jedn.: Dz. U. z 1974 r., nr 10 poz. 64 ze zm., dalej: ustawa z 12 marca 1958 r.) W postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej organ administracji orzeka jako organ kasacyjny na podstawie przepisów i stanu faktycznego obowiązujących w dacie wydania decyzji podlegającej ocenie pod względem istnienia przesłanek do stwierdzenia jej nieważności. Przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji określone są enumeratywnie w art. 156 § 1 k.p.a. W przypadku ich ustalenia organ ma obowiązek stwierdzić nieważność decyzji, chyba, że zachodzi sytuacja, o której mowa w art. 156 § 2 k.p.a. Z uwagi jednak na fakt, że stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznych (art. 16 § 1 k.p.a.), może mieć ono miejsce tylko wtedy, gdy decyzja w sposób niewątpliwy dotknięta jest przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Z tego też powodu wykładnia tych przesłanek winna mieć charakter ścieśniający. Instytucję stwierdzenia nieważności zalicza się do nadzwyczajnych trybów wzruszania decyzji. Oznacza to, że nie każdy (nawet uzasadniony) zarzut naruszenia prawa może być skuteczną podstawą do wzruszenia decyzji w tym trybie. Zdaniem Sądu, prawidłowe jest stanowisko organów obydwu instancji, że decyzja Naczelnika Gminy T. z [...] lutego 1979 r., znak [...] zezwalająca na wejście w teren celem budowy linii energetycznej 400 i 220kV [...] w części dotyczącej działki [...] położonej w W. stanowiącej własność M. S. będąca przedmiotem postępowania nadzorczego nie jest dotknięta wadą skutkującą stwierdzeniem jej nieważności. Organy orzekające w niniejszej sprawie oceniły na podstawie całokształtu materiału dowodowego udowodnienie okoliczności związanych z odmową stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Gminy T. z [...] lutego 1979 r., znak: [...] zezwalającej na wejście w teren celem budowy linii energetycznej 400 i 220kV [...] w części dotyczącej działki [...] położonej w W. stanowiącej własność M. S. Sąd podziela stanowisko organów obu instancji, które nie stwierdziły naruszenia art. 35 ust. 1 ustawy z 12 marca 1958r., gdyż spełnione zostały przesłanki wynikające z ww. artykułu, niezbędne do czasowego zajęcia działki nr [...], a zatem decyzja Naczelnika Gminy T. z [...] lutego 1979 r. nie jest obarczona wadą rażącego naruszenia prawa. Organy orzekające w niniejszej sprawie nie naruszyły art. 7 w zw. z art. 77 i 80 k.p.a., gdyż zgodnie obowiązkiem ustawowym działały na podstawie i w granicach prawa, ale także wypełniły obowiązek czuwania nad tym, aby zachowania wszystkich uczestników postępowania administracyjnego – we wszystkich stadiach postępowania – były zgodne z prawem. Zdaniem Sądu, zastosowana przez organy orzekające wykładnia przepisu art. 35 ust. 1 ustawy z 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczenia nieruchomości (tekst jedn.: Dz. U. z 1974 r., nr 10 poz. 64 ze zm.) została przeprowadzona w granicach prawa. Według Sądu, organy obu instancji dokonały niewadliwej analizy zebranego materiału dowodowego, który w ocenie Sądu jest prawidłowo zebrany i kompletny, a wnioski jakie z niego wysnute były logicznie uzasadnione i nie noszą cech dowolności. W ocenie Sądu, materiał dowodowy oraz postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez organ w pierwszej i drugiej instancji są zgodne z wymogami określonymi w art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Organy orzekające w niniejszej sprawie w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy, a także oceniły na podstawie całokształtu materiału dowodowego udowodnienie okoliczności związanych z odmową stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Gminy T. z [...] lutego 1979 r. Zdaniem Sądu, podejmując rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie organy przeprowadziły również w sposób prawidłowy proces subsumcji stanu faktycznego pod obowiązujące normy prawne regulujące wydanie przez organ I instancji decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Gminy T. z [...] lutego 1979 r., znak: [...] zezwalającej na wejście w teren celem budowy linii energetycznej 400 i 220kV [...] w części dotyczącej działki [...] położonej w W. stanowiącej własność M. S. Reasumując Sąd uznał, że organy orzekające w niniejszej sprawie wnikliwie i wszechstronnie rozpatrzyły stan faktyczny sprawy oraz szczegółowo wyjaśniły motywy, jakimi się kierowały przy jej rozstrzyganiu. Uzasadniły przy tym przekonująco swoje stanowisko - zyskując całkowitą aprobatę Sądu - zaś wydane decyzje zawierają niezbędne elementy, o jakich mowa w art. 107 § 1 k.p.a. Kontrolując zastosowanie przez organ II instancji art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. wskazać należy art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. nie określa wprawdzie przesłanek do podjęcia przez organ odwoławczy decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu pierwszej instancji, niemniej jednak należy zauważyć, że utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji jest możliwe jedynie wówczas, gdy nie narusza ona przepisów materialnych i procesowych. W ocenie Sądu, Minister Infrastruktury i Budownictwa prawidłowo utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] maja 2010 r. Utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji oznacza tylko to, że organ odwoławczy rozstrzygnął sprawę w sposób identyczny jak organ pierwszej instancji. Minister Infrastruktury i Budownictwa wydając decyzję o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji Wojewody [...] stwierdził, że decyzja organu I instancji jest prawidłowa. Minister Infrastruktury i Budownictwa ocenił prawidłowość zaskarżonej decyzji pod kątem nie tylko ustaleń faktycznych, tj. podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, ale też pod kątem zastosowania przepisów prawa materialnego i procesowego mającego zastosowanie w niniejszej sprawie. Ponadto wskazać należy, że decyzja wydana w trybie ww. art. 35 ustawy z 12 marca 1958 r. musiała być zgodna z zatwierdzoną lokalizacją szczegółową. Artykuł 35 ustawy z 12 marca 1958 r. przewidywał szczególny tryb wywłaszczenia polegający na ograniczeniu własności nieruchomości przez ustanowienie w drodze decyzji administracyjnej wydawanej przez naczelnika gminy, a w miastach prezydenta lub naczelnika miasta (dzielnicy) określonych praw na rzecz wskazanych jednostek administracji i gospodarki państwowej. Wydanie decyzji na podstawie art. 35 ustawy nie wymagało uprzedniego przeprowadzenia postępowania ugodowego. Szczególny tryb wywłaszczenia (art. 35 ustawy) w odróżnieniu od trybu ogólnego nie mógł być stosowany na potrzeby innych podmiotów niż wymienione w art. 35 ustawy. Wskazać należy, że w aktach sprawy znajduje się decyzja Wojewódzkiego Biura Planowania Przestrzennego w T. z [...] lutego 1975 r. znak: [...] ustalająca miejsce i warunki realizacji inwestycji i zatwierdzająca pod względem urbanizacyjnym plan realizacyjny linii elektroenergetycznych 400 kV [...] i 220 kV [...] na terenach położonych w granicach administracyjnych województwa [...]. Projektowana linia elektroenergetyczna 400/220 kV [...] przechodziła przez nieruchomość oznaczoną jako działka nr [...] w W. stanowiącą własność skarżącego. Organy prawidłowo ustaliły, że decyzja Naczelnika Gminy T. z [...] lutego 1979 r., znak: [...] o zezwoleniu na wejście na działkę nr [...] w W. celem budowy linii energetycznej 400 i 220 kV [...] została wydana na podstawie i zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji szczegółowej w formie zatwierdzenia planu realizacyjnego, zaś przy wydawaniu decyzji nie doszło do naruszenia obowiązujących w tym zakresie przepisów. Tym samym w postępowaniu zakończonym kontrolowaną decyzją zostały spełnione przesłanki z art. 35 ust. 1 ustawy niezbędne do czasowego zajęcia działki nr [...], a w konsekwencji decyzja Naczelnika Gminy T. z [...] lutego 1979 r., znak: [...] nie jest obarczona wadą rażącego naruszenia prawa w tym zakresie. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze wskazać należy, że przeprowadzona przez organy obu instancji analiza zgromadzonego materiału dowodowego potwierdziła, że w obiegu prawnym istnieją dwie wersje odpisów decyzji z [...] lutego 1979 r., znak: [...], dotyczące wejścia w teren celem budowy linii energetycznej 400 i 220 kV [...]. Pierwsza z nich została podpisana przez Naczelnika Gminy T. F. W. i nie obejmuje ona działki [...] w W. stanowiącej własność skarżącego. Druga decyzja została podpisana przez starszego referenta – T. G. i obejmuje m. in. działkę [...] w W., opatrzona jest klauzulą ostateczności z [...] kwietnia 1979 r. Prawidłowo ustaliły organy obu instancji, że decyzja Naczelnika Gminy w T. z [...] lutego 1979 r., znak: [...] jest decyzją zbiorczą (dokumentem zawierającym kilkaset decyzji indywidualnych o zezwoleniu na wejście na poszczególne wymienione w niej nieruchomości celem budowy linii energetycznej 400 i 220 kV [...]). Zatem jedynie decyzja Naczelnika Gminy w T. z [...] lutego 1979 r., znak: [...], która dotyczy działki nr [...] dotyczy nieruchomości stanowiącej własność M. S., a w konsekwencji są to dwie odrębne decyzje dotyczące odmiennych przedmiotów postępowania. Wskazać należy, że działka nr [...] położona w W. jest wymieniona jedynie w odpisie decyzji z [...] lutego 1979 r. znak: [...] podpisanym przez starszego referenta – T. G. Działka ta nie jest natomiast wymieniona w odpisie decyzji podpisanym przez Naczelnika Gminy F. W. Wobec powyższego, należy podzielić stanowisko organów orzekających, zgodnie z którym istnienie odpisu decyzji podpisanego przez Naczelnika Gminy F. W. nie ma prawnego znaczenia dla przedmiotowej sprawy tj. dla oceny legalności zezwolenia na wejście w teren działki nr [...] w W. celem budowy linii energetycznej 400 i 220 kV [...]. Powyższe ustalenie jest zgodne ze stanowiskiem skarżącego, który w toku postępowania odwoławczego w piśmie z 1 marca 2016 r. stwierdził, że "decyzja podpisana przez Naczelnika Gminy F. W. mnie nie dotyczy". Prawidłowo przedmiotem postępowania organ I instancji uczynił wyłącznie decyzję dotyczącą działki nr [...] w W. podpisaną przez starszego referenta – T. G. W aktach sprawy znajduje się dokument potwierdzający posiadanie upoważnienia do podpisania decyzji z [...] lutego 1979 r., znak: [...] przez starszego referenta – T. G. Oznacza to, że decyzja z [...] lutego 1979 r., znak: [...] o zezwoleniu na wejście na działkę nr [...] w W. podpisana przez T. G. została wydana przez właściwy organ. Nie zasługuje zatem na uwzględnienie zarzut skargi, według którego Minister nie wykonał wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie z 7 lutego 2000 r. W uzasadnieniu ww. wyroku Naczelny Sąd Administracyjny na str. 4 stwierdził bowiem, że "Nie wyjaśniono przede wszystkim, która z decyzji noszących datę [...].II.1979 r. o tym samym numerze «[...]» opatrzona pieczęcią nagłówkową o treści «Urząd Gminy T.» a podpisana przez dwie różne osoby a mianowicie: decyzja powielona w Urzędzie Gminy T. za numerem [...] – przez F. W. jako Naczelnika Gminy, zaś decyzja powielona w tym samym urzędzie za numerem [...] z up. Naczelnika Gminy, st. Ref. ds. budownictwa i drogownictwa, T. G. – jest wiarygodną i wiążącą". Skarżący w skardze podniósł, że w obrocie prawnym nie mogą istnieć dwie decyzje, których zakres zachodzi na siebie i reguluje materię w odmienny sposób. W uzasadnieniu decyzji na str. 6 organ II instancji stwierdził wprost, że analiza akt sprawy, wykazała, że działka nr [...] położona w W. jest wymieniona jedynie w odpisie decyzji z [...] lutego 1979 r. znak: [...] podpisanym przez starszego referenta – T. G. Działka ta nie jest wymieniona w odpisie decyzji podpisanym przez Naczelnika Gminy F. W. Wobec powyższego, Minister Infrastruktury i Budownictwa podzielił stanowisko Wojewody [...], zgodnie z którym istnienie odpisu decyzji podpisanego przez Naczelnika Gminy F. W. nie ma prawnego znaczenia dla niniejszej sprawy tj. dla oceny legalności zezwolenia na wejście w teren działki nr [...] w W. celem budowy linii energetycznej 400 i 220 kV [...]. Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego braku wykonania przez organ wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 8 czerwca 2006 r., sygn. II SA/Kr 2775/02 wskazać należy, że w ww. wyrok zapadł po rozpoznaniu skargi M. S. na niewykonanie przez Wojewodę [...] wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie – Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie z 7 lutego 200 r., sygn. II SA/Kr 2159/97 w przedmiocie wznowienia postępowania o pozwolenie na wejście w teren. W wyroku z 8 czerwca 2006 r., sygn. II SA/Kr 2775/02 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wymierzył Wojewodzie [...] grzywnę w wysokości 2. 500 zł (dwa tysiące pięćset złotych). Przedmiotem kontrolowanego przez Sąd w niniejszej sprawie postępowania jest stwierdzenie nieważności decyzji Urzędu Gminy T. z [...] lutego 1079 r., znak: [...], dotyczącej sprawy wejścia w teren. Postępowanie było prowadzone z urzędu (zawiadomienie z 2 marca 2007 r., k. 270, t. II akt administracyjnych) w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 8 czerwca 2006 r., sygn. II SA/Kr 2775/02 wydanym w sprawie skargi M. S. na niewykonanie przez Wojewodę [...] wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie – Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie z 7 lutego 2000 r., sygn. II SA/Kr 2159/97 w przedmiocie wznowienia postępowania o pozwolenie na wejście w teren. Podnoszony przez skarżącego zarzut, że nie brał on udziału w postępowaniu o zezwolenie na wejście w teren i nie otrzymał decyzji Naczelnika Gminy T. z [...] lutego 1979 r. znak: [...] nie wpływa na ocenę legalności decyzji dokonywaną w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji w trybie art. 156 § 1 k.p.a. Zarzut, że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu jest przesłanką do wznowienia postępowania określoną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i może zostać uwzględniony wyłącznie w postępowaniu o wznowienie postępowania w sprawie ponieważ system nadzwyczajnych trybów postępowania obejmujący między innymi postępowanie w sprawie wznowienia postępowania (art. 145 k.p.a.) i postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji (art. 156 k.p.a.) jest oparty na zasadzie niekonkurencyjności co oznacza, że poszczególne tryby nadzwyczajne mają na celu usunięcie tylko określonego rodzaju wadliwości decyzji i nie mogą być stosowane zamiennie. Mając na uwadze, że zaskarżona decyzja podjęta została z uwzględnieniem obowiązujących przepisów prawa, skarga nie mogła zostać uwzględniona, a Sąd orzekł na mocy art. 151 p.p.s.a. jak w sentencji.