IV SA/Wa 2859/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Rząsa,, sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do powrotu oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2015r. nr [...] po rozpatrzeniu odwołania pana J. S., Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców utrzymał w mocy decyzję Komendanta Placówki Straży Granicznej [...] z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] orzekającą o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu i o zakazie jego ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen przez okres 3 lat od dnia wydania decyzji. W uzasadnieniu organ II instancji wyjaśnił, że J. S. posiadający obywatelstwo [...] został zatrzymany w dniu 3 marca 2015r. przez funkcjonariuszy Placówki Straży Granicznej [...] po przylocie samolotem rejsowym z [...]. Cudzoziemiec okazał wówczas do kontroli swój dokument podróży oraz sfałszowany, [...] dokument pobytowy dla członka rodziny obywatela Unii Europejskiej. W toku przesłuchania w dniu 4 marca 2015r. J. S. zeznał, że opuścił kraj pochodzenia w roku 2010, udając się legalnie do [...] w celu podjęcia pracy. Nie został jednak zatrudniony w tym kraju, w związku z czym, po 2 dniach wyjechał pociągiem do [...], gdzie został nielegalnie zatrudniony przez zamieszkałego tam kuzyna. W [...] J. S. przebywał nielegalnie do października 2014r., kiedy to przyjechał pierwszy raz do Polski, w celu zalegalizowania pobytu. Przed przyjazdem do naszego kraju Cudzoziemiec zdobył wspomniany wyżej [...] dokument pobytowy dostarczony mu przez znajomego [...]. W dniu [...] listopada 2014r. Cudzoziemiec wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, po czym ponownie udał się do [...]. Skarżący powrócił do Polski w dniu 3 marca 2015r. i został zatrzymany w związku z ujawnieniem przez funkcjonariuszy Placówki Straży Granicznej [...], że posługiwał się przy wjeździe sfałszowanym, [...] dokumentem pobytowym. W związku z powyższym, w dniu [...] marca 2015r. przed Komendantem wyżej wskazanej placówki SG zostało wszczęte postępowanie w sprawie zobowiązania cudzoziemca do powrotu. Na mocy postanowienia Sądu Rejonowego dla [...] z dnia [...] marca 2015r. (sygn. akt [...]) J. S. został umieszczony w Strzeżonym Ośrodku dla Cudzoziemców w [...]. Organ wskazał, że zgodnie z art. 302 ust. 1 pkt 1 i 10 ustawy z dnia 12 grudnia 2013r. o cudzoziemcach (Dz.U poz. 1650 z późn. zm - dalej "ustawa o cudzoziemcach"), decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wydaje się cudzoziemcowi, gdy: - przebywa lub przebywał na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez ważnej wizy lub innego ważnego dokumentu uprawniającego go do wjazdu na to terytorium i pobytu na nim, jeżeli wiza lub inny dokument są lub były wymagane, -przekroczył lub usiłował przekroczyć granicę wbrew przepisom prawa. Organ mając na względzie obowiązujące przepisy oraz opisany w decyzji stan faktyczny stwierdził, że w sprawie została wyczerpana dyspozycja art. 302 ust. 1 pkt 1 i 10 ustawy o cudzoziemcach. Cudzoziemiec nie poosiada żadnego zezwolenia na pobyt w Polsce i wjechał do naszego kraju wbrew przepisom prawa, posługując się sfałszowanym, [...] dokumentem pobytowym dla członków rodziny obywatela UE. Zatem już samo stwierdzenie faktów odpowiadających hipotezie powyższego przepisu uzasadnia, zdaniem organu, zastosowania sankcji w postaci zobowiązania cudzoziemca do powrotu oraz do orzeczenia zakazu ponownego wjazdu przez określony czas. Organ wyjaśnił przy tym, że taka konstrukcja normy prawnej ma przede wszystkim na celu dyscyplinowanie cudzoziemców w przedmiocie przestrzegania przepisów ustanowionych dla zapewnienia kontroli wjazdu i pobytu cudzoziemców. W uzasadnieniu decyzji wskazano również na brzmienie przepisu art. 303 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, który wymienia negatywne przesłanki w przedmiocie zobowiązania cudzoziemca do powrotu oraz wskazano, że w toku postępowania odwoławczego organ orzekający w drugiej instancji nie stwierdził aby w przedmiotowej sprawie zachodziła którakolwiek z przesłanek wskazanych w art. 303 ust. 1 w związku z art. 348 i 351 ustawy o cudzoziemcach. Podniesiono, że cudzoziemiec nie jest małżonkiem obywatelki polskiego ani cudzoziemki posiadającej zezwolenie na pobyt stały lub zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego UE na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i nie wykazał żadnych związków o charakterze rodzinnym w naszym kraju. Nadto z wypowiedzi skarżącego wynikam, że jego powrót do kraju pochodzenia nie wiąże się z zagrożeniem, o którym mowa w art. 348 i 351 ustawy o cudzoziemcach. W ocenie organu odwoławczego, zaskarżona decyzja nie narusza prawa J. S. do ochrony jego życia rodzinnego ani prywatnego. Organ w tym zakresie wyjaśnił, że dokonując oceny, czy zaskarżona decyzja naruszałaby prawo cudzoziemca do życia rodzinnego, czy prywatnego wzięto pod uwagę skutki, jakie wiążą się z wydaniem decyzji o zobowiązaniu do powrotu. Zaskarżona decyzja orzeka wprawdzie o zobowiązaniu cudzoziemki do powrotu, jednak orzeczony zakaz ponownego wjazdu do Polski nie jest bezterminowy - wynosi 3 lata. Ewentualna ingerencja w prawo, o którym mowa w art. 8 Konwencji nie ma zatem charakteru bezterminowego. Nie każdy również rodzaj więzów rodzinnych, czy prywatnych z krajem goszczącym zasługuje na jednakową ochronę. Dopuszczalność ingerencji w prawo do życia rodzinnego, czy prywatnego będzie uzależniona od okoliczności konkretnego przypadku. Mając na uwadze okoliczność udzielenia zgody na pobyt ze względów humanitarnych, uwzględnioną w art. 348 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach organ wskazał, że w orzecznictwie Europejskiego Trybunału Praw Człowieka (dalej ETPCz) rozumienie pojęcia "życie rodzinne" co do zasady dopowiada związkom pomiędzy najbliższymi członkami rodziny np.: małżonkami (konkubentami), pomiędzy rodzicami i ich małoletnimi dziećmi, czy pomiędzy małoletnim rodzeństwem. W niniejszej sprawie strona natomiast nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje naruszenie jej prawa do ochrony życia rodzinnego. Zdaniem organu odwoławczego zaskarżona decyzja organu I instancji nie narusza również prawa cudzoziemca do ochrony jego życia prywatnego w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Formułując powyższe stanowisko organ uwzględnił dorobek orzeczniczy ETPCz, który wskazuje, że art. 8 Konwencji chroni życie prywatne rozumiane, jako prawo do ustanowienia i rozwoju relacji z innymi istotami ludzkimi i światem zewnętrznym i niekiedy może obejmować kwestię jednostkowej społecznej tożsamości. Odnosząc powyższe do sytuacji skarżącego organ wskazał, że cudzoziemiec kraj pochodzenia opuścił w roku 2010 (zgodnie z jego oświadczeniem) oraz nie założył w trakcie pobytu w Polsce rodziny, jak też nie wykazał, iż pozostaje w innym stałym związku. A zatem po rozważeniu całości zebranego materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie organ odwoławczy uznał, iż sytuacja J. S. nie uzasadnia udzielenia mu zgody na pobyt ze względów humanitarnych czy pobyt tolerowany albowiem nie zaistniały żadne okoliczności, które mogłyby świadczyć, że powrót cudzoziemca do kraju pochodzenia wiązałby się z jakimkolwiek naruszeniem przepisów Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, w tym prawa do ochrony życia rodzinnego czy prywatnego. Odnosząc się do podniesionego w odwołaniu zarzutu odnośnie zaniechania zbadania możliwości przekazania Cudzoziemca w ramach readmisji do [...] organ wskazany zarzut uznał za chybiony wskazując, iż organ I instancji podjął stosowne rozpoznanie w tym przedmiocie w ramach tzw. postępowania dublińskiego, jednak władze [...] odmówiły przejęcia Cudzoziemca, albowiem nigdy nie wystąpił on w tym kraju z jakimkolwiek wnioskiem o udzielenie ochrony. Organ wyjaśnił również, że w ocenie organu odwoławczego, biorąc pod rozwagę fakt świadomego posługiwania się przez skarżącego przy przekraczaniu granicy sfałszowanym [...] dokumentem pobytowym uzasadnione jest zastosowanie wobec niego sankcji 3 letniego zakazu wjazdu do Polski oraz innych krajów strefy Schengen. Niezgadzając się z powyższą decyzją Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców J. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o uchylenie skarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej Komendanta Straży Granicznej [...] z dnia [...] maja 2015r. W skardze zarzucono, iż skarżona decyzja została wydana z naruszeniem: 1/ przepisów proceduralnych tj. art. 7 i 77 § 1 k.p.a., poprzez niepełne zgromadzenie materiału dowodowego, zwłaszcza w zakresie ewentualnej readmisji do [...]; 2/ przepisów prawa materialnego tj. : a/ art. 303 ust.1 pkt 9 ustawy o cudzoziemcach, poprzez zaniechanie zbadania możliwości przekazania skarżącego w ramach readmisji na terytorium [...]; b/ art. 319 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, poprzez orzeczenie wobec skarżącego zakazu wjazdu na terytorium RP i państw obszaru Schengen na okres 3 lat, co nie odpowiada zasadzie proporcjonalności i nie uwzględnia indywidualnej sytuacji skarżącego, która przemawia za orzeczeniem krótszego okresu zakazu wjazdu. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w skarżonym orzeczeniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (jt. Dz. U z 2014r. poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej p.p.s.a. -jt. Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.). Stosownie do art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględnia skargę tylko wówczas, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (1a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (1 b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (1c), a także wówczas, gdy stwierdza nieważność decyzji (postanowienia) z przyczyn określanych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach bądź z tych przyczyn stwierdza wydanie decyzji (postanowienia) z naruszeniem prawa. W przedmiotowej sprawie Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu. W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że zgodnie z art. 302 ust. 1 pkt 1 i 10 ustawy o cudzoziemcach, decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wydaje się cudzoziemcowi, który: przebywa lub przebywał na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez ważnej wizy lub innego ważnego dokumentu uprawniającego go do wjazdu na to terytorium i pobytu na nim, jeżeli wiza lub inny dokument są lub były wymagane lub przekroczył albo usiłował przekroczyć granicę wbrew przepisom prawa, Według art. 315 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, w decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu określa się termin dobrowolnego powrotu, który wynosi od 15 do 30 dni, liczony od dnia doręczenia decyzji. W myśl art. 315 ust. 2 ww. ustawy w decyzji, o której mowa w ust. 1 nie określa się terminu dobrowolnego powrotu cudzoziemca, gdy istnieje prawdopodobieństwo ucieczki cudzoziemca. Art. 315 ust. 3 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach stanowi, że prawdopodobieństwo ucieczki cudzoziemca istnieje w szczególności, gdy cudzoziemiec przekroczył lub usiłował przekroczyć granicę wbrew przepisom prawa. Zgodnie z art. 318 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, w decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu orzeka się o zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen oraz określa się okres tego zakazu. Natomiast art. 319 pkt 2 tej samej ustawy stanowi, że zakaz, o którym mowa w art. 318 ust. 1. określa się od 6 miesięcy do 3 lat - w przypadkach, o których mowa w art. 302 ust. 1 pkt 1 i 10. Skarżący jak wynika z przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego przekroczył granice Polski na podstawie sfałszowanego dokumentu tj. [...] dokumentu pobytowego dla członków rodziny obywateli Unii Europejskiej, z czego zdawał sobie sprawę, o czym świadczy zeznanie złożone do protokołu z przesłuchania strony z dnia 3 marca 2015r. (w aktach brak numeracji kart), w którym wskazał, że od znajomego we [...] dowiedział się, że może jechać do Polski i tam zalegalizować sobie pobyt przy czym od znajomych dostał kontakt do nieznajomego mężczyzny ob. [...] o imieniu [...], który mieszkał legalnie w Polsce i który za stosowną opłatą załatwił mu [...] kartę pobytową. Tym samym wjazd Cudzoziemca na terytorium Polski nastąpił bez ważnej wizy lub innego ważnego dokumentu uprawniającego go do wjazdu i pobytu na nim, oraz przekroczenie granic miało miejsce wbrew przepisom prawa. Powyższe jednoznacznie wskazuje, iż w sprawie zaistniały przesłanki ze wskazanego wyżej przepisu art. 302 pkt 1 i 10 ustawy o cudzoziemcach do wydania decyzji zobowiązującej cudzoziemca do powrotu. Nadto Organy zasadnie przyjęły również w oparciu o prawidłowo, zdaniem sądu zgromadzony materiał dowodowy, że w sprawie nie zaistniała którakolwiek z przesłanek zawartych w art. 303 ust.1 ustawy o cudzoziemcach, pozwalających na niewydanie przez organ tej decyzji. W szczególności w sprawie nie zaistniały przesłanki, o których mowa w pkt 2 i 9 art. 303 ust. 1 tj.: 1/ udzielono mu zgody na pobyt ze względów humanitarnych lub zgody na pobyt tolerowany i zachodzą przesłanki do ich udzielenia. Skarżącemu nie udzielono bowiem zgody na pobyt tolerowany ani zgody na pobyt humanitarny a także organ prawidłowo ocenił, że przesłanki pobytu humanitarnego zawarte w art. 348 oraz pobytu tolerowanego zawarte w art. 351 ustawy o cudzoziemcach nie zaistniały, bowiem zobowiązanie do powrotu nie nastąpi do państwa, w którym, w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r.: zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego lub mógłby on zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu, lub mógłby być zmuszony do pracy, lub mógłby być pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej, lub naruszałoby jego prawo do życia rodzinnego lub prywatnego, w rozumieniu przepisów Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, lub naruszałoby prawa dziecka, określone w Konwencji o prawach dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r. Skarżący nie jest małżonkiem obywatelki polskiej ani cudzoziemki posiadającej zezwolenie na pobyt stały lub zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego UE na terytorium RP i nie wykazał żadnych związków o charakterze rodzinnym w naszym kraju. Z wypowiedzi skarżącego zawartych m. in. w protokole z przesłuchania statusowego wynika ponadto, że jego powrót do kraju pochodzenia nie wiąże się z zagrożeniem, o którym mowa w art. 348 i 351 ustawy. 2/ może zostać niezwłocznie przekazany do państwa trzeciego na podstawie umowy międzynarodowej o przekazywaniu i przyjmowaniu osób po uprzednim zatrzymaniu go w związku z przekroczeniem granicy wbrew przepisom prawa. Należy bowiem przyznać rację organowi, że [...] jako państwo członkowskie Unii Europejskiej oraz jednocześnie państwo obszaru Schengen (tj. państwo, które w pełni stosuje dorobek Schengen) nie jest państwem trzecim, o którym mowa w art. 303 ust. 1 pkt 9 ustawy o cudzoziemcach. Pojęcie to dotyczy bowiem państw, które nie są ani państwami członkowskimi Unii Europejskiej ani państwami obszaru Schengen (zakres znaczeniowy tych pojęć nie pokrywa się w pełni). Tym samym organ nie mógł naruszyć wspomnianego przepisu, bowiem nie miał on zastosowania w sprawie. Prawidłowo przy tym organ wskazał, że przepisem, który ustanawia przeszkodę do zobowiązania do powrotu z uwagi na możliwość niezwłocznej readmisji do innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej (ewentualnie państwa członkowskiego Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu - EFTA, strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej) jest art. 303 ust. 1 pkt 11 ustawy o cudzoziemcach. Przepis ten wdraża art. 6 ust 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich (Dz.U.UE.L.2008.348.98 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem dyrektywy państwa członkowskie mogą wstrzymać się od wydania decyzji nakazującej powrót wobec obywatela państwa trzeciego nielegalnie przebywającego na ich terytorium, jeżeli dany obywatel państwa trzeciego zostanie przyjęty przez inne państwo członkowskie na podstawie dwustronnych umów lub porozumień obowiązujących w chwili wejścia w życie niniejszej dyrektywy. W takim przypadku państwo członkowskie, które przyjęło danego obywatela państwa trzeciego, stosuje ust. 1. Przepis ten stanowi zatem dozwolenie dla państw członkowskich do tego, aby nie stosować władczego środka w postaci zobowiązania do powrotu w sytuacji, gdy istnieje możliwość niezwłocznego przejęcia przez inne państwo członkowskie. Mając na uwadze powyższe zadaniem Sądu przepis art. 303 ust.1 pkt 11 ustawy o cudzoziemcach winien być wykładany - w zgodzie z założonym przez prawodawcę unijnego celem dyrektywie nr 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. - w ten sposób, że pozwala on wyjątkowo na nie wydawanie decyzji o zobowiązaniu do powrotu, jeżeli obiektywnie istnieje realna, a nie tylko hipotetyczna, możliwość niezwłocznego przekazania do innego państwa członkowskiego UE, państwa EFTA lub Konfederacji Szwajcarskiej, a jednocześnie istnieje wola (po stronie państwa członkowskiego) skorzystania z możliwości, jakie daje umowa międzynarodowa o przekazywaniu i przyjmowaniu osób. Należy bowiem pamiętać, że readmisja - ogólnie rzecz ujmując - jest instrumentem przeciwdziałania nielegalnej migracji. Służy przede wszystkim uproszczeniu środków w dążeniu do celu, jakim jest przywrócenie stanu zgodnego z prawem migracyjnym danego państwa (usunięcie z terytorium tego państwa osoby, której pobyt na tym terytorium nie ma swojego umocowania w przepisach prawa). Z istoty swej nie służy ona jednak realizacji woli czy preferencji cudzoziemca. Tym samym należy przyznać racje organowi, że brak jest obowiązku po stronie organu prowadzącego postępowanie dot. zobowiązania cudzoziemca do powrotu, do każdorazowego ustalania, czy istnieje możliwość niezwłocznego przekazania na podstawie umowy o przekazywaniu i przyjmowaniu osób, a w szczególności weryfikowanie twierdzeń cudzoziemca związanych z tym, że taka możliwość istnieje. W ocenie Sądu organ prawidłowo przyjął, że przepisu art. 303 ust. 1 pkt 11 ustawy o cudzoziemcach nie można poczytywać w kategoriach przepisu wprowadzającego określone dobrodziejstwo dla cudzoziemca, ale przepisu, który może stanowić - w świetle brzmienia przepisu, który wykonuje wskazany wyżej art. 6 ust. 3 dyrektywy 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. - źródło możliwości odstąpienia od środka, który zasadniczo w danej sytuacji (przesłanki z art. 302 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach) miałby zastosowanie, tj. zobowiązania do powrotu. W konsekwencji uznać należy, że ani Komendant Placówki Straży Granicznej [...] ani Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców nie mieli obowiązku weryfikacji tego, czy w związku z postanowieniami porozumienia łączącego Polskę z [...] (porozumienie o przyjmowaniu osób przebywających bez zezwolenia, zawarte pomiędzy Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Królestwa Belgii, Rządem Królestwa Holandii, Rządem Republiki Federalnej Niemiec, Rządem Republiki Francuskiej, Rządem Republiki Włoskiej oraz Rządem Wielkiego Księstwa Luksemburskiego w dniu 29 marca 1991 r. w Brukseli) istniały realne możliwości niezwłocznego przekazania Cudzoziemca do [...]. Z postanowień tego porozumienia nie wynika bowiem zobowiązanie państw-stron do występowania z wnioskiem o przejęcie cudzoziemca. Każde państwo może postanowić, że wniosku do innej strony nie złoży. Nadto a może przede wszystkim w niniejszej sprawie godzi się zauważyć, że organy wystąpiły do strony [...] o przekazanie w/w cudzoziemca w ramach umowy o readmisji a do strony [...] o przyjęcie w/w cudzoziemca na podstawie Rozporządzenia Parlamentu i Rady (UE) nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013r. (tzw. Dublin III). W wypadku obydwu wystąpień otrzymano odmowę przyjęcia Cudzoziemca o czym świadczą znajdujące się w aktach: wniosek o readmisje z dnia [...] marca 2015r. Placówki Straży Granicznej [...], znak [...]; pisma Komendy Głównej Straży Granicznej Zarząd do Spraw Cudzoziemców: znak [...] z dnia [...] kwietnia 2015r., z dnia [...] kwietnia 2015r. znak [...] oraz znak [...] z dnia [...] maja 2015r. W świetle powyższego Sąd uznał za niezasadny zarzut naruszenia przez organy art. 303 ust.1 pkt 9 ustawy o cudzoziemcach, gdyż nie miał on w sprawie zastosowania a nadto organy podjęły stosowne czynności w ramach pkt 11 tego przepisu w zakresie przekazania cudzoziemca do [...] lub do [...]. Skoro zatem zaistniały podstawy do wydania decyzji zobowiązującej cudzoziemca do powrotu i nie zaistniały przesłanki uniemożliwiające wydanie takiej decyzji to prawidłowo organy w niniejszej sprawie wydały decyzję zobowiązującą do powrotu. Sąd uznał również, przy uwzględnieniu okoliczności niniejszej sprawy, w tym w szczególności faktu, że skarżący granice Polski przekroczył nielegalnie bez posiadania w tym zakresie stosownych ważnych dokumentów oraz przy użyciu z pełną świadomością dokumentu sfałszowanego, że organ prawidłowo orzekł również w decyzji zobowiązującej Cudzoziemca do powrotu o zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen, czyniąc to w zgodzie z przepisem art. 318 ust.1 i 2 w zw. z art. 319 ust.1 pkt 1 ustawy. Zakaz ten bowiem został określony na 3 lata z uwzględnieniem przedziału ustawowego określonego we wskazanym wyżej przepisie art. 319 ust.1 pkt 1 ustawy na okres od 6 miesięcy do 3 lat. Sąd nie uznał w tym zakresie za zasadnego zarzutu skarżącego, iż przy orzekaniu zakazu wjazdu na okres 3 lat a zatem okres maksymalny organ dopuścił się naruszenia zasady proporcjonalności i nie uwzględnił indywidualnej sytuacji skarżącego przemawiającej za orzeczeniem krótszego okresu. Zdaniem Sądu organ orzekając o długości przedmiotowego zakazu miał na względzie, co wprost wynika z uzasadnienia skarżonej decyzji, a na co wskazano również powyżej, że skarżący na terenie Polski przebywa nielegalnie, granicę przekroczył bez ważnych dokumentów i przy użyciu dokumentu sfałszowanego co w świetle prawa jest poważnym naruszeniem prawa migracyjnego oraz Kodeksu Karnego (art.270 § 1k.k. - posługiwanie się dokumentem przerobionym). Nadto, mając na względzie, że Sąd bada sprawę na dzień, w którym zapadła decyzja organu II instancyjnego, wskazać należy, iż z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie nie wynika by organ nie uwzględnił osobistej sytuacji skarżącego, szczególnie iż w oparciu o treść skargi nie można ustalić jakiego rodzaju osobista sytuacja nie została uwzględniona. Jak wynika z ustaleń organu Skarżący jest osobą zdrową, nie posiada żadnej rodziny w państwach obszaru Schengen. Jego dotychczasowy pobyt na terytoriach państw obszaru Schengen przez większość czasu był nielegalny a nadto do [...], w której przebywał ponad 4,5 roku "nie chce wracać", bo pracował tam nielegalnie i miałby z tego powodu problemy (zeznanie z dnia 4 marca 2015r.). Trudno zatem uznać aby jakiekolwiek związki osobiste w niniejszej sprawie mogły być wartością, którą należałoby chronić z punktu widzenia długości okresu zakazu ponownego wjazdu. Podsumowując, Sąd uznał, że decyzje obu instancji są zgodne z prawem i poprzedzone zostały należycie przeprowadzonym postępowaniem wyjaśniającym z uwzględnieniem stawianych przez przepisy art. 7 i 77 § 1 k.p.a. wymogów, w tym w szczególności w zakresie ewentualnej readmisji skarżącego do [...]. Z tego względu uznając, że skarga jest niezasadna, Sąd orzekł na mocy art. 151 p.p.s.a., jak w sentencji.