IV SA/Wa 2859/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Sędziowie sędzia WSA Kaja Angerman (spr.), sędzia WSA Grzegorz Rząsa, Protokolant sekretarz sądowy Wioletta Matuszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi O. N. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do powrotu oraz zakazu ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen oddala skargę IV SA/Wa 2859/16 UZASADNIENIE Szef Urzędu Do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] września 2016 r. po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez O.N. od decyzji Komendanta Placówki Straży Granicznej w S. z dnia [...].06.2016r., orzekającej o zobowiązaniu cudzoziemki do powrotu w terminie 15 dni od dnia doręczenia w/w decyzji oraz zakazie ponownego wjazdu na: - terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na okres 1 roku od dnia wykonania w/w decyzji lub upływu terminu dobrowolnego powrotu w niej określonego, w przypadku braku informacji o wykonaniu w/w decyzji; - terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen na okres 2 lat od dnia wykonania w/w decyzji, na wypadek, jeżeli w terminie w niej określonym nie opuści ona terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przekroczy lub będzie usiłowała przekroczyć granicę wbrew przepisom prawa postanowił: 1. uchylić zaskarżoną decyzję w części dotyczącej określenia terminu dobrowolnego powrotu oraz w części dotyczącej zakazu ponownego wjazdu; 2. orzec o: - określeniu terminu dobrowolnego powrotu do 15 dni od dnia doręczenia niniejszej decyzji; - zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na okres 1 roku od dnia wykonania decyzji lub w przypadku braku informacji o jej wykonaniu, od dnia upływu terminu dobrowolnego powrotu w niej określonego; - zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen na okres 2 lat od dnia wykonania decyzji na wypadek, jeżeli w terminie określonym w decyzji strona nie opuści terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przekroczy lub będzie usiłowała przekroczyć granicę wbrew przepisom prawa; 3. utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję w pozostałej części. Powyższe rozstrzygnięcie było wynikiem następujących ustaleń i oceny prawnej. W dniu [...].06.2016r. Komendant Placówki Straży Granicznej w S. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie zobowiązania do powrotu O.N. . W tym samym dniu decyzją w/w organ orzekł o zobowiązaniu cudzoziemki do powrotu w terminie 15 dni od dnia doręczenia w/w decyzji oraz o zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen. O.N. złożyła odwołanie od tej decyzji. Organ odwoławczy po analizie materiału dowodowego stwierdził, że O.N. przebywała w Polsce na podstawie wielokrotnej wizy krajowej wydanej w dniu 22.06.2016r. przez konsula we [...] ważnej od dnia 25.06.2015r. do dnia 4.05.2016r. oraz [...] paszportu ważnego od dnia 23.06.2014r. do dnia 23.06.2024r. W dniu 24.05.2016r. funkcjonariusze Placówki Straży Granicznej w S. rozpoczęli kontrolę legalności wykonywania pracy przez cudzoziemców, prowadzenia działalności gospodarczej przez cudzoziemców, powierzania wykonywania pracy cudzoziemcom w firmie: Handlowo Usługowej [...], którą zakończono w dniu 1.06.2016r. podpisaniem protokołu kontroli. Jak wynika z ww. protokołu kontroli, O.N. wykonywała pracę na rzecz ww. firmy w okresie od 4.05.2016r. do dnia 26.05.2016r. niezgodnie z obwiązującymi przepisami. W ww. okresie cudzoziemka wykonywała pracę jedynie na podstawie umowy zlecenia zawartej na czas określony od dnia 3.05.2016r. do dnia 26.05.2019r., bez zezwolenia na pracę. W okresie tym nie posiadała zarejestrowanego przez pracodawcę w PUP oświadczenia o zamiarze powierzenia cudzoziemce pracy. Oświadczenie o zamiarze powierzenia cudzoziemce pracy pracodawca zarejestrował w PUP w dniu 8.01.2016r. z okresem ważności od dnia 11.01.2016r. do dnia 29.02.2016r., w dniu 24.02.2016r. z okresem ważności od dnia 1.03.2016r. do dnia 3.05.2016r. oraz w dniu 25.05.2016r. z okresem ważności od dnia 27.05.2016r. do dnia 30.06.2016r., za wynagrodzeniem 600 zł, w zawodzie pracownik biura myjni. Organ odwoławczy wyjaśnił, że podczas przesłuchania cudzoziemka zeznała, że przyjechała do Polski w dniu 6.01.2016r. w celu podjęcia pracy w podmiocie kontrolowanym. Podpisała w dniach 1.02.2016r., 1.03.2016r. i 3.05.2016r. umowy na podstawie których wykonywała pracę do dnia wszczęcia kontroli. W tym okresie otrzymywała wynagrodzenie i była zgłoszona do ubezpieczenia. Zeznała także, że w dniu 26.04.2016r. wystąpiła z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę oraz wyjaśniła, że pracodawca w dniu 25.05.2016r. zarejestrował w PUP kolejne oświadczenie o zamiarze powierzenia jej pracy, którą nadal wykonuje. Organ wskazał, że zgodnie z art. 302 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wydaje się cudzoziemcowi, gdy wykonuje lub wykonywał pracę bez wymaganego zezwolenia na pracę lub zarejestrowanego w powiatowym urzędzie pracy oświadczenia pracodawcy o zamiarze powierzenia wykonywania mu pracy, lub został ukarany karą grzywny za nielegalne wykonywanie pracy. Zgodnie z postanowieniami ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (j.t. Dz.U. z 2015r. poz. 149 z późn. zmianami) wykonywanie pracy przez cudzoziemca oznacza zatrudnienie, wykonywanie innej pracy zarobkowej lub pełnienie funkcji w zarządach osób prawnych, które uzyskały wpis do rejestru przedsiębiorców na podstawie przepisów o Krajowym Rejestrze Sądowym lub są spółkami kapitałowymi w organizacji (art. 2 ust. 1 pkt 40 ustawy). Zgodnie z art. 87 ust. 1 pkt 12 lit. c ustawy o cudzoziemcach, cudzoziemiec jest uprawniony do wykonywania pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli posiada zezwolenie na pracę oraz przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zezwolenia na pobyt czasowy, z wyjątkiem zezwolenia udzielonego w związku z okolicznością, o której mowa w art. 181 ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach. Organ przytoczył m.in. treść przepisów art. 302 ust. 4 i 303 ust. 1 ustawy określających negatywne przesłanki wydania decyzji zobowiązującej do powrotu. Następnie ocenił, że zgromadzony materiał dowodowy sprawy uzasadnia stwierdzenie, iż O.N. w okresie od dnia 4.05.2016r. do dnia 24.05.2016r. wykonywała pracę na podstawie umowy zlecenia niezgodnie z obowiązującymi przepisami. Powyższe okoliczności uzasadniają stwierdzenie, iż wobec cudzoziemki zachodzi przesłanka z art. 302 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach. Z materiału dowodowego nie wynika, aby w sprawie zachodził przypadek, o którym mowa w art. 302 ust. 4 ustawy o cudzoziemcach, wyłączający stosowanie art. 302 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach. Organ odwoławczy podkreślił, że w trakcie przesłuchania cudzoziemka zeznała, iż nie obawia się powrotu do kraju pochodzenia, nie jest zagrożone jej prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego, nie mogłaby zostać poddana torturom, poniżającemu traktowaniu lub karaniu, zmuszaniu do pracy, pozbawieniu prawa do rzetelnego procesu, czy być ukarana bez podstawy prawnej. Powrót na [...] nie naruszy jej prawa do życia rodzinnego lub prywatnego. Ni jest małżonką obywatela polskiego ani cudzoziemca posiadającego zezwolenie na pobyt stały lub rezydenta długoterminowego UE na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Organ odwoławczy podsumował, że z materiału dowodowego wynika, że pobyt cudzoziemki na terytorium Polski ma charakter ekonomiczny, a w kraju pochodzenia zamieszkuje córka cudzoziemki pozostająca pod opieką babki (matki cudzoziemki). Praca cudzoziemki jest źródłem dochodu dla rodziny mieszkającej na [...]. Zdaniem organu z materiału tego nie wynika żeby cudzoziemka prowadziła w Polsce życie prywatne podlegające ochronie zgodnie z Konwencją o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950r. Zdaniem organu z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie nie wynika zatem, by wobec cudzoziemki w chwili obecnej zachodziły okoliczności wymienione w art. 303 ust.1 ustawy o cudzoziemcach w związku z art. 348 i art. 351 ww. ustawy, mogące skutkować udzieleniem jej zgody na pobyt ze względów humanitarnych lub zgody na pobyt tolerowany. Stwierdzenie, że w sprawie zachodzi przesłanka z art. 302 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach i nie zachodzą okoliczności z art. 303 ust. 1 ustawy obligowało organ rozpatrujący sprawę do utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do treści odwołania podniósł, iż wskazane przez cudzoziemkę okoliczności dotyczące jej polskiego pochodzenia, sumiennego wykonywania pracy, relacji ze współpracownikami czy też indywidualnej sytuacji materialnej nie mogły prowadzić do oceny o naruszeniu przepisów prawa materialnego. Organ nie uwzględnił wniosku o ponowne przesłuchanie strony w obecności pełnomocnika i pracodawcy na okoliczność terminowego podejmowania starań przez pracodawcę o uzyskanie dokumentów uprawniających cudzoziemkę do legalnego wykonywania pracy, gdyż okoliczności te nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła O.N. zaskarżając decyzję w całości i zarzucając jej: 1. naruszenie prawa procesowego tj. art. 138 kpa poprzez uchylenie decyzji w części i orzeczenie co do istoty w zakresie szerszym aniżeli zakres uchylenia, bez jednoczesnego rozstrzygnięcia o zmianie decyzji, co skutkuje brakiem jednoznacznej treści decyzji; 2. naruszenie prawa procesowego tj. art. 139 kpa poprzez naruszenie zakazau reformationis in peius, skutkujące wydaniem decyzji bardziej niekorzystnej dla odwołującej się, 3. naruszenie prawa procesowego tj. art. 80 kpa skutkujące przyjęciem, że zobowiązanie skarżącej do powrotu nie powoduje zagrożenia dla jej prawa do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego, a także nie narusza prawa do życia prywatnego oraz nie narusza prawa dziecka, podczas gdy skarżąca przebywa w Polsce w celach zarobkowych, motywowanych chęcią finansowego zabezpieczenia rodziny, zaś utrata zarobku powodowałaby znaczące pogorszenie sytuacji materialnej rodziny, w tym jej małoletniego dziecka, a powrót skarżącej na [...], gdzie obecnie toczy się wojna, spowoduje zagrożenie dla jej wolności i bezpieczeństwa osobistego; 4. naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 348 ustawy o cudzoziemcach poprzez jego niezastosowanie skutkujące przyjęciem, że wobec skarżącej nie zachodzą przesłanki wskazane w tym przepisie; 5. naruszenie prawa procesowego poprzez bezpodstawne oddalenie wniosków dowodowych przestawionych w treści odwołania. Skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez uchylenie decyzji Komendanta Placówki Straży Granicznej w S. z dnia [...].06.2016r. i umorzenie postępowania pierwszej instancji w całości. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że aktualna treść orzeczenia pozostaje niejasna, bowiem obok siebie funkcjonują dwa rozstrzygnięcia. Decyzja w obecnym kształcie jest mniej korzystna. Jest osobą pochodzenia polskiego i jej prawa powinny być objęte ochroną. Organ odwoławczy pominął, że jej pracodawca czynił starania o aktualizację pobytu. Niedopełnienie czynności wywołane było okolicznościami na które nie miała wpływu tj. chorobą pracodawcy i czynnościami urzędowymi. Skarżąca podniosła, że jej dotychczasowy pobyt w Polsce był prawidłowy. Wykonywała pracę, płaciła podatki, przynosiła dochód Państwu Polskiemu. Podjęła starania zmierzające do zapewnienia legalności pobytu i kontynuowania pracy. Na [...] trwa wojna, a przebywając w Polsce czułą się bezpiecznie i miała możliwość zgromadzenia środków celem finansowego zabezpieczenia jej bliskich. Powrót tam może wiązać się z realnym zagrożeniem dla jej życia i zdrowia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, jak też utrzymana nią w mocy decyzja Komendanta Placówki Straży Granicznej nie naruszają przepisów prawa. Stosownie do treści art. 302 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz.U.2013.1650 oraz z 2014r. poz. 463 z późn. zm.) decyzję o zobowiązaniu do powrotu wydaje się cudzoziemcowi, gdy wykonuje lub wykonywał pracę bez wymaganego zezwolenia na pracę lub zarejestrowanego w powiatowym urzędzie pracy oświadczenia pracodawcy o zamiarze powierzenia mu wykonywania pracy, lub został ukarany karą grzywny za nielegalne wykonywanie pracy. Wydanie decyzji o zobowiązaniu do powrotu ma tym samym charakter obligatoryjny, w sytuacji gdy nie zachodzą przesłanki negatywne, uniemożliwiające jej wydanie (art. 302 ust. 4 i art. 303 ust. 1 ustawy). Materiał dowodowy wbrew twierdzeniom skargi w sposób niebudzący wątpliwości wskazuje, że skarżąca od dnia 4 maja 2016 r. do dnia 26 maja 2016 r. wykonywała pracę na rzecz D.K. prowadzącego działalność pod nazwą Firma Handlowo Usługowa [...] wbrew obowiązującym przepisom. Skarżąca wykonywała pracę na podstawie umowy zlecenie zawartej w dniu 4 maja 2016 r. na czas określony do dnia 26 maja 2019 r., na stanowisku pracownika biura (k.13, t. 1/2). Dowodami potwierdzającymi te okoliczności są: protokół kontroli legalności wykonywania pracy przez cudzoziemców sporządzony w dniu 1 czerwca 2016 r. z kontroli przeprowadzonej w miejscu świadczenia pracy przez skarżącą w dniach 24 i 25 maja 2016 r. i 1 czerwca 2016r., wyjaśnienia D.K. (protokół z dnia 24 maja 2016r., k. 4, t. 1/2), oświadczenia o zamiarze powierzenia cudzoziemcowi wykonywania pracy z dnia 24 lutego 2016r. (na okres od 1 marca do 3 maja 2016r., k.17-18, t. 1/2) i z dnia 25 maja 2016r. (za okres od 27 maja do 30 czerwca 2016r., k. 8, t. 1/2), zeznania cudzoziemki (protokół z dnia 9 czerwca 2016r., k. 33-34, t. 2/2). Wskazany w uzasadnieniu decyzji materiał dowodowy był wystarczający do rozstrzygnięcia sprawy, a zatem nie było konieczności rozszerzania postępowania dowodowego o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania skarżącej na okoliczności, które nie mogły mieć znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Takimi okolicznościami z pewnością nie są: rzekome polskie pochodzenie skarżącej, brak winy w niedopełnieniu wymagań czy prawidłowy wcześniejszy pobyt na terytorium Polski, płacenie podatków i odprowadzanie składek do ZUS i podjęcie działań przez pracodawcę w celu legalizacji wykonywanej przez cudzoziemkę pracy. Przepis art. 302 ust.1 pkt 4 ustawy nie wiąże obligatoryjności zobowiązania cudzoziemca do powrotu z koniecznością wykazania winy cudzoziemca w podjęciu pracy bez wymaganego zezwolenia lub oświadczenia pracodawcy o zamiarze powierzenia pracy. Tym samym rozstrzygnięcie organu jest skutkiem regulacji opartej na obiektywnej odpowiedzialności niezwiązanej z winą, a z samym zaistnieniem okoliczności nielegalnego wykonywania pracy. Argumentacja skarżącej, nie może więc wpłynąć na odstąpienie od zastosowania tego przepisu. Nie ma również znaczenia okoliczność iż cudzoziemka posiadała stosowny dokument uprawniający ją do wykonywania pracy na rzecz tego pracodawcy, ale w innych terminach, w tym od następnego dnia po przeprowadzeniu kontroli. Później zarejestrowane oświadczenie, nie mogło przecież obejmować wcześniejszego okresu, w którym faktycznie cudzoziemce powierzono wykonywanie pracy. Na marginesie więc tylko można wskazać, że cudzoziemka miała świadomość obowiązujących przepisów w zakresie zatrudnienia cudzoziemców, bowiem w okresie poprzedzającym nielegalne zatrudnienie dwukrotnie już zawierała umowy z polskim pracodawcą, a powierzaną pracę wykonywała w oparciu o zarejestrowane w urzędzie pracy oświadczenie pracodawcy. W ocenie sądu organ odwoławczy prawidłowo ocenił, że wobec skarżącej nie zachodzą okoliczności określone w art. 302 ust. 4 i art. 303 ust. 1 ustawy uniemożliwiające wydanie decyzji zobowiązującej cudzoziemkę do powrotu. Materiał dowodowy nie stanowi podstawy do uznania, że nielegalne zatrudnienie cudzoziemki odbywało się w warunkach określonych w art. 120 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Nic nie wskazuje na istnienie okoliczności zagrażających prawu do życia, wolności i bezpieczeństwa cudzoziemki w kraju pochodzenia, możliwości skazania, poddania torturom, karania, zmuszania do pracy, poniżania, pozbawienia prawa do rzetelnego procesu. Miejsce zamieszkania cudzoziemki i jej rodziny znajduje się w bezpiecznym rejonie [...] tj. w miejscowości K., gdzie nie występują zagrożenia związane z działaniami zbrojnymi. W protokole przesłuchania wyraźnie oświadczyła, że nie obawia się powrotu do kraju pochodzenia i wykluczyła istnienie zagrożeń dla jej życia, wolności i bezpieczeństwa. Cudzoziemka nie spełnia więc przesłanek określonych w art. 348 pkt 1 lit a-d oraz art. 351 w/w ustawy, które uzasadniałyby przyznanie jej zgody na pobyt ze względów humanitarnych lub zgody na pobyt tolerowany. Twierdzenie o istnieniu obawy związanej z powrotem do kraju pochodzenia ze względu na panującą tam sytuację zagrażającą jej bezpieczeństwu podnoszone na etapie skargi należy ocenić jako nieprawdziwe. Po pierwsze skarżąca nie ukrywała w toku postępowania ekonomicznego celu jej przyjazdów do Polski, po drugie w tym rzekomo niebezpiecznym dla niej kraju pozostawiła swoją córkę i matkę, po trzecie nie wyrażała takich obaw w trakcie przesłuchania i deklarowała dobrowolny powrót na [...]. W ocenie sądu organ prawidłowo uznał, że wobec skarżącej nie zachodzą także pozostałe przesłanki określone w art. 348 pkt 2 i 3 ustawy, gdyż zobowiązanie do powrotu nie naruszy ani jej prawa do życia rodzinnego, ani nie naruszy praw dziecka. Nie może być wątpliwości co do tego, że suwerenne państwo uprawnione jest do określenia warunków po spełnieniu których obywatele innego kraju mogą wykonywać pracę i przebywać na jego terytorium. Skarżąca nie spełniła warunku uprawniającego do legalnego wykonywania pracy na terytorium Polski. Musiała zatem liczyć się z tym, że wykonywanie pracy na terytorium Polski w takiej sytuacji jest niepewne i obarczone ryzykiem braku możliwości kontynuowania. Ochrona przed wydaleniem z kraju goszczącego stanowi wyjątek i muszą przemawiać za nią szczególne względy, które w niniejszej sprawie nie występują. Skarżąca przebywała w Polsce zaledwie od kilku miesięcy lat. Jej pobyt na terytorium Polski ma wyłącznie cel ekonomiczny. , wcześniej również wiele razy przyjeżdżała do Polski w celach zarobkowych. W Polsce nie prowadzi życia rodzinnego, gdyż rodzinę – córkę i matkę pozostawiła na [...] . W trakcie przesłuchania wyraźnie oświadczyła, że nie jest współmałżonkiem obywatel Polski lub innego kraju UE, ani nie posiada na terytorium Polski i UE członków rodziny. Okoliczność podnoszona przez skarżącą, iż wykonując pracę w Polsce zdobywała środki finansowe na utrzymanie swoich bliskich, dodatkowo potwierdza, że jej centrum życiowe pozostaje na [...] , bo tam zamieszkują osoby, którym dostarcza środki na utrzymanie. Cel jej przyjazdu i pobytu tutaj miał wyłącznie charakter zarobkowy i przejściowy. Okoliczności te wskazują na to, że jej więzi z krajem goszczącym nie są trwałe i silne, by mogły stanowić podstawę uznania, że zobowiązanie do powrotu może stanowić nieuzasadnioną ingerencję w prawa chronione Konwencją Rzymską. Powrót do kraju pochodzenia stanowić będzie w istocie powrót do jej centrum życiowego i rodziny, którą pracując w Polsce starała się zabezpieczać ekonomicznie. Nie ma racji skarżąca twierdząc, że organ odwoławczy nie orzekł co do istoty w zakresie w jakim uchylił decyzję organu I instancji, ani że decyzja ta jest rozstrzygnięciem na jej niekorzyść. Nie może być wątpliwości co do tego, że uchylenie decyzji organu I instancji i w tym zakresie orzeczenie co do istoty przez organ odwoławczy dotyczy wyłącznie terminów dobrowolnego powrotu oraz terminów zakazu ponownego wjazdu. Organ odwoławczy słusznie ocenił, że nie było możliwe utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w całości ze względu na to, że wskazane terminy zostały powiązane albo z datą doręczenia decyzji organu I instancji, albo z datą jej dobrowolnego wykonania lub upływem terminu do tego wykonania. W związku z zainicjowaniem postępowania odwoławczego tak określone w decyzji I instancji terminy ekspirowały, co skutkowało koniecznością odpowiedniej korekty terminów przez ich powiązanie z datą doręczenia lub wykonania albo braku informacji o wykonaniu decyzji organu II instancji. Tym samym tylko wydłużono skarżącej czas do dobrowolnego opuszczenia terytorium Polski, a w zakresie zakazów ponownego wjazdu określono tożsame terminy jak w decyzji organu I instancji. Organ odwoławczy orzekł w pkt 3 decyzji o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji w pozostałej części, co oznacza że utrzyma w mocy rozstrzygnięcie o zobowiązaniu cudzoziemki do powrotu. Rozstrzygnięcie to w ocenie sądu nie pozostawia wątpliwości co do zakresu merytorycznego orzeczenia o istocie sprawy i nie pogarsza sytuacji skarżącej. Z powyższych względów zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa procesowego oraz prawa materialnego nie znajdują uzasadnienia. Mając powyższe na uwadze, sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a orzekł jak w sentencji.