IV SA/Wa 2860/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski, Sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 marca 2013 r. sprawy ze skargi T. H. i H. T. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP oddala skargę Zaskarżoną do Sądu Administracyjnego decyzją z dnia [...].09.2012 r. Szef Urzędu do spraw Cudzoziemców, na skutek odwołania wniesionego przez pełnomocnika obywatelki Socjalistycznej Republiki W., pani T. H. i obywatela Socjalistycznej Republiki W., pana H. T., ur. [...].05.1960 r., od decyzji Wojewody [...] z dnia [...].01.2012 r. orzekającej o odmowie udzielenia panu H. T., zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony – utrzymał kwestionowaną decyzję w mocy. Stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy przedstawia się następująco. W dniu [...].10.2011 r. pani T. H. reprezentowana przez pełnomocnika pana T. N. wystąpiła do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkania na czas oznaczony jej mężowi, panu H. T., motywując go pobytem na terytorium Polski z rodziną. Wojewoda [...] decyzją [...].01.2012 r. orzekł o odmowie udzielenia cudzoziemcowi wnioskowanego zezwolenia stwierdzając, że nie udokumentował on, iż posiada stabilne i regularne źródło dochodu, wystarczające na pokrycie kosztów utrzymania w Polsce jego oraz członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu. Pełnomocnik cudzoziemca i jego żony złożył odwołanie od tej decyzji do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, zarzucając zaskarżonemu rozstrzygnięciu niewłaściwe zastosowanie art. 57 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, naruszenie przepisów art. 8, 9, 10, 11 i 107 § 3 K.p.a. oraz wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, jej zmianę i udzielenie panu H.T. zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, ewentualnie o przekazanie sprawy organowi I instancji w celu przeprowadzenia prawidłowego postępowania dowodowego w znacznej części. Jak wynika z akt sprawy, w chwili składania wniosku cudzoziemiec przebywał w Polsce na podstawie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, udzielonego decyzją Wojewody [...] z dnia [...].02.2010 r. z terminem ważności do dnia [...].02.2012 r., na podstawie art. 53 ust. 1 pkt 7 ustawy o cudzoziemcach. Jego żona, pani T. H., przebywała w Polsce na podstawie zezwolenia na osiedlenie się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Małżeństwo zostało zawarte w dniu [...].11.1989 r. w H. Małżonkowie mają na utrzymaniu dwie córki, z których jedna studiuje poza W. (oświadczenie w aktach sprawy z dn. 27.10.2011 r., k.48). Wojewoda [...] wskazał w decyzji z dnia [...].01.2012 r., iż dochody małżonków nie są stabilne, a dokumenty dotyczące dochodów wytwarzane są na potrzeby postępowania administracyjnego. W poprzednim postępowaniu o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, wszczętym w dniu [...].09.2009 r., pan H. T. załączył do akt sprawy aneks z dnia [...].09.2009 r.do umowy o pracę z dnia [...].07.2007 r., zmieniający wysokość wynagrodzenia z 2000 na 3000 zł brutto. Ta wysokość wynagrodzenia utrzymała się do lutego 2010 r. W dniu [...].02.2010 r. zainteresowany uzyskał zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony ważne przez okres 2 lat, a już marca 2010 r. zarobki cudzoziemca kształtowały się na poziomie 700 zł. W badanym wówczas okresie żona strony zarabiała 700 zł brutto, zatem dochody pana H. T. zaważyły na decyzji organu I instancji o uznaniu źródła dochodu małżonków jako stabilnego i regularnego. Od lipca 2011 r. wynagrodzenie strony wzrosło niemal 3-krotnie, do 2000 zł brutto, zaś jego żony z 700 zł do 1500 zł brutto. Wyjaśnienia, złożone do protokołu w toku postępowania przed organem I instancji, były chaotyczne i ogólnikowe i nie wyjaśniły przyczyn zmian wynagrodzenia. Całokształt materiału dowodowego wskazywał na działania małżonków ukierunkowane na dopasowanie wysokości ich wynagrodzeń do wymogów stawianych przez przepisy prawa dot. udzielania cudzoziemcom zezwoleń na zamieszkanie. W toku postępowania odwoławczego organ II instancji wezwał cudzoziemca do nadesłania oryginałów lub potwierdzonych urzędowo za zgodność z oryginałem kserokopii: zeznania o wysokości dochodu osiągniętego w roku podatkowym 2011 przez niego oraz jego żonę, z dowodem złożenia we właściwym urzędzie skarbowym, deklaracji o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) przez podatnika podatku dochodowego od osób prawnych dot. "D." Sp. z o.o. za rok 2011 oraz poświadczenia z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o ubezpieczeniu małżonków w okresie ostatnich 12 miesięcy - ze wskazaniem wysokości podstawy odprowadzanych składek. Z nadesłanej dokumentacji wynika, jak podkreślił organ odwołwczy, że w roku 2011 pan H. T. i pani T. H., rozliczający się wspólnie, uzyskali dochód netto (po odliczeniu kosztów zamieszkania i podzieleniu uzyskanej sumy na wszystkich członków rodziny tj. małżonków i dwie córki) w wysokości 304 zł na osobę. Wyliczenie to nie uwzględniało kosztów związanych z nauką dzieci, gdyż okoliczność ta nie była badana przez organ odwoławczy. Ponadto organ ustalił, że "D." Sp. z o.o., w której pracuje i posiada udziały żona cudzoziemca, odnotowała w roku 2011 stratę w wysokości 19 361,61 zł. Wobec tego organ wyprowadził wniosek, że przy słabej kondycji spółki, wątpliwe jest podnoszenie wynagrodzeń zatrudnionych w niej osób o ponad 100%. Z zaświadczeń ZUS przedstawionych przez małżonków wynika, że w pierwszych trzech miesiącach roku 2012 podstawą wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne pani T. H. była łączna kwota 3000 zł, zatem dochody w wysokości 1500 zł miesięcznie zostały przez żonę strony zawyżone. Wobec tego Szef Urzędu do spraw Cudzoziemców stwierdził, że udzielenie panu H. T. wnioskowanego zezwolenia na podstawie okoliczności określonych w art. 53 ust. 1 pkt 7 cyt. ustawy nie jest możliwe, gdyż ubiegając się o zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony ze wskazanego tytułu, cudzoziemiec musi spełniać przesłanki art. 53b ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. Szef Urzędu do spraw Cudzoziemców nie podzielił stanowiska odwołania o naruszeniu przez organ I instancji art. 107 § 3 K.p.a., jak również art, 9 K.p.a. W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji uzasadnił zaskarżoną decyzję w wystarczającym zakresie, a strona była informowana o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogły mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków, będących przedmiotem postępowania administracyjnego, co znajduje odzwierciedlenie w aktach sprawy. W razie wątpliwości, jak podkreślił organ, pan H. T. mógł skonsultować niezrozumiałe kwestie z reprezentującym go pełnomocnikiem (do [...].01.2012 r. była to pani T. N.). Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia przez organ I instancji art. 10 K.p.a., dotyczącego zapewnienia stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwienia jej wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań – organ stwierdził, iż w dniu [...].01.2012 r., małżonkowie zostali przesłuchani w sprawie i mieli możliwość zapoznania się z materiałem dowodowym, z czego nie skorzystali. W toku postępowania odwoławczego ich pełnomocnik również był informowany o uprawnieniach wynikających z artykułów 10 i 81 K.p.a., z których nie skorzystał. W tym stanie rzeczy organ II instancji nie stwierdził naruszenia przez Wojewodę [...] również artykułów 8 i 11 K.p.a. W ocenie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie uzasadnia udzielenia panu H. T. zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Z konstrukcji cytowanego przepisu art. 57 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach wynika, że wydane na tej podstawie rozstrzygnięcie nie jest oparte na uznaniu organu administracji publicznej, organ jest bowiem zobowiązany do odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, w przypadku zaistnienia określonych w nim okoliczności. We wniesionej skardze pełnomocnik skarżącego zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie: 1. Art. 8 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego; 2. Art 7 K.p.a. w zw. z art. 78 § 1 i 136 K.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego; 3. Art. 53b ust 1 pkt 2 w zw. z art. 53 ust 1 pkt 7 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (tj. Dz.U. z 2006 r. Nr 234 poz. 1694 ze zm. - zwanej dalej ustawą), poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie przepisów tejże ustawy; 4. Dodatkowo podtrzymał także wszystkie zarzuty podnosione w odwołaniu od decyzji Wojewody [...] z dnia [...].02.2012 r. w zakresie nieprawidłowego zastosowania przez organy obu instancji art. 57 ust. 1 pkt 1 ustawy, zarzuty w zakresie braku przeprowadzenia postępowania dowodowego, a w szczególności braku prawidłowego ustalenia okoliczności faktycznych sprawy w zakresie całej sytuacji materialnej skarżących - pana H. T. i jego małżonki T. H. oraz rodziny, to jest: - okoliczności, że wnioskodawca Pani T. H. wraz z całą swoją rodziną mieszka w swoim mieszkaniu własnościowym przy ul. [...] w W., o pow. 63 m2 , - okoliczności, że wnioskodawca Pani T. H. jest członkiem zarządu oraz udziałowcem spółki z ograniczcjną odpowiedzialnością "D." sp. z o.o. z siedzibą w W., które to okoliczności wraz z uzyskiwanymi dochodami z pracy zawodowej, gwarantowanymi przez pracodawców obojga skarżących winny przesądzać o tym, że sytuacja materialna pana H. T. jako małżonka Pani T. H. jest zasadniczo dobra i stabilna ; - niewłaściwe przeprowadzenie postępowania dowodowego przez organ I i II instancji i w konsekwencji brak prawidłowych - wynikających z uzasadnienia zaskarżonej decyzji - ustaleń co do sytuacji rodzinnej skarżących oraz sytuacji materialnej całej rodziny , w tym ich dwóch dorastających córek , - oraz krzywdzące i świadczące o apriorycznie negatywnym nastawieniu stwierdzenia organu, że małżonkowie “stwarzali dokumenty obrazujące ich dochody" na potrzeby prowadzonych postepowań, w celu wykazania wystarczających wpływów, na potrzeby wymogów stawianych przez przepisy prawa dot. udzielania cudzoziemcom zezwoleń na zamieszkanie. W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do spraw Cudzoziemców wniósł o jej oddalenie, w całosci podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 1270), zwanej dalej P.p.s.a. sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Przy czym w myśl art. 134 P.p.s.a. Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy doszedł do przekonania, że skarga nie jest zasadna, co musiało prowadzić do jej oddalenia. Przedmiotem kontroli Sądu w rozpatrywanej sprawie była decyzja Szefa Urzędu do spraw Cudzoziemców z dnia [...].09.2012 r. utrzymująca w mocy odmowę udzielenia panu H. T., obywatelowi Socjalistycznej Republiki W., ur. [...].05.1960 r., zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terenie Polskiej RP. W pierwszej kolejnosci wskazać należy, że zgodnie z art. 53 ust. 1 pkt 7 ustawy o cudzoziemcach - zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony można udzielić cudzoziemcowi, który jako członek rodziny cudzoziemca, o którym mowa w art. 54, przybywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub przebywa na tym terytorium w celu połączenia z rodziną jeżeli okoliczność, która jest podstawą ubiegania się o zezwolenie, uzasadnia jego zamieszkiwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące. Jednocześnie art. 53b ust. 1 pkt 1 i 2 cyt. ustawy stanowią, że cudzoziemiec, “o którym mowa w art 53 ust. 1 pkt 1, 2, 7, 9, 13, 14, 16-18 oraz, w art. 53a ust. 1 pkt 1-3, 3b i 4", obowiązany jest posiadać: ■ ubezpieczenie zdrowotne w rozumieniu przepisów o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych lub potwierdzenie pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz: ■ stabilne i regularne źródło dochodu wystarczającego na pokrycie kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu w przypadkach, o których mowa w art. 53 ust 1 pkt 1, 2, 7, 9, 13 i 14 oraz w art. 53a ust. 1 pkt 1 lit. b oraz pkt 2, 3b i 4. W myśl art. 53b ust. 2 - warunek, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, jest spełniony także wtedy, gdy koszty utrzymania cudzoziemca pokrywa członek rodziny obowiązany do jego utrzymania, który zamieszkuje na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie z art. 53b ust. 5 ustawy o cudzoziemcach dochód, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, po odliczeniu kosztów zamieszkania, przypadający na każdego członka rodziny pozostającego na utrzymaniu cudzoziemca lub na cudzoziemca, gdy jest osobą samotną, musi być wyższy niż wysokość dochodu, od której przyznaje się świadczenia pieniężne z pomocy społecznej na podstawie ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2009 r., Nr 175, poz. 1362, ze zm.). Natomiast zgodnie z treścią art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej, w związku z § 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 lipca 2009 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. Nr 127 poz. 1055) prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, z zastrzeżeniem artykułów: 40, 41, 78 i 91, przysługuje osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kwoty 477 zł, zaś osobie w rodzinie, której dochód nie przekracza kwoty 351 zł. Stosownie do art. 57 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 53-53b. Mając zatem na uwadze wskazane przepisy oraz ustalenia poczynione w zakresie kształtowania się w różnych okresach zarobków małżonków - organ trafnie skonstatował, iż całokształt materiału dowodowego wskazywał na działania małżonków ukierunkowane na dopasowanie wysokości ich wynagrodzeń do potrzeb wymogów stawianych przez przepisy prawa dot. udzielania cudzoziemcom zezwoleń na zamieszkanie. Ustawa o pomocy społecznej określa bowiem nie tylko wysokość dochodu, od której przyznaje się świadczenie z pomocy społecznej (w dniu wydania zaskarżonej decyzji kwota dochodu była ustalona w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 29 lipca 2009 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, wydanym na podstawie art. 9 ust. 8 ustawy o pomocy społecznej), ale również szczegółowe zasady obliczania dochodu. Artykuł 8 ust. 1 pkt 2 ustawy o pomocy społecznej stanowi, że prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej przysługuje osobie w rodzinie, w której dochód na osobę nie przekracza określonej kwoty, zwanej dalej "kryterium dochodowym na osobę w rodzinie". Na dzień wydawania decyzji kwota ta, jak trafnie przyjęły organy obu instancji, wynosiła 351 zł. W okresie tym nie było też kwestionowane przez skarżących, iż rodzina ich składa się z czterech osób (rodziców i dwóch uczących się córek, które pozostają na utrzymaniu rodziców). Organy administracji, prawidłowo zatem dokonały obliczeń w oparciu o złożone przez cudzoziemca oświadczenie, że na utrzymaniu małżonków znajdują się także dwie córki (k. 48 akt organu I instancji). W art. 8 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej określony został sposób ustalania dochodu. Zgodnie z art. 8 ust. 3 tej ustawy za dochód uważa się sumę miesięcznych przychodów z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku lub w przypadku utraty dochodu z miesiąca, w którym wniosek został złożony, bez względu na tytuł i źródło ich uzyskania, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pomniejszoną o: 1) miesięczne obciążenie podatkiem dochodowym od osób fizycznych; 2) składki na ubezpieczenie zdrowotne określone w przepisach o powszechnym ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu Zdrowia oraz ubezpieczenia społeczne określone w odrębnych przepisach; 3) kwotę alimentów świadczonych na rzecz innych osób. Wskazana w uzasadnieniu kwota dochodu na 1 osobę - poniżej 351 zł świadczy o niespełnieniu wymogu posiadania stabilnego i regularnego źródła dochodu, wystarczającego na pokrycie kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na utrzymaniu cudzoziemca. W aktach sprawy znajdują się zeznania podatkowe małżonków z 2010 r. oraz 2011 r. Uwzględniając wskazane przez organ, a wynikające z obowiązujących przepisów reguły obliczania dochodu, określone w art. 8 ust. 3 cyt. ustawy trafnie przyjął organ, że małżonkowie osiągnęli w 2011 r., w przeliczeniu na jednego członka czteroosobowej rodziny miesięczny dochód w wysokości około 362 zł. Kwotę tę należało dodatkowo pomniejszyć o koszty, które rodzina ponosi na utrzymanie zgodnie z art. 53b ust. 5 i 5b ustawy o cudzoziemcach. W aktach sprawy znajduje się dokument, który wskazuje, że rodzina ponosi miesięczną opłatę za lokal, który zajmuje przy ul. [...] w W. w wysokości 683,20 zł (k. 30 akt organu I instancji). Organ zgromadził również rachunki rodziny za energię (k. 45 - 47 akt organu I instancji). Uwzględniając wskazane koszty utrzymania, zasadnie przyjęły zatem organy obu instancji, że dochód małżonków w przeliczeniu na jednego członka czteroosobowej rodziny jest znacznie niższy niż wymagane 351 zł, przy uwzględnieniu jedynie opłaty, którą rodzina ponosi za zajmowany lokal mieszkalny, przy ul. [...] w W.. W tym stanie rzeczy Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców uprawniony był do podtrzymania swojego stanowiska, że cudzoziemiec nie dysponuje stabilnym źródłem dochodu. Świadczy o tym zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. W toku poprzedniego postępowania o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony panu H. T., które zakończyło się dla cudzoziemca pozytywnie wynika, że małżonka cudzoziemca osiągała zarobki w wysokości 700 zł brutto w firmie "D." Sp. z o.o. z siedzibą w W., natomiast pan H. T. przedstawił wówczas oświadczenie z dnia [...].11.2009r. z firmy P.. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (firma ta jest także jego aktualnym pracodawcą), że otrzyma zatrudnienie na okres co najmniej 2 lat za wynagrodzeniem 3000 zł brutto (por. k. 83 i 54 akt organu I instancji postępowanie [...]). Na tej podstawie, pan H. T. uzyskał wówczas zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony decyzją Wojewody [...] z dnia [...].02.2010 r. Nr [...], na podstawie art. 53 ust. 1 pkt 7 ustawy o cudzoziemcach ważne do dnia [...].02.2012 r. Podjęte w toku przedmiotowego postępowania czynności sprawdzające organu odwoławczego wykazały, że wskazane oświadczenie pracodawcy nie zostało zrealizowane, gdyż pan H. T. nie osiągał zarobków w wysokości 3000 zł brutto przez ten okres, a jedynie przez dwa miesiące, bowiem w lutym 2010 r. jego zarobki zanotowały nagły spadek, tj. zaraz po uzyskaniu przez cudzoziemca zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Dokumenty ZUS RMUA za okres od stycznia do grudnia 2010 r. istotnie wskazują, że cudzoziemiec jedynie w styczniu i lutym uzyskał wynagrodzenie w wysokości 3000 zł brutto, natomiast od marca, tj. zaraz po wydaniu decyzji pozytywnej przez Wojewodę [...], jego wynagrodzenie zostało obniżone do wysokości 700 zł brutto (por. k. 64 - 75 akt organu I instancji). Wobec tego, przedstawiony przez cudzoziemca kolejny aneks do umowy o pracę u tego samego pracodawcy, podwyższający wynagrodzenie cudzoziemca z 700 zł brutto do kwoty 2000 zł brutto od dnia [...].07.2011 r., mógł być uznany przez organy administracji publicznej za niewiarygodny (k. 77 akt organu I instancji). Do jego sporządzenia ponownie doszło bowiem w czasie zbieżnym z rozpoczęciem starań przez cudzoziemca o kolejne zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Również małżonka cudzoziemca przedstawiła w toku niniejszego postępowania aneks do swojej umowy o pracę, który podwyższa wysokość jej wynagrodzenia u pracodawcy "D." Sp. z o.o. z siedzibą w W. z kwoty 700 zł brutto do kwoty 1500 zł brutto (k. 81 - 84 akt organu I instancji). Należy przy tym zauważyć, że w aktach organu odwoławczego znajduje się deklaracja podatkowa CIT-8 tej firmy, z której wynika, że w 2011 r. osiągnęła ona stratę w wysokości 19 361,61 zł brutto. Słusznie zatem zostało podkreślone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że nie jest wiarygodne, aby firma cudzoziemki była zdolna podwyższyć wysokość wynagrodzenia swoich pracowników, w sytuacji kiedy sama wykazuje straty. W tej sytuacji Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców miał prawo przyjąć, że cudzoziemiec nie tylko nie posiada dochodu w wymaganej wysokości, umożliwiającej mu utrzymanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siebie i swej rodziny, ale również nie posiada dochodu, który spełniałby cechę stabilności, której wprost wymaga ustawodawca w art. 53b ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. Trafnie wskazał organ odwoławczy, że w niniejszej sprawie zasadne było uwzględnienie przez organy zarobków cudzoziemca od czasu kiedy uzyskał on poprzednie zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony - decyzją Wojewody [...] z dnia [...].02.2010 r., ponieważ zezwolenie to zostało mu udzielone przede wszystkim na podstawie oświadczenia pracodawcy - P.. Sp. z o.o., stwierdzającego, że jego zarobki będą kształtowały się na poziomie 3000 zł brutto przez okres co najmniej 2 lat, który to warunek nie został spełniony. W tym stanie rzeczy nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty skargi naruszenia art. 53b ust 1 pkt 2 w zw. z art. 53 ust 1 pkt 7 oraz nieprawidłowego zastosowania przez organy obu instancji art. 57 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie przepisów tejże ustawy. Organy, wbrew zarzutom skargi, podjęły wszelkie czynności niezbędne do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy. Organ odwoławczy zaś materiał ten w koniecznym zakresie uzupełnił. Podjęte przez organy czynności, dokonane ustalenia oraz wynikające z nich wnioski precyzyjnie opisane zostały w uzasadnieniach decyzji obu instancji. Nie jest zatem trafny zarzut skargi naruszenia przez organy art. 8 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. oraz art. 7 K.p.a. w zw. z art. 78 §1 i 136 K.p.a. Bez znaczenia dla wyniku niniejszej sprawy pozostaje także fakt podniesiony w piśmie pełnomocnika cudzozienca z [...].01.2013 r., że starsza córka wnioskodawcy urodziła syna i założyła własną rodzinę, usamodzielniając się. Na dowód czego pełnomocnik nadesłał zaświadczenie o wymeldowaniu się jej z mieszkania rodziców z dniem [...].11.2012 r. Wymeldowanie się jest bowiem zdarzeniem, które miało miejsce po wydaniu decyzji obu instancji. Nie stanowi zatem przesłanki wznowieniowej w niniejszej sprawie. Podobnie przesłanki takiej nie stanowi fakt podniesiony na rozprawie, otrzymania przez żonę cudzoziemca - panią T. H. obywatelstwa polskiego, nadanego przez Prezydenta RP postanowieniem z dnia [...].02.2013 r. Obie te okoliczności mogą jedynie stganowić nową argumentację, która może być podniesiona w kolejnym, nowym wniosku pana H. T.. Konkludując raz jeszcze wskazać należy, że zarzuty skargi i uzupełniającego ją pisma procesowego nie zasługiwały na uwzględnienie. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 P.p.s.a.- orzekł jak w sentencji.