IV SA/Wa 2860/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Korzeniowski, Sędziowie sędzia WSA Leszek Kobylski (spr.), sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak, Protokolant sekr. sąd. Julia Durka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi E. S.A. na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę Decyzją z dnia [...] października 2013 r. znak: [...] Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej (dalej: "organ odwoławczy" lub "Minister") działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U. z 2013 r., poz. 267; dalej: "k.p.a.") w związku z art. 24 ust. 5 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nocnej UEFA EURO 2012 (Dz.U. z 2010 r. Nr 26, poz. 133 ze zm.; dalej: "ustawa o EURO"), po rozpatrzeniu odwołań B. P., Z. S., A. S., T. M., J. L., M. M., R. S., A. S., E. K., E. F., M. D., D. W., K. T., H. P., B. P., W. K., W. D., W. P., J. Z., K.B., L. K., T. D., J. K., J. S. A. W., J. K., E. S., M. K., A. W., R. M., T.W., H.W., A.W., P.W., I. M., G. M., B. W., M. K., M. P., E. M., E. M., J.M., E. P., B. P.W.P., P. P., M.S., Z.W., G. K., R. Ć., R. B., L. B., R. B., S. B., P. K., G.K., D. W., J.T., Z. T., M. D. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2012 r., znak: [...].ustalającej lokalizację przedsięwzięcia EURO 2012 dla inwestycji pn.: "Budowa napowietrznej linii elektroenergetycznej 110kV relacji Z – S., której celem jest zamknięcie tzw. pierścienia zasilania pomiędzy stacjami elektroenergetycznymi G.– T.– S.– S. – K. – S." orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji w całości i umorzeniu postępowania organu pierwszej instancji w sprawie ustalenia lokalizacji przedsięwzięcia EURO 2012 dla przedmiotowej inwestycji. U podstaw podjętego w tej sprawie rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia: E.. Oddział w G. działając na podstawie art. 23 ust. 1 i 2 ustawy o Euro wystąpiła do Wojewody [...] z wnioskiem z dnia [...] czerwca 2012 r. o wydanie decyzji ustalającej lokalizację przedsięwzięcia EURO 2012 dla inwestycji pn.: "Budowa napowietrznej linii elektroenergetycznej 110kV relacji Z – S., której celem jest zamknięcie tzw. pierścienia zasilania pomiędzy stacjami elektroenergetycznymi G.– T.– S.– S. – K. – S.". Ww. wniosek został następnie skorygowany przez inwestora pismem z dnia [...] lipca 2012 r., znak: [...]. Decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. Wojewoda [...] działając na podstawie art. 23, art. 24 i art. 25 oraz art. 26-33 i art. 34 ustawy o Euro oraz art. 104 k.p.a. ustalił lokalizację przedsięwzięcia EURO 2012 dla przedmiotowej inwestycji. Ww. decyzja została następnie sprostowana postanowieniem Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2012 r., znak: [...]. Rozpoznając sprawę ponownie, na skutek wniesionych odwołań, Minister w uzasadnieniu wskazanej na wstępie decyzji z dnia [...] października 2013 r. stwierdził, iż zachodzą przesłanki przemawiające za uchyleniem w całości decyzji Wojewody [...] i umorzeniem w całości postępowania organu pierwszej instancji, w trybie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Przytoczył brzmienie art. 138 § 1 pkt 2 oraz art. 105 § 1 k.p.a. Wyjaśnił, iż podstawą prawną do orzekania w przedmiotowej sprawie stanowiły przepisy ustawy o Euro, której szczególny charakter wynikał z konieczności przyspieszenia procesu realizacji inwestycji dotyczących infrastruktury niezbędnej dla przygotowania turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012. Organ odwoławczy wskazał, iż celem tej ustawy było zrealizowanie określonego zadania, a mianowicie przygotowania turnieju Euro 2012, zaś normy w niej zawarte służyły realizacji tego zadania, co wynika zarówno z tytułu przedmiotowej ustawy, jak i z art. 1 ust. 1 ustawy o Euro, zgodnie z którym ustawa określa zasady przygotowania finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012. Minister wywiódł, iż skoro ustawy o EURO dotyczyła ściśle określonych przedsięwzięć, realizowanych w związku z przygotowaniem i przeprowadzeniem turnieju EURO 2012 to nie może ona mieć zastosowania do przedsięwzięć, których realizacja miałyby nastąpić dopiero po zakończeniu turnieju bądź w trakcie trwania turnieju. Uznał, iż z taką sytuacją mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie. Zauważył, że wniosek inwestora o wydanie decyzji ustalającej lokalizację przedsięwzięcia EURO 2012 dla przedmiotowej inwestycji wpłynął do [...] Urzędu Wojewódzkiego w G. w dniu [...] czerwca 2012 r., a więc w trakcie trwania turnieju EURO 2012. W ocenie Ministra bezsprzecznym pozostaje, że przedmiotowa inwestycja nie może być kwalifikowana jako prowadzona w celu przygotowania turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012, tym bardziej, że decyzja Wojewody [...] została wydana w dniu [...] listopada 2012 r., a zatem po zakończeniu turnieju EURO 2012. Zdaniem organu odwoławczego został tym samym rozerwany związek między wyznaczonymi przez ustawę o Euro przedsięwzięciami infrastrukturalnymi, a zadaniem dla którego realizacji zostały one przewidziane. Organ odwoławczy zwrócił także uwagę, że ustawa o Euro wprowadziła szereg odstępstw od ogólnych postanowień materialnych i procesowych prawa administracyjnego oraz ogólnych regulacji prawa cywilnego, ograniczyła konstytucyjne prawa podmiotowe m.in. właścicieli, użytkowników wieczystych nieruchomości objętych wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięć Euro 2012 (m.in. prawo własności, równą ochronę praw majątkowych). W ocenie Ministra, o ile wprowadzenie ograniczeń było uzasadnione koniecznością przyspieszenia procesu realizacji inwestycji dotyczących infrastruktury niezbędnej dla przygotowania turnieju EURO 2012 to niecelowym jest ich stosowanie po zakończeniu turnieju, jak miałoby to miejsce w niniejszej sprawie. Nadto Minister wskazał, iż przedsięwzięcia nierozpoczęte przed rozpoczęciem turnieju, jak to ma miejsce w przedmiotowej sprawie, choć wskazane w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 29 grudnia 2009 r. w sprawie wykazu przedsięwzięć Euro 2012 (Dz. U. z 2010 r., Nr 8, poz. 52 ze zm.; dalej: "rozporządzenie w sprawie wykazu przedsięwzięć Euro 2012"), nie odpowiadają kryterium niezbędności do przygotowania i przeprowadzenia turnieju. Podniósł, iż powyższe jest zgodne ze stanowiskiem Trybunału Konstytucyjnego wyrażonym w wyroku z dnia 6 marca 2013 r., sygn. akt: Kp 1/12, w którym Trybunał Konstytucyjny negatywnie odniósł się do możliwości zastosowania przepisów ustawy o Euro do przedsięwzięć Euro 2012 określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 4 ust. 1 przedmiotowej ustawy i niezrealizowanych przed rozpoczęciem turnieju EURO 2012. Wskazał bowiem, że przedsięwzięcia nierozpoczęte przed rozpoczęciem turnieju, choć wskazane w rozporządzeniu w sprawie wykazu przedsięwzięć Euro 2012, nie odpowiadają kryterium niezbędności do przygotowania i przeprowadzenia turnieju, skoro turniej już się zakończył. Konkludując Minister uznał, iż wobec braku konkretnego przepisu prawa, który umożliwiałby dokonanie oceny zaistniałego stanu faktycznego, Wojewoda nie był władny do wydania decyzji (w oparciu o przepisy ustawy o Euro), skoro w dniu wydania przedmiotowej decyzji turniej EURO 2012 już się zakończył, a co za tym idzie przyczyna dla której przedmiotowa ustawa została wprowadzona do systemu prawnego ustała. Dlatego też orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji Wojewody [...] w całości i umorzył postępowanie organu pierwszej instancji w sprawie ustalenia lokalizacji przedsięwzięcia EURO 2012 dla przedmiotowej inwestycji jako bezprzedmiotowe. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ostateczną decyzję Ministra z dnia [...] października 2013 r. złożyła E. Spółka Akcyjna z siedzibą w G.(dalej: "skarżąca", "Spółka") wnosząc o jej uchylenie w całości. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie: 1) przepisu postępowania, co miało wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 105 § 1 k.p.a. poprzez błędną wykładnię i zastosowanie i w konsekwencji przyjęcie, iż było brak podstaw prawnych do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, skutkiem czego było umorzenie postępowania organu pierwszej instancji w sprawie ustalenia lokalizacji przedsięwzięcia EURO 2012 dla przedmiotowej inwestycji; 2) przepisu prawa materialnego, co miało wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 23 ust. 1 i ust. 2 ustawy o Euro poprzez jego niezastosowanie i błędne przyjęcie przez stronę przeciwną, iż brak było podstaw prawych do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy w drodze wydania stosownej decyzji lokalizacyjnej. Uzasadniając Spółka podkreśliła m.in., iż zarówno w dacie złożenia wniosku o wydanie przedmiotowej decyzji, jak i w dacie wydania decyzji przez Wojewodę [...] ustawa o EURO obowiązywała, nie została uchylona i była powszechnie obowiązującym aktem prawnym. Wskutek powyższego złożenie stosownego wniosku o wydanie decyzji, jak i sam tryb jej wydania był prawidłowy i zgodny z przepisami prawa. Skarżąca podniosła, iż przedmiotowa inwestycja została ujęta w rozporządzeniu Rady Ministrów w sprawie wykazu przedsięwzięć EURO 2012, które zostało wydane w oparciu o normę art. 4 ust. 1 ustawy o Euro. Nie zgodziła się z twierdzeniami strony przeciwnej o epizodycznym charakterze ustawy o EURO oraz faktem, iż powyższa ustawa nie może mieć zastosowania do przedsięwzięć, których realizacja miałaby nastąpić dopiero po zakończeniu turnieju. W ocenie skarżącej, turniej piłkarski EURO 2012 współorganizowany przez Polskę był wydarzeniem, który uruchomił szereg inwestycji drogowych, infrastrukturalnych oraz pozostałych użyteczności społecznej. W ocenie skarżącej celem powyższej ustawy było także umożliwienie sfinalizowania inwestycji Euro 2012, które z różnych przyczyn nie zostały zakończone do dnia zakończenia finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012. Spółka podniosła, iż w interesie całego społeczeństwa jest umożliwienie doprowadzenia do zakończenia rozpoczętych procesów inwestycyjnych związanych z przedsięwzięciami Euro 2012, a niewątpliwie wszystkie przedsięwzięcia, które miały zostać zrealizowane na mocy powyższej ustawy są celami i inwestycjami publicznymi o bardzo dużym znaczeniu. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Za bezzasadne uznał zarzuty błędnego zastosowania art. 105 § 1 k.p.a. oraz naruszenia art. 23 ust. 1 i 2 ustawy o Euro. Minister wyjaśnił, iż wyrok Trybunału Konstytucyjnego dotyczył, jak słusznie wskazała skarżąca, dotyczył ustawy z dnia 31 sierpnia 2012 r. o zmianie ustawy o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012, jednakże Trybunał jednoznacznie odniósł się w nim do możliwości zastosowania przepisów ustawy o Euro do przedsięwzięć Euro 2012 określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 4 ust. 1 przedmiotowej ustawy, a niezrealizowanych przed rozpoczęciem turnieju EURO 2012. Powtórzył, iż z ww. wyroku wynika wprost, że przedsięwzięcia nierozpoczęte przed turniejem, choć wskazane w rozporządzeniu w sprawie wykazu przedsięwzięć Euro 2012, nie odpowiadają kryterium niezbędności do przygotowania i przeprowadzenia turnieju, skoro turniej już się zakończył. Nadto za bezzasadne uznał również zarzut skarżącej, zgodnie z którym brak jest przeszkód do ustalenia lokalizacji przedmiotowej inwestycji w oparciu o przepisy ustawy o Euro, również po zakończeniu turnieju. Wskazał, iż skoro nieaktualny jest już cel ustawy, jakim było przygotowanie infrastruktury niezbędnej do przeprowadzenia turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012, brak jest również podstaw do prowadzenia postępowań w trybie przewidzianym w ustawie o Euro. Za bez znaczenia uznał także fakt, że realizacja przedmiotowej inwestycji jest priorytetowa w skali kraju. Nie kwestionując faktu, że ww. inwestycja jest istotna z punktu widzenia interesu publicznego, uznał, że jej realizacja straciła swoje uzasadnienie w świetle zadania dla jakiego miała być przeznaczona tj. przygotowania i przeprowadzenia turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym stosownie do treści art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") nie jest związany zarzutami i granicami skargi. Przedmiotem kontrolowanej sprawy jest ustalenie, czy Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej decyzją z dnia [...] października 2013 r. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. zasadnie uchylił decyzję Wojewody [...]z dnia [...] listopada 2012 r. i umorzył postępowanie organu pierwszej instancji w sprawie ustalenia lokalizacji przedsięwzięcia EURO 2012 dla inwestycji pn.: "Budowa napowietrznej linii elektroenergetycznej 110kV relacji Z – S., której celem jest zamknięcie tzw. pierścienia zasilania pomiędzy stacjami elektroenergetycznymi G.– T.– S.– S. – K. – S.". Na wstępie należy wskazać, że przywołana decyzja organu I instancji z dnia [...] listopada 2012 r. wydana została na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nocnej UEFA EURO 2012 (Dz.U. z 2010 r. Nr 26, poz. 133 ze zm.). Przy omówieniu problematyki związanej ze wskazaną ustawą należy powołać się na uwagi na jej temat poczynione przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 6 marca 2013 r. (sygn. akt Kp 1/12), na który to wyrok również powołał się w zaskarżonej decyzji organ odwoławczy. Ustawa o przygotowaniu turnieju Euro 2012 uchwalona została jako ustawa specjalna, gdyż ustawodawca z góry określił kontekst, w którym mają funkcjonować jej normy. Kontekst ten został wyznaczony przez odwołanie się do przyszłego zdarzenia, jakim był finałowy turniej Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012. Zatem na specjalny charakter ustawy o przygotowaniu turnieju Euro 2012 wskazuje cel ustawy jakim było zrealizowanie określonego zadania – przygotowania turnieju, a normy w niej wyrażone służyły realizacji tego zadania. Przy czym, co bardzo istotne, na czas obowiązywania tej ustawy zawieszone zostało stosowanie wielu przepisów innych obowiązujących ustaw. Za niezbędne do realizacji wyznaczonego zadania, uznał prawodawca przygotowanie infrastruktury potrzebniej do przeprowadzenia turnieju. Prawodawca z uwagi na cele ustawy nadał jej charakter specjalny, nakazując realizację określonego zadania – przygotowania turnieju. Zarazem prawodawca wskazał konkretne przedsięwzięcia infrastrukturalne, które uznał za związane z turniejem. Jednym z tych przedsięwzięć określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 29 grudnia 2009 r. w sprawie wykazu przedsięwzięć Euro 2012 (Dz. U. z [...], Nr [...], poz. [...]) pod poz. [...] jest " [...]". W tym miejscu należy wskazać, że nie wszystkie przedsięwzięcia związane z Euro 2012 zostały zrealizowane do czasu rozpoczęcia turnieju Euro 2012 r. Ustawodawca nie wprowadził zapisów do kiedy należy stosować przepisy ustawy o Euro. Stąd też ustawa ta formalnie nie utraciła mocy obowiązującej z chwilą zakończenia turnieju – nie została formalnie uchylona. Uwzględniając jednak cel ustawy, jakim było zrealizowanie infrastruktury służącej do przygotowania turnieju Euro 2012, wskazać należy, że ustawie tej nadano ograniczony temporalnie zakres zastosowania i powiązano go z przeprowadzeniem turnieju. W tym miejscu należy zauważyć, iż z tej też przyczyny ustawodawca uchwalił przepisy regulujące kwestie dalszego stosowania, po zakończeniu turnieju, reżimu prawnego przewidzianego w ustawie o przygotowaniu turnieju Euro 2012 i wprowadził przepisy umożliwiające utrzymanie w systemie prawnym uproszczonego trybu postępowania w odniesieniu do inwestycji zakwalifikowanych w rozporządzeniu z 2009 r. jako przedsięwzięcia Euro 2012. Jednakże mocą cytowanego wyżej wyroku Trybunał Konstytucyjny uchylił te przepisy jako niezgodne z Konstytucją RP uznając, że ustawodawca w sposób niezgodny z Konstytucją, zamierzał zalegalizować nierozpoczęte przed 8 czerwca 2012 r. przedsięwzięcia wymienione w rozporządzeniu z 2009 r. Trybunał Konstytucyjny w powołanym wyroku z dnia 6 marca 2013 r. orzekł, że ustawodawca naruszył w sposób kwalifikowany konstytucyjną zasadę lex retro non agit. W tym kontekście wyrok Trybunału Konstytucyjnego ma pośredni wpływ na ustalenie czasowych ram obowiązywania ustawy o Euro 2012. Skoro zatem wydanie przepisów "przedłużających" stosowanie ustawy o Euro 2012, na okres po zakończeniu turnieju, okazało się niezgodne z zasadą lex retro non agit, to uznać należy, że inwestycje wszczęte po zakończeniu turnieju nie powinny być oparte na przepisach tej ustawy. Tym miejscu należy wskazać, iż pomimo, że niezrealizowane przedsięwzięcia infrastrukturalne nie straciły ogólno-społecznego uzasadnienia do ich realizacji, to w momencie zakończenia turnieju straciły je w świetle zadania, jakim było przygotowanie i przeprowadzenie turnieju. Przedsięwzięcia, o których mowa w ustawie kontrolowanej związane były z przeprowadzeniem turnieju Euro 2012, a ten się już odbył. Zatem należy przyjąć, że niezrealizowane przedsięwzięcia, do których odnosi się ustawa kontrolowana nie były konieczne do przeprowadzenia turnieju w znaczeniu, jakie przyjęto w art. 4 ust. 1 ustawy o Euro. Przedsięwzięcia te, choć wskazane w rozporządzeniu z 2009 r., nie odpowiadają kryterium niezbędności do przygotowania i przeprowadzenia turnieju. Turniej się bowiem odbył. Prawodawca wprawdzie nie rozstrzygnął, czy przedsięwzięcia będące w toku zachowują status "przedsięwzięć Euro 2012" do czasu ich zakończenia. Jednakże wprowadzając do definicji "przedsięwzięcia Euro 2012" kryterium "niezbędności do przeprowadzenia turnieju", prawodawca nie zawarł też wprost daty zakończenia turnieju. W ocenie Sądu, niezrealizowane przedsięwzięcia, w tym Budowa napowietrznej linii elektroenergetycznej 110kV relacji Z – S., której celem jest zamknięcie tzw. pierścienia zasilania pomiędzy stacjami elektroenergetycznymi G.– T.– S.– S.– K. – S., nie były zatem niezbędne do przeprowadzenia turnieju Euro 2012, skoro turniej ten rozpoczął się i zakończył bez ich realizacji. A zatem zakończył się także cel jaki przyświecał prawodawcy przy uchwalaniu ustawy o Euro 2012. W demokratycznym państwie prawa, zdaniem Sądu, nie jest dopuszczalne dalsze stosowanie ograniczenia konstytucyjnych praw podmiotowych ponad cel, dla jakiego ograniczenie tych praw wprowadzono. W tym stanie rzeczy nie sposób przyjąć, że nadal należy stosować ograniczenia przewidziane w ustawie o przygotowaniu turnieju Euro 2012 do niezrealizowanych inwestycji, bowiem cel ich realizacji już się skończył. Wprowadzając ograniczenia konstytucyjnych praw i wolności, prawodawca zobowiązany jest każdorazowo szczegółowo je uzasadnić. Niedopuszczalne jest też, by ograniczenia te stosować w innym celu, niż zostały wprowadzone, a do takiej sytuacji zmierza wydanie zaskarżonych w sprawie decyzji, skoro zadanie omawianej ustawy zostało zrealizowane, nie ma uzasadnienia do dalszego stosowania jej przepisów. Przeciwne stanowisko prowadziłoby do podważenia efektywności konstytucyjnej ochrony praw podmiotowych. Konkludując należy wskazać, że ustawa o Euro wydana była w szczególnym kontekście i tylko w tym kontekście powinna być realizowana, gdyż taki miała swój cel – przygotowanie inwestycji do turnieju Euro 2012. Tymczasem wydana w niniejszej sprawie decyzja Wojewody [...] została wydana już po zakończeniu turnieju. Turniej ten rozpoczął się 8 czerwca 2012 r., natomiast zakończył się 1 lipca 2012 r. Decyzja Wojewody [...] wydana została w dniu [...] listopada 2012 r., a więc prawie pięć miesięcy po jego zakończeniu. Wojewoda [...] wydając decyzję stwierdził, iż przedmiotowe przedsięwzięcie znajduje się w wykazie przedsięwzięć EURO 212 zawartym w rozporządzeniu w sprawie wykazu przedsięwzięć Euro 2012 pod pozycją [...] i w związku z tym istnieje pełna podstawa do zastosowania ustawy o Euro do ustalenia lokalizacji przedsięwzięcia. Zdaniem Sądu organ I instancji zastosował zbyt daleko idące uproszczenie, które nie zostało poparte analizą celu uchwalenia przepisów spec ustawy o Euro i kontekstu w jakim one zostały wydane. Tym samym należy uznać, iż nie było zasadne stosowanie reżimu prawnego spec ustawy o Euro 2012 do przedsięwzięcia omawianego w niniejszej sprawie. W tym stanie rzeczy za zasadne Sąd uznał uchylenie przez organ odwoławczy decyzji Wojewody [...] jako wydanej bez podstawy prawnej, gdyż pomimo umieszczenia inwestycji w wykazie inwestycji Euro 2012, to z uwagi na okoliczność, że budowa tej inwestycji nie została wszczęta przed zakończeniem turnieju, nie mogła służyć temu przedsięwzięciu. Konsekwencją powyższego było zasadne umorzenie postępowania organu I instancji w sprawie ustalenia lokalizacji przedsięwzięcia EURO 2012 dla wskazanej inwestycji jako bezprzedmiotowego. W świetle powyżej przedstawionych rozważań, za bezzasadne Sąd uznał zarzuty skarżącej dotyczące błędnego zastosowania art. 105 k.p.a. oraz naruszenia art. 23 ust. 1 i 2 ustawy o Euro. Reasumując, Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja organu odwoławczego z dnia [...] października 2013 r. nie jest obarczona wadami, które wywołałyby konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Nadto Sąd zauważa, że w tej sytuacji do infrastrukturalnych przedsięwzięć wymienionych jako przedsięwzięcia Euro 2012 w rozporządzeniu z 2009 r., które zostały objęte decyzją lokalizacyjną, a których realizację wszczęto po zakończeniu turnieju Euro 2012, powinno stosować się ogólne przepisy prawa. Z powyższych względów na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.