IV SA/Wa 2863/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Sędziowie sędzia WSA Joanna Borkowska (spr.), sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, Protokolant spec. Piotr Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi B. S. na decyzję Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego oddala skargę 1 U Z A S A D N I E N I E Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2017r. znak [...] Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej (dalej organ) po rozpatrzeniu odwołania B.G. S. (dalej skarżący) od decyzji Nr [...] Marszałka Województwa [...] z dnia [...] stycznia 2017 r., znak: [...] , dotyczącej udzielenia Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i Autostrad pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzeń wodnych w związku z realizacją inwestycji pn.: "Rozbudowa drogi krajowej nr [...] do parametrów drogi ekspresowej na odcinku: od węzła z drogą wojewódzką nr [...] w [...] do węzła [...] z drogą wojewódzką nr [...] w [...] ; Zadanie I - [...] - Przeszkoda od km [...] do km [...] ", utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Stan sprawy był następujący: Pismem z dnia 15 czerwca 2016 r., znak: [...] , Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, reprezentowany przez Pana Z.D., wystąpił do Marszałka Województwa [...] z wnioskiem o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzeń wodnych, obejmujące wykonanie zbiornika retencyjno-infiltracyjnego, wykonanie wylotów kanalizacji deszczowej z projektowanej drogi ekspresowej [...] , dróg-lokalnych, serwisowych oraz nasypów drogowych, wykonanie wylotów z przy kanalików, wykonanie rowów drogowych, wykonanie przepustów hydrologicznych, likwidację istniejących rowów drogowych, likwidację istniejących wylotów oraz likwidację istniejących przepustów hydrologicznych, w związku z realizacją inwestycji pn. "Rozbudowa drogi krajowej nr [...] do parametrów drogi ekspresowej na odcinku: od węzła z drogą wojewódzką nr [...] w [...] do węzła [...] z drogą wojewódzką nr [...] w [...] ; Zadanie I - [...] - Przeszkoda od km [...] do km [...] ". W toku prowadzonego postępowania do organu I instancji wpłynęły uwagi stron, w tym między innymi B.S. (pismo z dnia 15.12.2016 r.). Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego oraz rozpatrzeniu uwag złożonych w toku tego postępowania, Marszałek Województwa [...] decyzją [...] z dnia .[...] stycznia 2017 r., znak: [...] , udzielił Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i Autostrad wnioskowanego pozwolenia wodnoprawnego, nadając decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Odwołanie od ww. rozstrzygnięcia złożył B.S. żądając uchylenia ww. decyzji w całości oraz wstrzymania rygoru natychmiastowej wykonalności. Zdaniem Skarżącego wykonywanie prac na podstawie niniejszej decyzji będzie uciążliwe i wywoła skutki, których usunięcie będzie niemożliwe lub znacznie utrudnione. Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej w pierwszej kolejności przeanalizował zasadność wniosku o uchylenie rygoru natychmiastowej wykonalności, nadanego decyzji organu I instancji z uwagi na fakt, iż realizowana między innymi na jej podstawie inwestycja stanowi ważny element w strukturze komunikacyjnej, zarówno w skali krajowej, jak i regionalnej, a jej wykonanie przyczyni się do polepszenia warunków, komunikacji regionu, w tym bezpieczeństwa ruchu drogowego, a także do zmniejszenia uciążliwości oddziaływań na środowisko. Uznając argumentację organu I instancji Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej nie znalazł podstaw do uchylenia rygoru natychmiastowej wykonalności nadanego zaskarżonemu rozstrzygnięciu. Analizując merytoryczne rozstrzygnięcie decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. organ wskazał, że w przypadku spełnienia przez wnioskodawcę przesłanek wydania tego aktu organ administracji publicznej ma obowiązek wydania wnioskowanej decyzji. Odmowa udzielenia pozwolenia wodnoprawnego może nastąpić tylko wówczas, gdy ujawnione zostaną okoliczności określone w art, 126 ustawy Prawo wodne. Organ wskazał także, że podstawę materialno-prawną rozstrzygnięcia wydanego przez organ I instancji stanowi art. 122 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo wodne, zgodnie z którym pozwolenie wodnoprawne jest wymagane na wykonywanie urządzeń wodnych, przy czym w myśl art. 9 ust. 2 pkt 2 ww. ustawy przepisy dotyczące wykonywania urządzeń wodnych stosuje się odpowiednio do odbudowy, rozbudowy, przebudowy, rozbiórki lub likwidacji tych urządzeń, z wyłączeniem robót związanych z utrzymywaniem urządzeń wodnych w celu zachowania ich funkcji. Realizacja projektowanej inwestycji w ocenie organu odwoławczego nie naruszała również ustaleń dokumentów, o których mowa w art. 125 pkt 1-2 ustawy Prawo wodne. Organ wskazał, że plan gospodarowania wodami na obszarze dorzecza Wisły został zatwierdzony na posiedzeniu Rady Ministrów dnia 18 października-2016 roku, jako jeden z podstawowych dokumentów planistycznych, określający działania służące realizacji zapisów Ramowej Dyrektywy Wodnej na obszarze dorzecza. Plany gospodarowania wodami na obszarze dorzeczy zgodnie z treścią RDW mają usprawnić proces osiągania celów środowiskowych, które w ustawie Prawo wodne zostały zdefiniowane w art. 38d (dla jednolitych części wód powierzchniowych) oraz w art. 38e (dla jednolitych części wód podziemnych). I tak dla wód powierzchniowych jako cel środowiskowy ustalono odpowiednio: - dla jednolitych części wód powierzchniowych niewyznaczonych jako sztuczne lub silnie zmienione - ochronę, poprawę oraz przywracanie stanu jednolitych części wód powierzchniowych, tak aby osiągnąć dobry stan tych wód, a także zapobieganie pogorszeniu ich stanu. - dla sztucznych i silnie zmienionych jednolitych części wód powierzchniowych - ochronę tych wód oraz poprawę ich potencjału ekologicznego i stanu chemicznego, tak aby osiągnąć dobry potencjał ekologiczny i dobry stan chemiczny wód powierzchniowych, a także zapobieganie pogorszeniu ich potencjału ekologicznego oraz stanu chemicznego. Dla jednolitych części wód podziemnych jako cel środowiskowy wskazano natomiast: - zapobieganie lub ograniczanie wprowadzania do nich zanieczyszczeń; - zapobieganie pogorszeniu oraz poprawa ich stanu; - ochronę i podejmowanie działań naprawczych, a także zapewnianie równowagi między poborem a zasilaniem tych wód, tak aby osiągnąć ich dobry stan. Organ podkreślił, że decyzja Marszałka Województwa [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. dotyczy udzielenia pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzeń wodnych i nie obejmuje wprowadzania ścieków do środowiska, które mogłoby wywrzeć wpływ na osiągnięcie ww. celów. W związku z tym wykonanie przedmiotowego pozwolenia w ocenie organu nie będzie rzutowało na wypełnienie zapisów Planu gospodarowania wodami na obszarze dorzecza [...] . Organ poddał analizie warunki korzystania z wód regionu na obszarze, na którym planowane jest wykonanie przedmiotowych urządzeń wodnych, określone rozporządzeniem Nr [...] Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. w sprawie ustalenia warunków korzystania z wód regionu wodnego Środkowej [...]. W rozporządzeniu, określono szczegółowo działania służące osiągnięciu celów środowiskowych dla wód, w tym między innymi warunki wprowadzania ścieków do wód powierzchniowych, a także priorytety w korzystaniu z wód oraz ograniczenia w korzystaniu z wód niezbędne dla osiągnięcia ustalonych celów środowiskowych. Należy podkreślić, że całe analizowane rozporządzenie odnosi się do kwestii korzystania z wód, nie zaś wykonania urządzeń wodnych, które jest przedmiotem zaskarżonego pozwolenia. W związku z tym w ocenie organu decyzja Marszałka Województwa [...] nie narusza także zapisów ww. rozporządzenia Dyrektora RZGW w [...] . Analizując ewentualne naruszenie w decyzji Marszałka Województwa [...] pozostałych dokumentów wskazanych w art. 126 pkt 1 Prawa wodnego, organ wskazał, że plan przeciwdziałania skutkom suszy w dorzeczu, a także w regionie wodnym nie został dotychczas opracowany. Plan zarządzania ryzykiem powodziowym dla obszaru dorzecza [...] został uchwalony rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 18 października 2016 r., natomiast Krajowy Program Ochrony Wód Morskich stanowiący dokument strategiczny dla gospodarki wodnej, określający optymalny zestaw działań naprawczych niezbędnych do osiągnięcia dobrego stanu środowiska wód morskich został przyjęty przez Radę Ministrów dnia 2 grudnia 2016 r. W ocenie organu udzielone pozwolenie nie narusza zapisów ww. programów. Krajowy Program Oczyszczania Ścieków Komunalnych co do zasady dotyczy realizacji zadań własnych gminy w zakresie odprowadzania i oczyszczania ścieków komunalnych, w związku z czym nie ma możliwości naruszenia jego zapisów w udzielonym pozwoleniu. Odnosząc się do kwestii ewentualnego naruszenia zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego bądź decyzji o warunkach zabudowy, organ zauważył, że przedmiotowa inwestycja jest realizowana na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, czyli tzw. specustawy drogowej. Zastosowanie zawartych w niej uregulowań, stanowiących lex specialis w stosunku do przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, powoduje, że ocena zgodności inwestycji z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dokonywana jest na końcu procesu inwestycyjnego, tj. w trakcie uzyskiwania zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. W ocenie organu odwoławczego projektowane prace związane z realizacją inwestycji "Rozbudowa drogi krajowej nr [...] do parametrów drogi ekspresowej na odcinku: od węzła z drogą wojewódzką nr [...] w [...] do węzła [...] z drogą wojewódzką nr [...] w [...]; Zadanie I - [...] - Przeszkoda od km [...] do km [...] ", nie będą naruszać również w żaden sposób wymagań ochrony zdrowia ludzi, środowiska i dóbr kultury wpisanych do rejestru zabytków oraz wynikających z odrębnych przepisów. W związku z powyższym nie było podstaw do odmowy udzielenia pozwolenia wodnoprawnego na podstawie art. 126 ustawy Prawo wodne. Odnosząc się do złożonego odwołania, organ ocenił, że uwagi dotyczyły w głównej mierze kwestii związanych z zajęciem nieruchomości stanowiących własność skarżącego pod budowę projektowanych urządzeń wodnych, tj. rowów drogowych. Organ wskazał, że podmiot ubiegający się o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego nie musi legitymować się prawem własności do terenu, na którym planowane jest wykonanie danego urządzenia wodnego, projektowane działania nie wymagają również uzyskania zgody właścicieli tego terenu. Zasadę tę wyraża przepis art. 123 ust. 3 ustawy Prawo wodne, zgodnie z którym pozwolenie wodnoprawne nie rodzi praw do nieruchomości i urządzeń wodnych koniecznych do jego realizacji oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich przysługujących wobec tych nieruchomości i urządzeń, przy czym informację tej treści zamieszcza się w pozwoleniu wodnoprawnym. Odnosząc się do stanowiska przedstawionego przez B.S organ stwierdził, że decyzja Marszałka Województwa [...] nie obejmuje wykonania rowów melioracyjnych na nieruchomościach stanowiących jego własność, a jedynym urządzeniem wodnym planowanym do wykonania w ramach niniejszego postępowania w obrębie działki nr ew.[...] wskazywanej przez skarżącego jako zajętej pod urządzenia wodne, jest wylot kanalizacji deszczowej [...] w km [...] drogi krajowej Nr [...] . Nawet w przypadku, gdyby zaskarżona decyzja obejmowała wykonanie urządzeń takich jak rowy, organ właściwy do udzielenia pozwolenia wodnoprawnego nie ma podstaw do kwestionowania przyjętych przez wnioskodawcę rozwiązań technicznych, a jego jedynym obowiązkiem jest ocena wpływu projektowanych działań na stan środowiska wodnego. W przypadku pozwolenia wodnoprawnego na przebudowę urządzeń wodnych organ miał obowiązek sprawdzić, czy wykonana przebudowa nie pogorszy warunków wilgotnościowych gruntów oraz zapewni ciągłość odpływu wód z tych urządzeń. Organ podkreślił, że skarżący nie przedstawił żadnych dowodów świadczących, że przedstawione w operacie wodnoprawnym rozwiązania będą oddziaływały negatywnie na środowisko, w związku z czym należy przyjąć, że faktycznym powodem złożenia odwołania od decyzji organu I instancji było niezadowolenie z faktu planowanego wejścia na teren nieruchomości stanowiących jego własność w związku z realizacją projektowanej inwestycji. Z takim stanowiskiem nie zgodził się skarżący, zarzucając decyzji Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] sierpnia 2017r. 1.naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 k.p.a. i 77 §1 k.p.a. poprzez niezbadanie i pominięcie przez organ istotnych dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy okoliczności, tj. czy projektowane rozwiązania, których dotyczy pozwolenie wodnoprawne prowadzą do nadmiernej ingerencji w uprawnienia właścicielskie skarżącego, a także czy ograniczenia te są niezbędne i konieczne dla osiągnięcia celu planowanej inwestycji, co w efekcie doprowadziło do naruszenia prawa materialnego, tj. art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji, w zw. z art. 20 Konstytucji, art. 21 ust. 1 Konstytucji i art. 31 ust. 3 Konstytucji i art. 8 Konstytucji, a także art. 1 ust. 3 ustawy z 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (dalej jako "Ustawa") w zw. z art. 125 pkt 2 Ustawy oraz art. 126 pkt 1 Ustawy, poprzez ich niezastosowanie, a przez to nieodmówienie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego w sytuacji, gdy udzielenie pozwolenia w zawnioskowanej formie nadmiernie ingeruje w konstytucyjne prawo własności skarżącego, a taka nadmierna ingerencja nie jest uzasadniona ze względu na interes społeczny . Skarżący wniósł o : 1. uchylenie zaskarżanej decyzji i poprzedzającej ją decyzji o udzieleniu pozwolenia wodnoprawnego w całości, 2. wstrzymanie wykonania w całości zaskarżonej decyzji oraz wstrzymania rygoru natychmiastowej wykonalności nadanego decyzji o udzieleniu pozwolenia wodnoprawnego 3. zasądzenie zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw od Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej. Uzasadniając zarzuty skargi, skarżący wskazał, że nie sposób nie zgodzić się z faktem, iż przedmiotowe postępowanie nie dotyczy w sposób bezpośredni rowu melioracyjnego, który miałby powstać na jego nieruchomości. Skarżący zauważa, że rów melioracyjny, jak również wylot kanalizacji deszczowej, objęte są dwoma różnymi wnioskami o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego, co do których toczą się odrębne postępowania, ale oba te urządzenia wodne dotyczą tej samej inwestycji. Co więcej, urządzenia te są od siebie współzależne pod względem położenia, jak również ich wzajemnej funkcjonalności, bowiem lokalizacja rowu melioracyjnego determinuje położenie wylotu kanalizacji deszczowej, a z kolei zainstalowanie wylotu kanalizacji deszczowej, powoduje, że rów melioracyjny będzie przydatny i funkcjonalny dla inwestycji drogowej. Skarżący podniósł, że przy wydaniu zaskarżonej decyzji, organ pominął fakt, że pozwolenie wodnoprawne udzielone w zawnioskowanej formie nadmiernie ingeruje w prawo własności skarżącego oraz że taka nadmierna ingerencja nie jest uzasadniona z uwagi na jakikolwiek słuszny interes społeczny. Rozwiązania przyjęte we wniosku o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego nic zostały zaprojektowane z zachowaniem zasady, tzw. mniejszej ingerencji, zatem, w zakresie szerszym niż to konieczne ograniczają możliwości użytkowe nieruchomości skarżącego i jej atrakcyjność gospodarczo-inwestycyjną. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016r., poz. 1066 tj.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przy czym na podstawie art. 134 § 1 cytowanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga podlegała oddaleniu, bowiem Sąd nie stwierdził, aby w kontrolowanym postępowaniu dopuszczono się uchybień wskazanych w skardze, jak również innych naruszeń przepisów prawa materialnego i procesowego, które Sąd ma obowiązek uwzględnić z urzędu, nie będąc związany wnioskami i zarzutami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718). Sąd zgadza się z twierdzeniem organu, że ten jest związany żądaniem określonym we wniosku wszczynającym postępowanie, które to żądanie wyznacza rodzaj sprawy będącej przedmiotem postępowania. Wniosek o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego w granicach nieruchomości będącej własnością skarżącego obejmuje wyłącznie wykonanie wylotu kanalizacji deszczowej WS-269s w km 426+195 drogi krajowej Nr 8. Jakkolwiek ma rację skarżący, że wylot ten będzie znajdował ujście w rowie melioracyjnym, to jednak problematyka wykonania rzeczonego rowu nie może stanowić przedmiotu niniejszego postępowania. To inwestor jest decydentem w takich kwestiach jak sposób i kształt realizacji inwestycji, a zadaniem organu jest sprawdzenie, czy przyjęte przez wnioskodawcę rozwiązania techniczne, w tym również obszar niezbędny do realizacji urządzenia są zgodne z regulacjami prawnymi, mającymi znaczenie dla wydania decyzji o udzieleniu pozwolenia wodnoprawnego. W ocenie Sądu organ należycie i zgodnie z zasadami postępowania administracyjnego zbadał istotne dla rozstrzygnięcia kwestie, dokonał niezbędnych wyjaśnień, zapoznał się ze stanowiskiem strony, o czym świadczy m.in. skierowane do skarżącego pisma z dnia 15 grudnia 2016 Chybione są zatem zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 7, art. 77 § 1, poprzez niezbadanie i pominięcie przez organ istotnych dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy okoliczności, tj. czy projektowane rozwiązania, których dotyczy pozwolenie wodnoprawne prowadzą do nadmiernej ingerencji w uprawnienia właścicielskie skarżącego, a także czy ograniczenia te są niezbędne i konieczne dla osiągnięcia celu planowanej inwestycji. Stwierdzić należy, że w omawianej sprawie organ, prawidłowo zebrał materiał dowodowy i ustalił stan faktyczny sprawy, w szczególności rozpatrzył stanowiska stron postępowania, a następnie rozpatrzył zarzuty podniesione przez odwołującego się w przedmiotowej sprawie. Wszystkie istotne w sprawie fakty i zdarzenia zostały ustalone oraz w dostateczny sposób rozważone, a motywy podjętego rozstrzygnięcia należycie przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Z analizy uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika jednoznacznie, jakimi przesłankami kierował się organ odwoławczy wydając rozstrzygnięcie dotyczące działki skarżącego. W ocenie Sądu z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika jednoznacznie, jakie ustalenia faktyczne poczynił organ i przyjął za podstawę rozstrzygnięcia, jakimi w tym względzie kierował się przesłankami oraz jakie przepisy zastosował do dokonanych ustaleń. Organ dokonał analizy stanowiska skarżącego, a wysnute z niej wnioski obszernie uzasadnił. Przeprowadzona przez Sąd kontrola zaskarżonej decyzji nie pozwala na znalezienie uzasadnienia dla zarzutów skargi w tym zakresie. Nie można w ocenie Sądu podzielić także zarzutów skargi dotyczących naruszenia art. 7 w związku z art. 2 oraz . art. 64 ust. 1 i 3, w zw. z art. 20, art. 21 ust.1 i art. 31 ust. 3 i art. 8 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w ten sposób, iż - na skutek wszystkich wymienionych wyżej uchybień - kwestionowana decyzja stanowi przykład bezprawnego działania organów administracji oraz naruszenia przepisów powszechnie obowiązującego prawa, w takim stopniu, że pociągać musi za sobą naruszenie generalnej konstytucyjnej zasady praworządności oraz zaufania do władzy publicznej. Sąd w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w wyroku z dnia 19 kwietnia 2017 r., sygn. akt II OSK 2115/15, że "słuszny interes strony" nie jest pojęciem tożsamym ze "słusznym interesem obywateli", o którym mowa w art. 7 kpa. Interes indywidualny strony z reguły nie pokrywa się z interesem społecznym i interesami innych stron postępowania, a w szczególności ma to miejsce w sprawach z zakresu specustawy gazowej, której przepisy mają na celu stworzenie warunków prawnych zapewniających sprawny przebieg realizacji inwestycji, przyspieszenie i usprawnienie procesów planowania, przygotowania, realizacji i finansowania inwestycji w zakresie terminalu gazowego. Niewątpliwie własność podlega szczególnej ochronie, gwarantowanej w ustawie zasadniczej, jednak ochrona ta ustępuje niekiedy wartościom wyżej cenionym przez ustawodawcę. Za taką wartość, która powinna być w sposób szczególny uwzględniana, ustawodawca przyjął "cel publiczny". Tym samym zagwarantowanie w Konstytucji RP prawnej ochrony prawa własności oznacza, że nie jest ono nienaruszalne i absolutne. Konstytucja RP przewiduje sytuacje tego rodzaju i dlatego nie wyklucza i nie zakazuje dokonywania wywłaszczenia mienia lub ograniczenia w sposobie korzystania z niego. Zgodnie z art. 123 ust. 2 ustawy z dnia 18 lipca 2001r. Prawo wodne (Dz.U.z 2017 poz.1121 – tj.), pozwolenie wodnoprawne nie rodzi praw do nieruchomości i urządzeń wodnych koniecznych do jego realizacji oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich przysługujących wobec tych nieruchomości i urządzeń, przy czym informację tej treści zamieszcza się w pozwoleniu wodnoprawnym. Należy więc podzielić pogląd organu, że podmiot ubiegający się o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego nie musi legitymować się prawem własności do terenu, na którym planowane jest wykonanie danego urządzenia wodnego, a projektowane działania nie wymagają uzyskania zgody właścicieli tego terenu. Sąd podziela pogląd wyrażony w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 29 kwietnia 2009 r., sygn. akt I SA/Łd 1329/08, że podjęcie przez organ rozstrzygnięcia odmiennego od oczekiwanego przez stronę skarżącą w sytuacji, gdy organ prawidłowo zebrał materiał dowodowy, a ocena tego materiału jest logiczna, nie przekroczył zasady swobodnej oceny dowodów oraz wskazał prawidłową podstawę prawną, nie oznacza niezgodności zaskarżonej decyzji z prawem. Okoliczność, że strona nie została przekonana co do przyjętego w sprawie rozstrzygnięcia, nie oznacza naruszenia zasady przekonywania. Strona ma bowiem prawo do własnego subiektywnego przekonania o zasadności jej zarzutów, zaś przekonanie to nie musi mieć odzwierciedlenia w obowiązujących przepisach prawnych i ich wykładni. Odnosząc się do zarzutów skargi w granicach kontrolowanej sprawy tj. w granicach postępowania dotyczącego udzielenia pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie wylotu kanalizacji deszczowej [...] w km [...] drogi krajowej Nr [...] , należy stwierdzić, że skarżący skupił się na wywiedzeniu związku pomiędzy kontrolowaną sprawą a postępowaniem w sprawie wykonania rowu drogowego. Należy także zgodzić się z organem, że nawet w przypadku, gdyby zaskarżona decyzja obejmowała wykonanie urządzeń takich jak rowy, organ właściwy do udzielenia pozwolenia wodnoprawnego nie ma podstaw do kwestionowania przyjętych przez wnioskodawcę rozwiązań technicznych, a jego jedynym obowiązkiem jest ocena wpływu projektowanych działań na stan środowiska wodnego. W przypadku pozwolenia wodnoprawnego na przebudowę urządzeń wodnych organ miał obowiązek sprawdzić, czy wykonana przebudowa nie pogorszy warunków wilgotnościowych gruntów oraz zapewni ciągłość odpływu wód z tych urządzeń. Skarżący nie przedstawił żadnych dowodów świadczących, że przedstawione w operacie wodnoprawnym rozwiązania będą oddziaływały negatywnie na środowisko, w związku z czym należy przyjąć, że faktycznym powodem złożenia skargi było niezadowolenie z faktu planowanego wejścia na teren nieruchomości stanowiących jego własność w związku z realizacją projektowanej inwestycji, co jak wyżej wywiedziono, nie stanowi podstawy do wzruszenia decyzji. Art. 125 Ustawy Prawo wodne stanowi, że pozwolenie wodnoprawne nie może naruszać: 1) ustaleń planu gospodarowania wodami na obszarze dorzecza lub ustaleń warunków korzystania z wód regionu wodnego lub warunków korzystania z wód zlewni; 1a) ustaleń planu zarządzania ryzykiem powodziowym; 1b) ustaleń planu przeciwdziałania skutkom suszy; 1c) ustaleń krajowego programu ochrony wód morskich; 1d) ustaleń krajowego programu oczyszczania ścieków komunalnych; 2) ustaleń miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o warunkach zabudowy; 3) wymagań ochrony zdrowia ludzi, środowiska i dóbr kultury wpisanych do rejestru zabytków oraz wynikających z odrębnych przepisów. Organ szczegółowo przeanalizował poszczególne przesłanki powołanego przepisu i nie znalazł wskazanych w nim naruszeń, w szczególności zarzucanego w skardze naruszenia ujętego w art. 125 pkt 2). W ocenie Sądu, wydane w kontrolowanej sprawie pozwolenie wodnoprawne nie narusza ustaleń miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o warunkach zabudowy. Odnosząc się do omawianego w tym miejscu zarzuty, należy zgodzić się z organem, że przedmiotowa inwestycja jest realizowana na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, czyli tzw. specustawy drogowej i zastosowanie zawartych w niej uregulowań, stanowiących lex specialis w stosunku do przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, powoduje, że ocena zgodności inwestycji z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dokonywana jest na końcu procesu inwestycyjnego, tj. w trakcie uzyskiwania zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. Zgodnie z art. 126 ustawy prawo wodne wydania pozwolenia wodnoprawnego odmawia się jeżeli: 1. projektowany sposób korzystania z wody narusza ustalenia dokumentów, o których mowa w art. 125 pkt 1-2 lub nie spełnia wymagań, o których mowa w art. 125 pkt 3; 2. projektowany sposób korzystania z wody dla celów energetyki wodnej nie zapewni wykorzystania potencjału hydroenergetycznego w sposób technicznie i ekonomicznie uzasadniony. Jak wskazano w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 kwietnia 2006 r., sygn. akt: II OSK 749/05, odmowa udzielenia pozwolenia wodnoprawnego w przypadku spełnienia przez stroną, która ubiega się o wydanie takiego pozwolenia, warunków przewidzianych w art. 131 ustawy Prawo wodne dopuszczalna jest wyłącznie wówczas, gdy zaistnieją okoliczności przewidziane w art. 126 ustawy. W ocenie Sądu, wbrew zarzutom skargi takie okoliczności nie zaistniały, w związku z powyższym w przypadku braku zaistnienia przesłanek wskazanych w art. 126 Prawa wodnego właściwy organ administracji publicznej był zobligowany udzielić pozwolenie wodnoprawne. Reasumując, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie znalazł podstaw do uznania za słuszne zarzutów skargi i mając powyższe na uwadze, w oparciu o art.151 p.p.s.a. orzekł o jej oddaleniu. ----------------------- 7