IV SA/Wa 287/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Wykowski, Sędziowie Sędzia WSA Alina Balicka, Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec (spr.), Protokolant Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi Gminy K. na postanowienie Ministra Środowiska z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji. - oddala skargę - Zaskarżonym do Sądu Administracyjnego postanowieniem z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...], Minister Środowiska utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...], dotyczące wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w K. z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...], w sprawie wyrażenia zgody na trwałe wyłączenie z produkcji leśnej gruntu o powierzchni 4,1574 ha z przeznaczeniem pod budowę sztucznego toru saneczkowo-skeletonowo-bobslejowego na G. w K.. W uzasadnieniu postanowienia podniesiono, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Gminy K. , uchwalony uchwałą z dnia [...] października 2005 r., nr [...], który był podstawą wydania decyzji Dyrektora RDLP z dnia [...] kwietnia 2006 r., został zaskarżony do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. przez Wojewodę [...]. Minister zaznaczył, że stwierdzenie nieważności przez Sąd planu miejscowego będzie skutkowało wydaniem bez podstawy prawnej decyzji Regionalnego Dyrektora Lasów Państwowych z dnia [...] kwietnia 2006 r. Tym samym wypełniona będzie przesłanka wynikająca z art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Zdaniem Ministra postanowienie organu I instancji w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w K. z dnia [...] kwietnia 2006 r. nie jest przedwczesne, bowiem jego pozostawienie w obrocie mogłoby spowodować nieodwracalne zmiany na przedmiotowej nieruchomości poprzez usunięcie znajdującego się tam drzewostanu. Na to postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła Gmina K. reprezentowana przez Burmistrza podnosząc, że rozumienie podstawy wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji, jaką przyjęły organy orzekające w sprawie, narusza w sposób rażący zasadę trwałości decyzji administracyjnej i czyni iluzorycznym wszelkie domniemania wypływające z okoliczności, że decyzja stała się ostateczna. Zdaniem skarżącej, nie do przyjęcia jest by organ, który nie jest uprawniony do oceny zasadności sporów, których przedmiotem są akty administracyjne nie podlegające jego ocenie, z samej okoliczności istnienia takich sporów wywodził prawdopodobieństwo nieważności decyzji administracyjnej. Taka sytuacji powoduje brak pewności obrotu. Zdaniem Sygn. akt IV SA/Wa 287/10 skarżącej, pierwszeństwo w takiej sytuacji powinna mieć ochrona praw słusznie nabytych, a jakiekolwiek rozważania o legalności decyzji wydanych na podstawie aktów prawnych, których zgodność z prawem podlega ocenie sądowej, mogą być prowadzone dopiero po prawomocnym orzeczeniu eliminującym je z porządku prawnego. W odpowiedzi na skargę Minister Środowiska wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu jest postanowienie z dnia [...] grudnia 2009 r., którym Minister Środowiska utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia [...] listopada 2009 r. dotyczące wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w K. z dnia [...] kwietnia 2006 r. w sprawie wyrażenia zgody na trwałe wyłączenie z produkcji leśnej gruntu o powierzchni 4,1574 ha z przeznaczeniem pod budowę sztucznego toru saneczkowo-skeletonowo-bobslejowego na G. w K.. Jako podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia organy orzekające w sprawie wskazały art. 126, art. 157 § 1 i § 2 oraz art. 159 Kodeksu postępowania administracyjnego. W myśl art. 159 § 1 Kpa organ administracji publicznej, właściwy w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli zachodzi prawdopodobieństwo, że jest ona dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 Kpa. Organem uprawnionym do wstrzymania wykonania przedmiotowej decyzji w sprawie wyrażenia zgody na trwałe wyłączenie gruntu z produkcji leśnej jest właściwy organ do stwierdzenia jej nieważności. Stanowi o tym art. 157 § 1 Kpa w zw. z art. 126 Kpa. Zatem organem wyższego stopnia w stosunku do Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych, który wydał decyzję z dnia [...] kwietnia 2006 r. był Dyrektor Generalny Lasów Państwowych, który orzekał w pierwszej instancji w niniejszej sprawie. Rozstrzygały więc organy właściwe w sprawie. Przesłanką, która pozwala na orzeczenie o wstrzymaniu wykonania decyzji z mocy art. 159 § 1 Kpa jest prawdopodobieństwo, że dana decyzja jest dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 Kpa. Czyli oznacza to, że: wydana została 2 Sygn, akt IV SA/Wa 287/10 z naruszeniem przepisów o właściwości, wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą, zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Orzecznictwo sądowe wskazuje, że do zastosowania tej instytucji prawnej wystarczy samo wskazanie na prawdopodobieństwo istnienia wad powodujących nieważność decyzji, bez względu na stopień tego prawdopodobieństwa (por. wyrok NSA z dnia 20 maja 1998 r. sygn. akt IV SA 1784/97). Taka interpretacja terminu "prawdopodobieństwo", użytego w wymienionym przepisie, wynika nie tylko z konieczności indywidualizacji każdej rozpatrywanej sprawy, ale również z charakteru instytucji wstrzymania, służącej zabezpieczeniu, zachowaniu stanu dotychczasowego. Wstrzymując decyzję organ nie musi mieć pewności co do istnienia kwalifikowanego naruszenia prawa, wystarczy gdy poweźmie uzasadnione przypuszczenie istnienia jednej z kwalifikowanych wad decyzji określonych w art. 156 § 1 Kpa. Nadto użycie przez ustawodawcę terminu "prawdopodobieństwo" a nie "uprawdopodobnienie", świadczy o zbędności dowodzenia istnienia wad powodujących nieważność danej decyzji. Wystarczy wskazanie na taką możliwość i to niezależnie od stopnia tego prawdopodobieństwa, W ocenie Sądu, organy orzekające o wstrzymaniu wykonania decyzji Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w K. z dnia [...] kwietnia 2006 r. wykazały istnienie prawdopodobieństwa wad powodujących nieważność tej decyzji. Wskazały bowiem, że uchwała Rady Miejskiej K. z dnia [...] października 2005 r., Nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, którego zapisy były podstawą wydania decyzji przez Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w K. z dnia [...] kwietnia 2006 r. w sprawie wyrażenia zgody na trwałe wyłączenie z produkcji leśnej gruntu o powierzchni 4,1574 ha z przeznaczeniem pod budowę sztucznego toru saneczkowo-skeletonowo-bobslejowego na G. w K., mogła zostać wydana z naruszeniem prawa, skoro została zaskarżona przez Wojewodę w trybie nadzoru do Sądu Administracyjnego. Należy mieć na względzie, że powołana decyzja z dnia [...] kwietnia 2006 r. została oparta na ustaleniach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - a więc na akcie prawa miejscowego obowiązującego na Sygn. akt IV SA/Wa 287/10 określonym obszarze kraju. Wobec tego w przypadku prawomocnego stwierdzenia jego nieważności zaistniałaby prawna możliwość wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji wydanych na podstawie ustaleń tego planu - jako wydanych z wadą kwalifikowaną. Nie można zgodzić się także z argumentacją pełnomocnika skarżącej przedstawioną na rozprawie przed Sądem Administracyjnym, że ewentualna wadliwość uchwały planistycznej może prowadzić jedynie do wznowienia postępowania zakończonego decyzją Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w K. z dnia [...] kwietnia 2006 r. na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 Kpa. Przepis ten stanowi, że wznawia się postępowanie zakończone decyzją ostateczną, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. W ocenie Sądu przepis ten nie może mieć w sprawie zastosowania, bowiem wyrok rozstrzygający legalność uchwały Rady Miejskiej w K. z dnia [...] października 2005 r., Nr [...] nie istniał w dniu wydania decyzji Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w K. z dnia [...] kwietnia 2006 r. Zatem nie została wypełniona dyspozycja powołanego przez pełnomocnika przepisu. Na marginesie wskazać należy, iż zawieszenie postępowania nie byłoby celowe, gdyby uprawnienia wynikające z decyzji Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w K. z dnia [...] kwietnia 2006 r. w sprawie wyrażenia zgody na trwałe wyłączenie z produkcji leśnej gruntu o powierzchni 0,1156 ha z przeznaczeniem pod budowę sztucznego toru saneczkowo-skeletonowo-bobslejowego na G. w K. zostało zrealizowane. Tymczasem, jak wyjaśnił na rozprawie pełnomocnik strony skarżącej, drzewa z obszaru objętego decyzją nie zostały w zasadzie wycięte, a jeśli już to w bardzo niewielkim zakresie. Reasumując stwierdzić należy, iż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Sąd działając z urzędu nie dopatrzył się także innych naruszeń prawa, które stwarzałyby konieczność wyeliminowania zaskarżanego postanowienia z obrotu prawnego. Wreszcie wspomnieć należy, że w aktach sprawy znajduje się nieprawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 21 grudnia 2009 r., sygn. akt II SA/Kr 1462/09, stwierdzający - z innych niż zarzucano przyczyn - nieważność uchwały Rady Miejskiej w K. z dnia [...] października 2005 r., Nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu Sygn. akt IV SA/Wa 287/10 zagospodarowania przestrzennego. Fakt ten pośrednio potwierdza zasadność podjęcia postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w K. z dnia [...] kwietnia 2006 r. w sprawie wyrażenia zgody na trwałe wyłączenie z produkcji leśnej gruntu. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) Sąd orzekł jak w sentencji.