IV SA/Wa 2881/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Korzeniowski po rozpoznaniu w dniu 14 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi G. P. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku jako oczywiście bezzasadny postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, Skarżący – G. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] lipca 2015 r. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku jako oczywiście bezzasadny, odmowy nadania statusu uchodźcy i odmowy udzielenia ochrony uzupełniającej. W skardze zawarto również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Skarżący wskazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje przymusowe wydalenie go z terytoriom Rzeczpospolitej Polskiej i uniemożliwi mu uczestnictwo w postępowaniu sądowym, zatem spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Na potwierdzenie zasadności swojego stanowiska przywołał postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 maja 2010 r., sygn. akt II FSK 182/10. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej jako "P.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie z § 3 powyższego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności. Instytucja wstrzymania wykonania ma jednak charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w przypadku zaistnienia przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 61 § 3 P.p.s.a., tj. jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Dokonując w tej sprawie oceny możliwości wystąpienia niekorzystnych dla strony skutków, wobec wydania aktu odmawiającego nadania statusu uchodźcy należy rozważyć nie tyle, czy zaskarżonym aktem nałożono na stronę jakiekolwiek obowiązki, które mogłyby być wykonane w sposób dobrowolny lub przymusowy, ale to, czy ewentualne wstrzymanie wykonania aktu umożliwi stronie realizację jej uprawnień. Innymi słowy, czy wobec zakończenia postępowania administracyjnego na skutek wydania zaskarżonej w tej sprawie decyzji, sytuacja prawna strony zmieniła się w stosunku do sytuacji prawnej strony w trakcie postępowania. W ocenie Sądu wniosek Skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że ani zaskarżona decyzja Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] lipca 2015 r., ani poprzedzająca ją decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] maja 2015 r. nie orzeka o wydaleniu Skarżącego z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Nie sposób więc uznać argumentów Skarżącego w zakresie powstania negatywnych skutków wobec niego. Wprawdzie cudzoziemiec, któremu odmówiono nadania statusu uchodźcy lub udzielenia ochrony uzupełniającej jest obowiązany opuścić terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja w powyższym przedmiocie stała się ostateczna, a w przypadku wydania decyzji przez organ wyższego stopnia, od dnia, w którym decyzja ostateczna została cudzoziemcowi doręczona (art. 299 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach – Dz. U. z 2013 r. poz. 1650 ze zm.), jednak opuszczenie terytorium Polski przez cudzoziemca ma charakter dobrowolny. Jeśli tego nie uczyni w określonym terminie, zostanie wszczęte postępowanie w przedmiocie zobowiązania cudzoziemca do powrotu (art. 302 ust. 1 pkt 16 powołanej wyżej ustawy) i wydane rozstrzygnięcie, która podlega przymusowemu wykonaniu (art. 329 ww. ustawy). Badając całokształt okoliczności sprawy należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie nie zachodzą żadne okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, bowiem decyzja o odmowie nadania statusu uchodźcy bezpośrednio nie skutkuje wydaleniem cudzoziemca z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, gdyż nie zawiera ona nakazu opuszczenia przez Skarżącego Polski. Brak też podstaw prawnych, aby traktować wstrzymanie wykonania decyzji o odmowie nadania statusu uchodźcy, jako środek prowadzący do zalegalizowania pobytu cudzoziemca na terytorium Polski. W kwestionowanej decyzji trudno bowiem upatrywać niebezpieczeństwa wyrządzenia Skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, skoro zobowiązanie do powrotu Skarżącego lub obowiązek opuszczenia terytorium Polski może nastąpić wskutek rozstrzygnięć podejmowanych w odrębnych postępowaniach. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że na podstawie zaskarżonej decyzji – wbrew twierdzeniom Skarżącego – nie może on zostać wydalony z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie pogorszy jego sytuacji prawnej. W konsekwencji Sąd stwierdził, że Skarżący nie wykazał, że zaskarżona decyzja grozi wyrządzeniem mu znacznej szkody lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., orzekł, jak w sentencji.