IV SA/Wa 2881/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Zielińska - Baran (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Anna Szymańska, Sędzia WSA Teresa Zyglewska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 marca 2017 r. sprawy ze skargi B. G. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lipca 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowieniem z dnia [...] lipca 2016 r. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska utrzymał w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] czerwca 2016 r., znak: [...], którym odmówiono uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na legalizacji budynku rekreacji indywidualnej nr [...] na działce nr [...] obręb [...], gmina [...]. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że pismem z dnia 16 maja 2016 r., Burmistrz Miasta i Gminy [...] zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na legalizacji budynku rekreacji indywidualnej nr [...] na działce nr [...] obręb [...], gmina [...]. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2016 r., Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] odmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. W uzasadnieniu postanowienia Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] podkreślił, że w przedmiotowej sprawie wymagane jest uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy (zgodnie z art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy o planowaniu), w związku z lokalizacją planowanej inwestycji w granicach [...] Parku Krajobrazowego na terenie którego obowiązują przepisy regulowane Rozporządzeniem nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2006 r., w sprawie [...] Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Woj. [...] z dnia [...] stycznia 2006 r.nr [...], poz. [...]). Jednocześnie teren inwestycji jest zlokalizowany w granicach obszaru mającego znaczenie dla Wspólnoty [...]. Pismem z dnia [...] maja 2016 r., znak: [...], Dyrektor [...] Parku Krajobrazowego wniósł o nieuzgodnienie lokalizacji przedmiotowej inwestycji. Po analizie akt sprawy Organ I instancji stwierdził, że przedmiotowa inwestycja stoi w sprzeczności z § 3 ust. 1 pkt 7 ww. Rozporządzenia tj. z zakazem budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej, ponieważ inwestycja w zlokalizowana jest w pasie szerokości 100 metrów od jeziora [...]. Organ uzgadniający rozważył możliwość zastosowania wyjątków od ww. zakazu wyrażonych w treści samego zakazu, gdzie wskazał, że analizowana inwestycja nie jest obiektem służącym turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej. Na wyżej oznaczone postanowienie zażalenie wniósł B. G. Po przeanalizowaniu akt sprawy Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska stwierdził, że w związku z położeniem planowanej inwestycji w granicach [...] Parku Krajobrazowego na przedmiotowej działce obowiązują przepisy regulowane Rozporządzeniem nr [...] z dnia [...] stycznia 2006 r., w sprawie [...] Parku Kraj obrazowego. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska stwierdził, że teren objęty wnioskiem znajduje się w 100 metrowej strefie ochronnej od jeziora [...]. Organ odwoławczy podkreślił, że nie ma w tym przypadku możliwości zastosowania odstępstw zawartych w treści zakazu z § 3 ust. 1 pkt 7 powołanego Rozporządzenia, ponieważ nie jest to obiekt służący turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej. Wprowadzone odstępstwo od zakazu ma na celu zapewnienie możliwości budowy takich obiektów, które umożliwią realizację aktywności ściśle związanej z wodą (tj. z rzekami, jeziorami i innymi zbiornikami wodnymi), np. w postaci żeglarstwa czy kajakarstwa. Funkcja obiektów służących turystyce wodnej wskazuje, że ich celem jest tylko i wyłącznie służenie i zapewnienie w sposób bezpieczny i dogodny korzystania z wód. W ocenie organu zarówno zakaz, jak i wyjątki od niego przewidziane trzeba interpretować ściśle. Przyjęcie innego założenia prowadziłoby do obejścia przewidzianych zakazów. Obiekt służący turystyce wodnej musi być zatem ściśle związany z takim rodzajem turystyki. Kwalifikując obiekt jako taki należy mieć na uwadze, że rozporządzenie Wojewody [...] dopuszcza do realizacji w pasie 100 m budynki, które spełniają ściśle przesłanki odstępstw od zakazu zabudowy. O ile zatem przykładowo miejsca na pomost do cumowania niewielkich jednostek pływających (łodzi i kajaków) czy też pochylnia do wodowania łodzi, jako bezpośrednio związane z uprawianiem takiej turystyki mieszczą się w dopuszczonej przez prawodawcę kategorii obiektów wyłączonych spod zastosowania zakazu zabudów) w pasie 100 m od jeziora, o tyle budynek rekreacji indywidualnej - nie jest obiektem niezbędnym do prowadzenia tej formy turystyki. W ocenie Organu odwoławczego wszelkie obiekty kubaturowe (tj. budynek rekreacyjny, hangar do przechowywania łodzi) - stanowią jedynie infrastrukturę towarzyszącą, która podnosi jakość świadczonych usług. Z tego punktu widzenia posadowienie budynku w pasie 100 m od jeziora na terenie parku krajobrazowego należy uznać za niedopuszczalne. Należy w tym miejscu podkreślić, iż planowane do realizacji przedsięwzięcie nic spełnia również kryterium innego rodzaju obiektów zakwalifikowanych w § 3 pkt 7 ww. Rozporządzenia, jako wyjątek od ww. zakazu, tj. obiektów służących gospodarce wodnej lub rybackiej. Obiekty te nie mieszczą się bowiem zarówno w kategorii XXIV Prawa budowlanego (katalog obiektów gospodarki wodnej), jak i nie służą celom gospodarki rybackiej, wynikającym z art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 18 kwietnia 1985 r. o rybactwie śródlądowym (Dz. U. z 2009 r., Nr 189, poz.1471 z póżn. zm.). Organ odwoławczy stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie ma możliwości zastosowania odstępstw zawartych w art. 17 ust. 2 ustawy o ochronie przyrody ponieważ nie jest to inwestycja celu publicznego, nie jest zadaniem wykonywanym na rzecz obronności kraju i bezpieczeństwa państwa, jak i prowadzenia akcji ratowniczej oraz działań związanych z bezpieczeństwem powszechnym, ani też planowana inwestycja nie jest związana z wykonywaniem zadań wynikających z planu ochrony, zadań ochronnych lub planu zadań ochronnych. W kwestii naruszenia przez Organ I instancji przepisów Kpa poprzez m.in. nieustalenie stanu faktycznego i nie zebrania materiału dowodowego, co doprowadziło do błędnego przyjęcia, że prace polegające jedynie na remoncie dachu zostały zakwalifikowane jako budowa nowego obiektu budowlanego Organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z przekazanym do uzgodnienia projektem decyzji o warunkach zabudowy planowana inwestycja polega na "legalizacji budynku rekreacji indywidualnej — domek nr [...] na działce nr [...]". Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wyjaśnił, że zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie wskazuje się, że uzgodnienie aktu polega na wyrażeniu zgody na konkretną treść proponowanego rozstrzygnięcia, co następuje w trakcie postępowania dotyczącego wydania przedmiotowego aktu, w związku z powyższym regionalny dyrektor ochrony środowiska uzgadnia projekt decyzji o warunkach zabudowy zgodnie z art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy o planowaniu w kształcie w jakim został złożony i nie może w ramach prowadzonego postępowania wnioskować o "sprecyzowanie" czy wprowadzać zmiany w projekcie decyzji, ani też uzgadniać przedłożony projekt pod określonymi warunkami. W związku z powyższym, Organ I. instancji w swoich ustaleniach odniósł się do otrzymanego pismem z dnia [...] maja 2016 r., znak: [...], projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na legalizacji budynku rekreacji indywidualnej. Organ odwoławczy wyjaśnił, iż fakt, że budynek powstał przed utworzeniem [...] Parku Krajobrazowego, nie zwalnia organów ochrony przyrody z obowiązku oceny inwestycji pod kątem obowiązujących zakazów. Przeciwne stanowisko prowadziłoby do zalegalizowania każdego przypadku samowoli budowlanej tylko z tego powodu, że budynek wybudowany bez wymaganego pozwolenia na budowę powstał przed wprowadzeniem zakazu. Odnosząc się do zarzutu Strony dotyczącego naruszenia Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez "naruszenie zasady ochrony praw nabytych odmową uzgodnienia projektu decyzji" Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska podał, że prowadzone postępowanie dotyczy legalizacji budynku rekreacji indywidualnej, dlatego też nie może tu być mowy o prawach nabytych. Na to postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł B. G. zarzucając wydanie go z naruszeniem 1. art. 7 kpa zaniechaniem podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy i orzeczeniem w sprawie z pominięciem słusznego interesu obywateli błędnym przyjęciem, iż roboty budowlane polegające na remoncie i zmianie dachu w budynku rekreacji indywidualnej (domek nr [...]) na działce nr [...] w obrębie geodezyjnym [...], gmina [...] (wymuszone obaleniem się, latem 2009 r., drzewa na ów budynek), objęte uzgadnianym projektem decyzji są budową nowego budynku. 2. art. 8 kpa poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie prowadzący do pogłębienia zaufania jego uczestników do władzy publicznej przez przyjęcie, niezgodnie z zaistniałym w sprawie stanem faktycznym, iż roboty budowlane polegające na remoncie i zmianie dachu w budynku rekreacji indywidualnej (domek nr [...]) na działce nr [...] w obrębie geodezyjnym [...], gmina [...] (wymuszone obaleniem się, latem 2009 r., drzewa na ów budynek), objęte uzgadnianym projektem decyzji są budową nowego budynku. 3. art. 77 § 1 kpa w zw. z art. 84 § 1 kpa poprzez zebranie i rozpatrzenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób nie wyczerpujący przez zaniechanie ustalenia jaki jest zakres robót budowlanych i czym spowodowany - inwestycji w budynku rekreacji indywidualnej (domek nr [...]) na działce nr [...] w obrębie geodezyjnym [...], gmina [...], w jakim czasie przedmiotowy budynek został posadowiony na działce nr [...] w obrębie geodezyjnym [...], gmina [...], zebraniem i rozpatrzeniem zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób nie wyczerpujący przez zaniechanie uwzględnienia okoliczności że roboty budowlane polegające na remoncie i zmianie dachu w budynku rekreacji indywidualnej (domek nr [...]) na działce nr [...] w obrębie geodezyjnym [...], gmina [...] zostały dokonane na budynku istniejącym a nie nowo wybudowanym, iż przedmiotowy budynek, pobudowano na działce nr [...] w obrębie geodezyjnym [...], gmina [...], w latach 70- tych XX w. wskutek czego przyjęto niezgodnie z istniejącym stanem faktycznym, że roboty budowlane objęte uzgadnianym projektem decyzji są budową nowego budynku. 4. art. 80 kpa poprzez przyjęcie za udowodnioną okoliczności, iż roboty budowlane polegające na remoncie i zmianie dachu w budynku rekreacji indywidualnej (domek nr [...]) na działce nr [...] w obrębie geodezyjnym [...], gmina [...], objęte uzgadnianym projektem decyzji są budową nowego budynku, w sytuacji gdy dotyczą one już budynku istniejącego, pobudowanego w latach 70- tych XX w. 5. art. 107 § 1 oraz § 3 kpa poprzez zaniechanie sporządzenia uzasadnienia faktycznego zaskarżonego postanowienia w sposób wymagany przepisami przez niewskazanie w jaki sposób ustalono, że roboty budowlane polegające na remoncie i zmianie dachu w budynku rekreacji indywidualnej (domek nr [...]) na działce nr [...] w obrębie geodezyjnym [...], gmina [...] (wymuszone obaleniem się, latem 2009 r., drzewa na ów budynek), zostały dokonane na budynku istniejącym a nie nowo wybudowanym. Dodatkowo sporządzenie wadliwego uzasadnienia skutkuje niemożnością przeprowadzenia kontroli instancyjnej wydanego postanowienia z uwagi na niemożliwość odtworzenia operacji logicznej organu I instancji, która doprowadziła do subsumpcji norm prawnych wskazanych w uzasadnieniu prawnym, 6. przepisu § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Nr [...] Wojewody [...] z dnia 26 stycznia 2006 r. w sprawie [...] Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Województwa [...] z 2006 r., Nr [...], poz. [...]) jego błędną wykładnią skutkującą niewłaściwym zastosowaniem przez przyjęcie, że roboty budowlane polegające na remoncie i zmianie dachu w budynku rekreacji indywidualnej (domek nr [...]) na działce nr [...] w obrębie geodezyjnym [...], gmina [...] (wymuszone obaleniem się, latem 2009 r., drzewa na ów budynek), zostały dokonane na budynku istniejącym a nie nowo wybudowanym w sytuacji gdy przedmiotowy budynek, pobudowano na działce nr [...] w obrębie geodezyjnym [...], gmina [...], w latach 70- tych XX w tj. przed utworzeniem na tym terenie [...] Parku Krajobrazowego w konsekwencji czego odmówiono uzgodnienia projektu decyzji wskazanej powyżej. 7. naruszenie art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej przez naruszenie zasady ochrony praw nabytych odmową uzgodnienia projektu decyzji wskazanej wyżej w sytuacji gdy prawo do utrzymania budynku rekreacji indywidualnej (domek nr [...]) na działce nr [...] w obrębie geodezyjnym [...], gmina [...] i jego remontu (rozbudowy) przez zmianę dachu wymuszonej obaleniem się, latem 2009 r., drzewa na ów budynek, powstało wskutek pobudowania tego budynku w latach 70-tych XX w. tj. przed utworzeniem na tym terenie [...] Parku Krajobrazowego. W uzasadnieniu skarżący podał, że ustalenia poczynione w toku postępowania przez organ I instancji są błędne i niezgodne z zaistniałym w sprawie stanem faktycznym. W rzeczywistości, inaczej niż ustalił to Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska oraz Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...], uzgadniany projekt decyzji dotyczy inwestycji polegającej na wykonaniu robót budowlanych polegających na remoncie i zmianie dachu w budynku rekreacji indywidualnej (domek nr [...]) na działce nr [...] w obrębie geodezyjnym [...], gmina [...]. Roboty te stały się konieczne do wykonania ponieważ latem 2009 r. na ów budynek obaliło się drzewo, niszcząc dach. Budynek na wskazanej działce gruntu powstał w latach 70- tych XX w. i istniał latem 2009 r. i istnieje w chwili obecnej. Nie był rozbierany ani budowany na nowo. Zniszczony dach został odbudowany w sposób wskazany projektem decyzji. Skarżący wskazał, że jego wykonanie nie musi zostać poprzedzone wskazanym przez ustawę z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane postępowaniem. Organ administracji budowlanej nie zgodził się z tym poglądem i wszczął postępowanie w kierunku legalizacji wykonanych bez tej procedury robót budowlanych. Istotne dla sprawy jest to, że roboty nie zmieniały stanu na gruncie ani nie wprowadzały żadnych innych zmian w środowisku czy też przyrodzie. Dach został odbudowany z użyciem materiałów budowlanych dopuszczonych do obrotu i nie stwarzających zagrożenia otoczeniu ani przyrodzie. Okoliczności te wskazane są w treści projektu decyzji oraz dokumentach zgromadzonych w aktach sprawy. W ocenie Skarżącego, gdyby prawodawca miał na celu wprowadzenia szerszego zakazu budowy na obszarze [...] Parku Krajobrazowego wówczas użyty w rozporządzeniu podmiot "budowa" nie byłby zestawiony ze zwrotem "nowych obiektów budowlanych". Użyte słowa oraz ich związek przesądza o tym, iż "budowa nowych obiektów budowlanych" ma inny desygnat niż "budowa" - pojęcie wyjaśnione w przepisie art. 3 pkt 6 ustawy Prawo budowlane - wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. Ponieważ wykonane roboty budowlane zostały zakwalifikowane jako rozbudowa to już przesądza o tym, że nie jest to "budowa nowego obiektu budowlanego" a poza tym zakres tych robót (rozbudowy) i ich skutek dla zasad ochrony przyrody na obszarze [...] Parku Krajobrazowego, nie ma żadnego znaczenia prawnego. W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonym postanowieniu. W piśmie z dnia 21 marca 2017 r. Skarżący cofnął wniesioną skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że mimo, iż Skarżący cofnął wniesioną skargę Sąd nie zdążył uwzględnić tego wniosku, ponieważ wyrok w niniejszej sprawie zapadł w dniu 21 marca 2017 r., zaś pismo z wnioskiem o cofnięcie skargi wpłynęło do Sądu w dniu 24 marca 2017 r. Przechodząc do kontroli zaskarżonych postanowień należy stwierdzić, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienia odpowiadają prawu. Spór w niniejszym postępowaniu dotyczy tego, czy przepisy rozporządzenia Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2006 r. w sprawie [...] Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Województwa [...] z 2006 r., Nr [...], poz. [...]) dotyczące zakazów i nakazów mają zastosowanie w przypadku legalizacji budynków. Z akt sprawy wynika, że B. G. złożył wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na legalizacji budynku rekreacji indywidualnej na działce nr [...] w obrębie geodezyjnym [...], [...]. Teren ten znajduje się w granicach [...] Parku Krajobrazowego, na terenie którego obowiązują przepisy  regulowane Rozporządzeniem nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2006 r., w sprawie [...] Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Woj. [...] z dnia [...] stycznia 2006 r.nr [...], poz. [...]). W myśl art. 60 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej u.p.z.p), decyzję o warunkach zabudowy wydaje, z zastrzeżeniem ust. 3, wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 u.p.z.p., i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. Zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 8) u.p.z.p., decyzje, o których mowa w art. 51 ust. 1, wydaje się po uzgodnieniu z: regionalnym dyrektorem ochrony środowiska - w odniesieniu do innych niż wymienione w pkt 7) obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody. Zwrot "po uzgodnieniu" należy rozumieć w ten sposób, że organ prowadzący postępowanie główne przygotowuje projekt rozstrzygnięcia, zaś organ współdziałający ocenia dopuszczalność tego rozstrzygnięcia w granicach swojej właściwości i kompetencji. Uzgodnienie jest formą wiążącego wpływu jednego organu na drugi, poprzez uzależnienie możliwości wydania aktu od akceptacji jego treści przez organ uzgadniający. Wynikający z art. 53 ust. 4 w związku z art. 60 ust. 1 u.p.z.p. wymóg, że decyzję o warunkach zabudowy wydaje się "po uzgodnieniu" z określonymi organami, oznacza, że nawet odmowa uzgodnienia przez jeden organ współdziałający stanowi przeszkodę do wydania pozytywnej decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy (w postępowaniu głównym). Ograniczenia wynikających z ochrony przyrodniczej terenów, na których położona jest nieruchomość mająca zostać objęta decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, nie podlegają badaniu przez organ wydający tę decyzję, lecz są przedmiotem oceny w postępowaniu przed organem uzgadniającym. Organ wydający decyzje o warunkach zabudowy działki znajdującej się w obszarze objętej jedną z prawnych form ochrony przyrody musi wystąpić o uzgodnienie inwestycji do regionalnego dyrektora ochrony środowiska. Skoro w niniejszym postępowaniu w celu legalizacji samowoli budowlanej koniecznym było uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy to z racji tego, że teren objęty inwestycją położony był na obszarze [...] Parku Krajobrazowego koniecznym było uzgodnienie projektu tej decyzji z wyspecjalizowanym organem w zakresie ochrony przyrody. Okoliczność, że przedmiotowy projekt decyzji dotyczy obiektu już zrealizowanego, zaś samo wydanie decyzji o warunkach zabudowy dokonywane jest w ramach legalizacji samowoli budowlanej nie miała, zdaniem Sądu, znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy w zakresie przepisów o ochronie przyrody dotyczy zarówno planowanych do realizacji inwestycji, jak i dla inwestycji już zrealizowanych (dla których toczy się postępowanie w sprawie legalizacji samowoli budowlanej). Organy orzekające w niniejszej sprawie trafnie zatem uznały, że ich obowiązkiem jest takie rozpatrzenie sprawy, tak jakby projekt decyzji zakładał budowę nowego budynku i zastosowanie przepisów obowiązujących w dacie orzekania. Nie są zatem zasadne zarzuty Skarżącego sprowadzające się do wskazania, że budynek został wybudowany w latach 70-tych i nie powinny mieć do niego zastosowanie przepisy powołanego rozporządzenia nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2006 r., w sprawie [...] Parku Krajobrazowego. Zgodność inwestycji z przepisami obowiązującymi w zakresie zagospodarowania przestrzennego, w tym z przepisami o ochronie przyrody może stanowić dopiero przesłankę umożliwiającą zalegalizowanie samowoli budowlanej. Nie można organom orzekającym w sprawie zarzucić braku podjęcia czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony. Należy mieć na względzie, że organy uzgodnieniowe były związane wnioskiem organu prowadzącego postępowanie o ustalenie warunków zabudowy. Wobec tego, skoro przedłożony projekt decyzji dotyczył legalizacji samowoli budowlanej, to organy orzekające w sprawie oceniały to jedynie w tym zakresie pod względem zgodności z przepisami dotyczącymi ochrony środowiska. Nie można zatem skutecznie podnosić w niniejszym postępowaniu zarzutu braku zaniechanie ustalenia jaki jest zakres robót budowlanych i czym był spowodowany. Organ w niniejszym postępowaniu nie był obowiązany oceniać zakresu robót budowlanych ponieważ wykracza to poza jego kompetencje. Zdaniem Sądu, przeprowadzone przez organy I. i II. instancji postępowanie wyjaśniające, jak również zgromadzony materiał dowodowy w kontrolowanej przez Sąd sprawie mając na uwadze treść zasad postępowania administracyjnego umożliwił dokonanie oceny w zakresie spełnienia przesłanek wymaganych przez prawo do wydania w niniejszej sprawie postanowienia, w którym nie uzgodniono w zakresie ochrony przyrody projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na "legalizacji budynku". Przepis art. 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2006 r., w sprawie [...] Parku Krajobrazowego dotyczy zakazu budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej. W ocenie Sądu nawet gdyby sporny budynek został wzniesiony przed wejściem w życie ww. rozporządzenia, ale bez stosownych zezwoleń (tj. w ramach samowoli budowlanej), to przedmiotowy zakaz również miałby zastosowanie. Organy uzgadniające projekt decyzji o warunkach zabudowy, której wydanie następuje w ramach postępowania legalizacji samowoli budowlanej, co już zresztą wyżej podkreślono, dokonują rozstrzygnięcia na podstawie obowiązujących w dniu wydania postanowienia uzgadniającego przepisów o ochronie przyrody. Bezspornym w niniejszej sprawie jest, że nieruchomość objęta wnioskiem znajduje się w 100 metrowej strefie ochronnej od jeziora [...]. Powołany § 3 ust. 1 pkt 7 cyt. rozporządzenia ustanawia wyjątki od generalnego zakazu zabudowy w odległości 100 m. Organy orzekające w sprawie oceniły również, czy nie zachodzą przesłanki z tych właśnie wyjątków. Prawidłowo uznały, że obiekt objęty decyzją o ustaleniu warunków zabudowy nie służy turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej. Trafnie również uznały, że zakazy jak i wyjątki od niego przewidziane trzeba interpretować ściśle. Planowane do realizacji przedsięwzięcie nic spełnia również kryterium innego rodzaju obiektów zakwalifikowanych w § 3 pkt 7 ww. Rozporządzenia, jako wyjątek od ww. zakazu, tj. obiektów służących gospodarce wodnej lub rybackiej. Obiekty te nie mieszczą się bowiem zarówno w kategorii XXIV Prawa budowlanego (katalog obiektów gospodarki wodnej), jak i nie służą celom gospodarki rybackiej, wynikającym z art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 18 kwietnia 1985 r. o rybactwie śródlądowym (Dz. U. z 2009 r., Nr 189, poz.1471 z póżn. zm.). Organ odwoławczy zasadnie również stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie ma możliwości zastosowania odstępstw zawartych w art. 17 ust. 2 ustawy o ochronie przyrody ponieważ nie jest to inwestycja celu publicznego, nie jest zadaniem wykonywanym na rzecz obronności kraju i bezpieczeństwa państwa, jak i prowadzenia akcji ratowniczej oraz działań związanych z bezpieczeństwem powszechnym, ani też planowana inwestycja nie jest związana z wykonywaniem zadań wynikających z planu ochrony, zadań ochronnych lub planu zadań ochronnych. Zaskarżone postanowienie, wbrew zarzutom Skarżącego, nie narusza również przepisów ustawy zasadniczej w zakresie ochrony praw nabytych. Nie można uznać, że zasada ta doznaje ograniczenia zaskarżonymi postanowieniami w sytuacji, gdy sprawa dotyczy uzgodnienia projektu decyzji dotyczącego legalizacji samowoli budowlanej. Sąd nie dostrzegł również w zaskarżonych postanowieniach takiego naruszenia prawa, które nakazywałoby uwzględnienie skargi z urzędu. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 i art. 119 ust. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji.