IV SA/Wa 2887/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska, Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Protokolant sekr. sąd. Julia Durka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 marca 2013 r. sprawy ze skargi E. Sp. z o.o. z siedzibą w M. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej -oddala skargę- Decyzją z dnia [...] października 2012r, Nr [...] Główny Inspektor Ochrony Środowiska działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa po rozpatrzeniu odwołania spółki E. Sp. z o. o., od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w K. z dnia [...] maja 2012 r. znak: [...], ustalającej wymiar kary biegnącej w wysokości [...] zł/dobę (słownie: [...]), za magazynowanie odpadów z naruszeniem warunków decyzji Starosty M. z dnia [...].06.2005 r. znak: [...], z dnia [...].10.2005 r. znak: [...], z dnia [...].09.2006 r. znak: [...], z dnia [...].04.2007 r. znak: [...], z dnia [...].05.2009 r. znak: [...] w związku z decyzją z dnia [...].08.2009 r. znak [...], zezwalających na prowadzenie działalności w zakresie odzysku i transportu odpadów, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniach [...] sierpnia 2011 r. [...] Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w K. przeprowadził kontrolę w spółce E. Sp. z o. o. W toku kontroli ustalono, że spółka prowadziła odzysk odpadów, polegający na produkcji biomasy przeznaczonej do odzysku energetycznego w zakładach energetycznych. Działalność w zakresie odzysku odpadów uregulowana była pod względem formalnoprawnym decyzją Starosty M. z dnia [...].06.2005 r. ze zm. W wyżej cytowanej decyzji Starosta M. określił miejsce i sposób magazynowania odpadów oznaczonych zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 27 września 2001 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. z 2001 r. Nr 112, poz. 1206) kodami 02 01 03, 02 01 07, 03 01 05, przyjmowanych do odzysku, polegający na przechowywaniu ich w pryzmach na wydzielonej powierzchni magazynowej pod wiatą, na terenie położonym w L. przy ul. [...]. W toku kontroli, na podstawie prowadzonej ewidencji odpadów, ustalono, że w okresie od stycznia do sierpnia 2011 r. spółka przyjęła do odzysku odpady oznaczone kodami 03 01 05 oraz 15 01 03. Stwierdzono, że odpady były magazynowane w pryzmach, selektywnie na wydzielonej powierzchni magazynowej, lecz powierzchnia ta nie była zadaszona, natomiast magazynowane odpady oraz inne materiały narażone były w sposób bezpośredni na oddziaływanie czynników atmosferycznych. Ustalenia powyższe zostały odnotowane w protokole z kontroli nr [...], podpisanym przez kontrolującego i skarżącego w dniu [...] sierpnia 2011 r. W dniu 15 września 2011 r. pan J. B., wiceprezes zarządu spółki E. Sp. z o. o. wystąpił do Starostwa Powiatowego w M. z wnioskiem o zmianę decyzji Starosty M. z dnia [...].06.2005 r. znak: [...], ważną do dnia [...] czerwca 2015 r. z w/w zmianami w zakresie miejsca i sposobu magazynowania odpadów o kodach 03 01 05 i 15 01 03, tj. na wydzielonym, utwardzonym miejscu na wolnym powietrzu. Ponadto w dniu 12 stycznia 2012 r. pismem znak [...] poinformował Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w K. o przetworzeniu odpadów o kodach 03 01 05 i 15 01 03, ujętych w protokole kontrolnym nr [...] i sprzedaży kontrahentom. Na dowód załączono kopie faktur. W związku z ustaleniami kontroli [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w K. pismem z, dnia [...] października 2011 r. znak: [...] wszczął postępowanie administracyjne w sprawie wymierzenia kary pieniężnej w trybie art. 298 ust. i pkt 4 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 z późn. zm.), a następnie zaskarżoną decyzją wymierzył spółce E. Sp. z o. o., ul. [...] M. karę pieniężną za naruszenie warunków decyzji określającej miejsce i sposób magazynowania odpadów, co do sposobu magazynowania odpadów. Po rozpatrzeniu akt sprawy organ II instancji stwierdził, że zaskarżona decyzja została wydana prawidłowo i zgodnie z obowiązującymi przepisami. Naruszenie zostało stwierdzone i udokumentowane w protokole kontroli nr [...], znak: [...], do którego strona nie wniosła zastrzeżeń. Organ II instancji nie zgadza się z argumentem strony, która podnosi w odwołaniu, iż w związku z usunięciem uchybienia przez zmianę decyzji Starosty M. z dnia [...] czerwca 2006 r. znak: [...], w której dopuszcza się magazynowanie odpadu o kodzie 03 01 05 na wolnym powietrzu, przed dniem wydania zaskarżonej decyzji, staje się ona bezprzedmiotowa. Ponadto wymierzenie kary biegnącej za naruszenie warunków magazynowania odpadów o kodzie 15 01 03 było uzasadnione, ponieważ w decyzji Starosty M. z dnia [...] czerwca 2005 r. oraz w decyzjach ją zmieniających nie zostały określone warunki magazynowania tych odpadów. Organ II instancji nie może zgodzić się ze stanowiskiem strony wskazującym na błędne uznanie przez organ I instancji naruszenia decyzji Starosty M. z dnia [...] czerwca 2005 r.. która nie zabrania magazynowania na wolnym powietrzu odpadu oznaczonego kodem 15 01 03. Zgodnie z art. 27 ust. 1 pkt 5 we wniosku o wydanie zezwolenia na prowadzenie odzysku powinno być wskazane miejsce i sposób oraz rodzaj magazynowanych odpadów. Wobec powyższego spółka E. Sp. z o. o. nie dopełniła obowiązku zmiany posiadanych decyzji o zezwolenie na magazynowanie odpadów o kodzie 15 01 03. Całkowicie chybiony jest podniesiony przez pełnomocnika strony zarzut naruszenia art. 105 §1 kodeksu postępowania administracyjnego. W przedmiotowej sprawie nie wystąpiła bowiem bezprzedmiotowość postępowania, która warunkowałaby zastosowanie przez organ wskazanego powyżej przepisu kpa, istnieją natomiast materialno-prawne podstawy do wymierzenia stronie kary pieniężnej za stwierdzone naruszenia. W myśl art. 6 kpa organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Z ustalonego stanu faktycznego bezspornie wynika, że na dzień kontroli strona nie przestrzegała obowiązku ciążącego na niej na mocy art. 63 ust. 6 pkt 5 w/w ustawy o odpadach, który stanowi, że w zezwoleniu na prowadzenie odzysku lub unieszkodliwiania odpadów, o którym mowa w art. 26 ust. 1 należy określić miejsce i sposób magazynowania odpadów. Z treści art. 298 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 z późn. zm.) jednoznacznie wynika natomiast, iż w takiej sytuacji wymierzenie kary w drodze decyzji przez organ ! instancji ma charakter obligatoryjny. Tak więc w przypadku stwierdzenia naruszenia wskazanego w art. 298 ust. 1 pkt. 4 ustawy Prawo ochrony środowiska organ administracji zobligowany był wszcząć postępowania administracyjne i rozstrzygnąć merytorycznie sprawę. Późniejsze (tj. po zakończeniu kontroli) usunięcie przez stronę stwierdzonych przez organ w trakcie kontroli naruszeń w żadnej mierze nie czyni postępowania administracyjnego w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za stwierdzone uprzednio naruszenia bezprzedmiotowym. Fakt, że strona dopiero po przeprowadzonej kontroli zaczęła przestrzegać porządku prawnego, nie zwalnia jej z odpowiedzialności za istniejące wcześniej naruszenia przepisów prawa, a tym samym nie może mieć wpływu na rozstrzygnięcie niniejszego postępowania. Zdaniem organu odwoławczego należy podzielić zdanie strony, iż organ I instancji naruszył art. 35 i 36 kpa. Niemniej uchybienie to nie miało żadnego wpływu na merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy. Skargę na w/w decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...].10.2012 r. utrzymującą w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w K. z dnia [...].05.2012 r. domagając się jej uchylenia wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie spółka E. Sp. z o. o. zarzucając jej naruszenie: art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: kpa), poprzez jego niezastosowanie i niewydania decyzji o umorzeniu postępowania w sytuacji, gdy nałożenie kary biegnącej stało się bezprzedmiotowe w obliczu usunięcia wszelkich naruszeń art. 298 ust 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska poprzez: nałożenie kary pieniężnej za naruszenie decyzji określającej miejsce i sposób magazynowania odpadów, tylko co do sposobu magazynowania odpadów, w sytuacji gdy ustawa przewiduje nakładania kary w przypadku spełniania łącznie dwóch przesłanek - istnienia naruszeń co do rodzaju i sposobów składowania lub magazynowania odpadów nałożenie kary pieniężnej za naruszenie warunków decyzji określającej miejsce i sposób magazynowania odpadów w zakresie sposobu magazynowania odpadów oznaczonych kodem 15 01 03, w sytuacji gdy przedmiotowa decyzja nie zawierała ograniczeń, co do sposobu magazynowania przedmiotowych odpadów W uzasadnieniu skargi wskazano, że orzekające w sprawie organy ochrony środowiska wskazały, iż podczas kontroli WIOŚ w K. w dniach [...] sierpnia 2011 r. przeprowadzonej u skarżącej stwierdzono, że magazynowała ona odpady o kodach 03 01 05 oraz 15 01 03 w pryzmach, selektywnie na wydzielonej powierzchni magazynowej, lecz powierzchnia ta nie była zadaszona. Magazynowane odpady oraz inne materiały w ocenie organu narażone były w sposób bezpośredni na oddziaływanie czynników atmosferycznych. Organ uznał, iż w/w sposób magazynowania jest niezgodny z decyzją Starosty M., co stanowiło naruszenie wymogów ochrony środowiska, określone w art. 298 ust. 1 pkt 4 wskazanej ustawy. Strona skarżąca nie zgadza się jednak ze stanowiskiem organu, bowiem podjęła działania w celu usunięcia uchybienia stwierdzonego w toku kontroli w postaci magazynowania odpadów o kodach 03 01 05 w sposób niezgodny z decyzją Starosty M., jeszcze przed wszczęciem postępowania w niniejszej sprawie. Skarżąca w dniu 27 września 2011 roku wystąpiła do Starosty M. z wnioskiem o zmianę w/w decyzji w zakresie zmiany warunków dotyczących sposobu magazynowania odpadów, zawiadamiając o tym równocześnie organ. Pomimo tej okoliczności [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w K. w dniu [...] października 2011 roku wszczął postępowanie w sprawie wymierzenia kary pieniężnej. Decyzją z dnia [...] grudnia 2011 roku Starosta M. zmienił zezwolenie z dnia [...] czerwca 2005 roku w zakresie sposobu magazynowania odpadu oznaczonego kodem 03 01 05 wskazując, iż odpady o kodzie 03 01 05 będą składowane w pryzmach na wydzielonym, utwardzonym miejscu na wolnym powietrzu w L. przy ul. [...]. Tym samym od dnia [...] grudnia 2011 r. nie istnieje stan naruszenia warunków decyzji określającej miejsce i sposób magazynowania odpadów, co do rodzaju i sposobów składowania lub magazynowania odpadów. Mimo zajścia powyższych okoliczności w dniu [...].05.2012 r. [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w K. wydał decyzję ustalająca wymiar kary biegnącej za naruszenie, które w dacie wydawania decyzji dawno już nie miało miejsca. Zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a. gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. W przedmiotowej sprawie stan faktyczny będący podstawą zastosowania normy prawnej ustał przed wydaniem decyzji administracyjnej o wymiarze kary biegnącej, a zatem nie istniały już podstawy do wydania takiej decyzji, lecz do umorzenia postępowania w trybie art. 105 § 1 k.p.a. W tym miejscu warto wskazać na charakter kar biegnących unormowanych w art. 298 ustawy Prawo ochrony środowisko, procedurę ich nakładania, odraczania czy umarzania. Ze swojej istoty kary biegnące powinny obowiązywać do czasu ustania przekroczenia warunków korzystania ze środowiska, określonych w decyzji. W przedmiotowej sprawie decyzja o ustaleniu kary została wydana w okresie, gdy w ogóle nie powinna już ona obowiązywać ze względu na ustanie naruszenia. Ponadto biegnące kary pieniężne mają na celu zmotywowanie strony do zaniechania negatywnego oddziaływania na środowisko, które w tej sprawie w ogóle nie miało miejsca. Starosta M. uznał, że sposób magazynowania przez stronę odpadów w żaden sposób nie zagraża środowisku, co zostało usankcjonowane decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. wydaną jeszcze przed wymierzeniem kary. Ponadto należy wskazać, iż ustawa Prawo ochrony środowiska przewiduje procedurę odraczania i umarzania kar pieniężnych, co jest możliwe tylko i wyłącznie, gdy podmiot realizuje przedsięwzięcie, którego wykonanie zapewni usunięcie przyczyn ponoszenia kar. Zgodnie z art. 319 ust 3 ustawy kary wymierzone w związku ze składowaniem lub magazynowaniem odpadów z naruszeniem warunków wskazanych w decyzji w razie zrealizowania takiego przedsięwzięcia ulegają umorzeniu. Powyższa regulacja wskazuje, iż ustawa nie przewiduje wymierzenia kar w sytuacji, gdy nie istnieje już stan naruszenia czyli podstawa faktyczna wymierzenia kary. Interpretacja pozwalająca wymierzać kary mimo ustania naruszeń prowadzi do absurdalnego wniosku, iż podmiot, który usunął wszelkie naruszenia przed wydaniem decyzji o karze byłby w dużo gorszej sytuacji, niż podmiot, który dalej zanieczyszcza środowisko czekając na wydanie decyzji i dopiero wtedy podejmuje stosowne działania wnosząc o odroczenie kary, a następnie o jej umorzenie. Reasumując powyższe rozważania należy wskazać, iż z istoty kary biegnącej wynika, iż można ją wydać tylko w sytuacji istnienia naruszeń, nie zaś w sytuacji, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe na skutek usunięcia wszelkich nieprawidłowości. Należy również wskazać, iż zgodnie z art. 298 ust 1 pkt 4 ustawy Prawo ochrony środowiska administracyjne kary pieniężne wymierza, w drodze decyzji, wojewódzki inspektor ochrony środowiska za naruszenie warunków decyzji zatwierdzającej instrukcję eksploatacji składowiska odpadów albo decyzji określającej miejsce i sposób magazynowania odpadów, wymaganych przepisami ustawy o odpadach, co do rodzaju i sposobów składowania lub magazynowania odpadów. Przedmiotowy zapis przewiduje nałożenie kary pieniężnej za naruszenie warunków decyzji łącznie w dwóch zakresach - co do rodzaju odpadów i co do sposobów składowania łub magazynowania odpadów. Miedzy tymi zakresami została ustanowiona koniunkcja nie zaś alternatywa, a zatem dla nałożenia kary muszą one być spełnione łącznie. W przedmiotowej sprawie zostało stwierdzone naruszenie tylko i wyłącznie, co do sposobu magazynowania odpadów, nie zaś, co do ich rodzaju, a zatem nie doszło do wyczerpania przesłanek warunkujących nałożenie kary pieniężnej zgodnie z ustawą. Odnosząc się do magazynowania odpadów o kodzie 15 01 03 należy wskazać, iż w tym przypadku nigdy nie doszło do naruszenia warunków decyzji Starosty M., co do sposobów składowania lub magazynowania tych odpadów. Organ pierwszej instancji ustalił, iż odpady te były magazynowane w pryzmach, selektywnie na wydzielonej powierzchni magazynowej, lecz powierzchnia ta nie była zadaszona, a zatem ten sposób magazynowania nie był zgodny z warunkami wskazanymi w decyzji Starosty M. Skarżący podniósł w odwołaniu, iż decyzja Starosty M. nie przewidywała żadnych szczególnych warunków składowania lub magazynowania odpadów o kodzie 15 01 03, albowiem stwierdzała ona jedynie, iż będą one przewożone na bieżąco na teren zakładu produkcyjnego zlokalizowanego w L. przy ul. [...]. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 2012, poz. 270 ze zm. zwanej w dalszej części p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 298 ust. 1 pkt 4 oraz art. 300 i 309 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 z późn. zm. zwanej w dalszej części ustawą), zgodnie z którymi po stwierdzeniu przekroczenia lub naruszenia, na podstawie kontroli, warunków decyzji zatwierdzającej instrukcję prowadzenia składowiska odpadów albo decyzji określającej miejsce i sposób magazynowania odpadów, wymaganych przepisami ustawy o odpadach, co do rodzaju i sposobów składowania lub magazynowania odpadów wojewódzki inspektor ochrony środowiska wydaje, decyzję ustalającą wymiar kary biegnącej uwzględniając przekroczenie lub naruszenie skali doby. W decyzji ustalającej wymiar kary biegnącej określa się: wielkość stwierdzonego przekroczenia lub naruszenia odpowiednio w skali doby albo godziny; wymiar kary biegnącej; termin, od którego kara biegnąca będzie naliczana, jako odpowiednio dzień albo pełną godzinę zakończenia wykonania pomiarów, pobrania próbek albo dokonania innych ustaleń stanowiących podstawę stwierdzenia przekroczenia lub naruszenia. Jak wynika z akt sprawy w dniach [...] sierpnia 2011 r. [...] Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w K. przeprowadził kontrolę w spółce E. Sp. z o. o. W toku kontroli ustalono, że spółka prowadziła odzysk odpadów, polegający na produkcji biomasy przeznaczonej do I odzysku energetycznego w zakładach energetycznych. Działalność w zakresie odzysku odpadów uregulowana była pod względem formalnoprawnym decyzją i Starosty M. z dnia [...].06.2005 r. znak: [...], ważną do j dnia [...] czerwca 2015 r., zmienioną decyzjami z dnia [...].10.2005 r. znak: [...], z dnia [...].09.2006 r. znak: [...], z dnia [...].04.2007 r. znak: [...], z dnia [...].05.2009 r. znak: [...] w związku z decyzją z dnia [...].08.2009 r. znak [...]. W wyżej cytowanej decyzji Starosta M. określił miejsce i sposób magazynowania odpadów oznaczonych zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 27 września 2001 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. z 2001 r. Nr 112, poz. 1206) kodami 02 01 03, 02 01 07, | 03 01 05, przyjmowanych do odzysku, polegający na przechowywaniu ich w pryzmach na wydzielonej powierzchni magazynowej pod wiatą, na terenie położonym w L. przy ul. [...]. W toku kontroli, na podstawie prowadzonej ewidencji odpadów, ustalono, że w okresie od stycznia do sierpnia 2011 r. spółka przyjęła do odzysku odpady oznaczone kodami 03 01 05 oraz 15 0103. Stwierdzono, że odpady były magazynowane w pryzmach, selektywnie na wydzielonej powierzchni magazynowej, lecz powierzchnia ta nie była zadaszona, i natomiast magazynowane odpady oraz inne materiały narażone były w sposób bezpośredni na oddziaływanie czynników atmosferycznych. Ustalenia powyższe zostały odnotowane w protokole z kontroli nr [...], podpisanym przez kontrolującego i skarżącego w dniu [...] sierpnia 2011 r. Na ich podstawie orzekające w sprawie organy wydały decyzje nakładające na skarżącą karę pieniężną biegnącą od dnia [...] sierpnia 2011 r. w wysokości [...] za każdą dobę magazynowania odpadu w postaci trocin i zrębków oznaczonych kodek [...] zł za każdą dobę magazynowania odpadu w postaci opakowań z drewna, oznaczonych kodem 15 01 03. Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd uznał, iż wbrew zarzutom podniesionym przez stronę skarżącą stanowisko organów zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy wskazać, iż wbrew zarzutom skargi słusznie organ odwoławczy wywiódł, iż postępowanie w przedmiocie wymierzenie skarżącej kwestionowanej kary nie mogło być umorzone w trybie art. 105 § 1 k.p.a z uwagi na okoliczność, iż decyzją z dnia [...] grudnia 2011 roku Starosta M. zmienił zezwolenie z dnia [...] czerwca 2005 roku w zakresie sposobu magazynowania odpadu oznaczonego kodem 03 01 05 wskazując, iż odpady o kodzie 03 01 05 będą składowane w pryzmach na wydzielonym, utwardzonym miejscu na wolnym powietrzu w L.przy ul. [...] a tym samym od dnia [...] grudnia 2011 r. nie istnieje stan naruszenia warunków decyzji określającej miejsce i sposób magazynowania tych odpadów, oraz co do rodzaju i sposobów składowania lub magazynowania odpadów. Zgodnie bowiem z art. 300 ust. 4 pkt. 3 ustawy, w decyzji określa się m.in. termin, od którego kara biegnąca będzie naliczana, jako odpowiednio dzień albo pełną godzinę zakończenia wykonania pomiarów, pobrania próbek albo dokonania innych ustaleń stanowiących podstawę stwierdzenia przekroczenia lub naruszenia. Skoro jak wynika z akt sprawy ustalenia w zakresie naruszeń dokonano w dniach [...] sierpnia 2011 w trakcie przeprowadzonych oględzin, to słusznie organ odwoławczy uznał, iż [...] sierpnia 2011r. jest to termin od którego należy zacząć naliczać karę biegnącą. Tym samym argument strony skarżącej wskazującej, iż z datą [...] grudnia 2011r. zmianie uległo pozwolenie zintegrowane i od tej daty nie istnieje stan naruszenia warunków decyzji określającej miejsce i sposób magazynowania odpadów jak również późniejsze (tj. po zakończeniu kontroli) usunięcie przez stronę stwierdzonych przez organ w trakcie kontroli naruszeń w żadnej mierze nie czyni postępowania administracyjnego w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za stwierdzone uprzednio naruszenia bezprzedmiotowym. Okoliczności te stanowić mogą ewentualnie podstawę do wydania decyzji o której mowa w art. 302 ustawy. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez orzekające organy art. 298 ust 1 pkt 4 ustawy należy wskazać, iż zgodnie z brzmieniem tego przepisu kary pieniężne wymierza, w drodze decyzji, wojewódzki inspektor ochrony środowiska za naruszenie warunków decyzji zatwierdzającej instrukcję eksploatacji składowiska odpadów albo decyzji określającej miejsce i sposób magazynowania odpadów, wymaganych przepisami ustawy o odpadach, co do rodzaju i sposobów składowania lub magazynowania odpadów. W ocenie skarżącej w oparciu o ten przepis karę można wymierzyć jedynie przy łącznym naruszeniu warunków decyzji w zakresie rodzaju odpadów i sposobu składowania łub magazynowania odpadów. W ocenie jednak Sądu aby dokonać właściwej interpretacji tego przepisu należy mieć na uwadze również brzmienie art. 309 ust. 2 zgodnie z którym za składowanie odpadów z naruszeniem warunków dotyczących rodzaju i sposobów składowania odpadów, określonych w decyzji zatwierdzającej instrukcję prowadzenia składowiska, lub magazynowanie odpadów z naruszeniem decyzji określającej miejsce i sposób magazynowania odpadów wymierza się karę w wysokości 0,1 jednostkowej stawki opłaty za umieszczenie odpadów na składowisku za każdą dobę składowania. Przepis ten w ocenie Sądu uszczegóławia unormowanie zawarte w art. 298 ust. 1 pkt 4, który w ocenie Sądu można interpretować w dwojaki sposób a mianowicie tak jak czyni to skarżąca lub uwzględniając alternatywę (lub) przed słowem "magazynowanie" odpadów. Nie ulega jednak wątpliwości, iż świetle art. 309 ust. 2 w rozpoznawanej sprawie kara została wymierzona na magazynowanie odpadów z naruszeniem decyzji określającej miejsce i sposób magazynowania odpadów. Odnosząc się do wskazanych w decyzjach naruszeń należy wskazać, iż zgodnie z brzmieniem w/w decyzji obowiązującym w dacie przeprowadzenia kontroli skarżącej odpad o kodzie 03 01 05 miał być magazynowany w L. przy ul. [...] i składowany w pryzmach na wydzielonej powierzchni magazynowej pod wiatą. Kontrola wykazała, że odpad ten magazynowany był w pryzmach, selektywnie na wydzielonej powierzchni magazynowej, lecz powierzchnia ta nie była zadaszona, natomiast magazynowane odpady oraz inne materiały narażone były w sposób bezpośredni na oddziaływanie czynników atmosferycznych, a tym samym uznać należy, za właściwe ustalenia organów co do naruszenia warunków posiadanej przez skarżącą decyzji określającej miejsce i sposób magazynowania w/w odpadu, co w konsekwencji skutkowało nałożeniem kwestionowanej kary administracyjnej. Odnosząc się do odpadu o kodzie 15 01 03 należy wskazać, iż w/w decyzja w pkt. VI "Miejsce i sposób magazynowania odpadów" wskazuje że będzie on przewożony na bieżąco na teren zakładu produkcyjnego zlokalizowanego w L. przy ul. [...]. Okoliczność ta wbrew stanowisku prezentowanemu przez skarżącą nie może świadczyć, o tym, iż w tym przypadku nigdy nie doszło do naruszenia warunków decyzji Starosty M., co do sposobów składowania lub magazynowania tych odpadów. Naruszenie tej decyzji polega zatem na tym, jak słusznie wskazał organ, iż odpady te były magazynowane na terenie zakładu w pryzmach pomimo tego, iż decyzja nie przewidywała takiego sposobu ich magazynowania. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 poz. 270. ze zm.), należało orzec jak w sentencji.